Kiełbasiany Złodziej

KIEŁBASIASTY ZŁODZIEJ

Nie mógł nie zauważyć tego kota. Przede wszystkim dlatego, że regularnie kradł w jego małym spożywczaku na warszawskiej Woli. Robił to w taki sposób, że nie dało się złościć. Wręcz przeciwnie.

Właściciel codziennie z niecierpliwością czekał na cały spektakl i nagrywał telefonem, by wieczorem pokazać wszystko żonie śmiali się razem do łez. No cóż…

Kot siadywał przed otwartymi drzwiami i udawał, że tu tylko przypadkowo przystanął, odpocząć, a nie po nic konkretnego. Rozglądał się wokoło, pilnując, by nikogo nie było w pobliżu. Sam właściciel chował się za dużą chłodnią i stamtąd filmował całą akcję.

Kot ostrożnie wchodził do środka, prosto do stoiska z kiełbaskami. Tam przyspieszał, łapał kabanosa lub parówkę w pyszczek i natychmiast uciekał ale…

Głód nie pozwalał mu odejść daleko. Dwa metry dalej siadał na chodniku i, nie bacząc na świat, zaczynał ucztę.

Właściciel wychodził i z dystansu pytał:

Smakuje?

Kot podnosił łeb i z aprobatą miauczał.

No to zdrowie.

Odpowiadał mu sklepikarz.

Wpadaj jeszcze!

Zastanawiacie się pewnie, jak to możliwe? Kiełbaski na wierzchu, nie w chłodni, nie na oczach, do tego osobno powyciągane kabanosy i parówki? Sprawa jest prosta.

Właściciel miał dobre serce. Ułożył wszystko specjalnie dla kota, który przyszedł pod sklep wychudzony i zziębnięty. Ale odmawiał zbliżania się do ludzi czy jedzenia podanego z ręki. Trzeba było wykombinować coś innego.

Najpierw położył kiełbaski tuż za wejściem, żeby… Otóż nazwał kota Zdzisiek, bo Zdzisiek Złodziej brzmiało odpowiednio. Żeby Zdzisiek mógł samodzielnie uczciwie zdobyć jedzenie. I to zadziałało. Z czasem układał przysmaki coraz dalej, aż na półkę z innymi produktami, tuż przy samej podłodze.

Zorganizował Zdziśkowi stołówkę.

Kocur w końcu mógł wchodzić do sklepu, brać co chce i wychodzić… Ale cała zabawa była w tym, żeby ukraść. Kradzione smakuje lepiej, wiadomo.

Potem sklepikarz ustawił miseczkę z wodą, dużą miskę najlepszej kociej karmy i plastikową kuwetę nieopodal, a nawet postawił maleńką psią budkę z kocem w środku. Zdzisiek nadal nie dawał się złapać do rąk, ale za to był rozmowny.

Właściciel podążał za nim z parówką i zagadywał. Kot, co chwilę przerywając posiłek, popatrywał na człowieka i odpowiadał cichym miaukiem.

Od pewnego czasu jedna rzecz nie dawała właścicielowi spokoju: Zdzisiek wyraźnie przytył i wypiękniał już nie musiał kraść parówek. A jednak parę razy dziennie kradł dwie, trzy i znikał z nimi za róg.

Próbował go śledzić, ale kot zawsze znikał bez śladu.

Kupił więc malutką kamerę z dobrym obiektywem, która przesyłała obraz prosto do jego laptopa na zapleczu. I pewnego wieczoru… odkrył sekret Zdziśka.

Z piwnicznego okienka w pobliskiej kamienicy wyskakiwał mały rudy kociak. Drżąc z niecierpliwości, rzucał się na przyniesioną przez Zdziśka parówkę.

Od jutra, słyszysz?! Od jutra masz przynosić ich do domu! krzyczała w nocy żona właściciela, ocierając łzy. Ale… to było nierealne. Złapać Zdziśka było łatwiej niż na początku: spał już czasem na środku sklepu. Ale kociaka złapać? To już niemożliwe.

Mijały dni. Przez kamerę właściciel widział, jak mały rudy kociak pije wodę z miski Zdziśka, drzemiąc w psiej budzie. Jednak na każdy ruch człowieka znikał jak pomarańczowa strzała.

Wszystko zmienił jeden dzień. Zza drzwi sklepu dobiegł niepokojący dźwięk. Klientów nie było.

Wyszedł zza lady i poszedł sprawdzić.

Na progu sklepu siedział rudy kociak i miauczał rozpaczliwie.

Co się stało, maluchu? zapytał zdziwiony.

Kociak podbiegł, spojrzał w oczy i pobiegł w kierunku kamienicy. Sklepikarz pobiegł za nim. Za rogiem, przy ścianie leżał Zdzisiek, jęcząc. Ugryzł go pies w tylną prawą łapę. Ledwo się wyrwał, ale rana była poważna.

Maluch przytulił się główką do boku przyjaciela i znów zawołał.

Matko Boska… westchnął właściciel.

Zdjął kurtkę, zawinął w nią Zdziśka, po czym schwytał kociaka, który tym razem nie uciekał wsadził go do kieszeni płaszcza.

Zatrzasnął drzwi sklepu i ruszył samochodem do lecznicy.

Siedzieli u weterynarza ponad pięć godzin, gdy ten opatrywał i zszywał łapę Zdziśka.

W tym czasie zaprzyjaźnił się z Ognikiem tak, malucha nazwał Ognik. Ognik był rozbrykany, ufny, niemal gadał po swojemu.

Wieczorem zamknął sklep i zabrał do domu ledwo przytomnego Zdziśka i rozbrykanego Ognika.

Żona była przeszczęśliwa. A co robi Polka, kiedy jest szczęśliwa? Wiadomo telefonuje do wszystkich koleżanek, tłumacząc, opisując i radząc się.

Gdy skończyła, mąż, Zdzisiek i Ognik spali rozwaleni na łóżku.

No super! zaśmiała się żona A ja gdzie mam spać?

Ognik przysunął się chętnie: przytulił się do niej i zaczął ugniatać ją łapkami.

Tak wszyscy znaleźli dom.

Teraz dwa wielkie, zadowolone koty nie przypominają już tych podwórkowych znajd.

Czasem Zdzisiek, z przyzwyczajenia, wylizuje Ognika, a ten nie protestuje.

A naprzeciwko, za ulicą, przy sklepie obuwniczym, pojawiła się mała szara koteczka. Sprzedawczyni z butiku regularnie wpada po jedzenie do spożywczaka.

Może przygarnie ją kiedyś do siebie?

A może… kiedyś wszyscy znajdą domy? I kotów zacznie brakować, a do ich rozdawania trzeba będzie mieć zaświadczenia i przechodzić kursy adopcyjne?

Co o tym myślicie? Czy to możliwe?

Marek Wiśniewski
Zdjęcie: internetMoże i nie. Może koty będą zawsze te łobuzy, te księżniczki, te nocne zjawy i lenie na słońcu, które trafią pod ludzkie dachy czasem przypadkiem, a czasem celowo. Może ich serca nigdy nie zapomną, że chociaż lubią udawać, że są same dla siebie, zawsze znajdzie się ktoś, kto położy parówkę na progu. Sklepikarz uśmiechnął się rankiem, zerknął na dwie pary kocich oczu w kuchni i mrugnął do nich porozumiewawczo.

Za oknem mignął cień szarej koteczki z butiku. Zdzisiek i Ognik spojrzeli po sobie, jakby już wiedzieli, co będzie dalej. Bo czasem jeden dom i jedno dobre serce wystarczą, by świat znacząco się zmienił. Nawet jeśli tylko w małej części Warszawy.

I może tylko tyle potrzeba, by przez chwilę uwierzyć, że kradzione kiełbaski mogą przemieniać się w przyjaźń, parówki w przytulenie, a każda przygarnięta sierść w nowy początek dla kota, człowieka i kolejnych historii, które dopiero czekają na swój czas.