Niespodzianka od byłego

Niespodzianka od byłego

Paweł, zaczekaj! krzyknęłam przez uchylone okno.

Ale on mnie nie usłyszał.

Już siedział w swoim aucie i zapalał silnik. Chwyciłam telefon i rzuciłam się do wyjścia.

Zbiegając po schodach z czwartego piętra na parter, kilka razy próbowałam zadzwonić. Paweł jednak nie odbierał.

Myślałam wtedy tylko o jednym: Zdążyć!.

Chyba moje modlitwy gdzieś się przebiły, bo gdy wypadłam na dwór jak przeciąg, Paweł dopiero grzał auto.

Zobaczył mnie bez kurtki i ze zdziwieniem opuścił szybę: O co chodzi? Jakaś blada jesteś!

Masz tam pod autem

Dyszałam tak bardzo, że nie potrafiłam wyjaśnić. Po prostu padłam na kolana i zanurkowałam pod jego samochód.

Nie zwracałam uwagi na brudny śnieg, ani plamy na dżinsach.

Kiedy się wynurzyłam, trzymając na rękach wychudzonego, zmarzniętego dachowca, Paweł stał obok, patrząc na mnie z niedowierzaniem.

Weronika, co ty wyprawiasz? Co to za cyrk? Przecież się spieszę do pracy!

Pod twoim autem był kot. Widziałam z okna i bałam się, że nie zauważysz i

Kot?! Przez kota taki popłoch? Paweł prychnął. No proszę cię

A koty nie chcą żyć, twoim zdaniem? spojrzałam na niego zdumiona.

Wiesz Gdyby ten kot chciał żyć, nie leżałby pod autem. Przecież i tak uciekłby przy odgłosie silnika. Niepotrzebnie się tak spinałaś.

Nie uciekłby Spójrz na niego. On nie ma nawet siły miauknąć.

Dobra, Weronika Uratowałaś kota gratulacje. W domu możesz zjeść cukierka z wazonu i pochwalić się na Facebooku. Ja jadę do pracy. Zobaczymy się wieczorem.

Patrzyłam za odjeżdżającym samochodem z kotem w ramionach i nie mogłam zrozumieć, kiedy w Pawle narosła taka obojętność. Kiedyś tego nie zauważałam.

Potem popatrzyłam na kota.

Był okropnie słaby, ledwo patrzył, ale jednak patrzył na mnie z wdzięcznością? Tak, to była wdzięczność.

Wróciłam z nim do mieszkania, ubrałam się, wzięłam portfel i wezwałam taksówkę.

Dokąd jedziemy? zapytał z uśmiechem kierowca, gdy zajęłam miejsce na tyle.

Mówiłam przez telefon do weterynarza. Im szybciej, tym lepiej.

Ach, tak! Przepraszam. Coś z kotem nie tak? spojrzał w lusterko.

Tak, potrzebuje pomocy.

Jasne. Znam dobrze jedną lecznicę, mogę tam zawieźć. Lekarze cuda robią, nawet z najgorszego stanu zwierzęta wyciągają.

Piętnaście minut później czekałam w lecznicy na wizytę. Pełno ludzi. Każdy ze swoim zwierzakiem i problemem.

Co się stało waszemu kotu? zagadnęła mnie starsza pani przytulająca maleńkiego jamnika.

Jeszcze nie wiem. Znalazłam go rano pod samochodem. Pewnie przesiedział tam całą zimną noc

Ojej To wie pani co? Proszę wejść pierwsza. My z Frankiem mamy tylko przegląd, a wasz kot potrzebuje pomocy.

Naprawdę? Dziękuję pani bardzo!

To żaden problem. Pomagać trzeba swoim, co nie?

Kiedy w końcu usiadłam naprzeciw weterynarza i patrzyłam, jak bada kota, rozsadzały mnie nerwy.

Po wstępnym przeglądzie trzeba było jeszcze czekać na wyniki badań. Minuty snuły się niemiłosiernie wolno.

Paweł dzwonił parokrotnie, ale odrzucałam połączenia nie chciałam się rozpraszać.

Proszę pani zagaił lekarz. Rozumiem, że znalazła go pani na ulicy?

Tak, pod autem, chyba całą noc tam przeleżał.

Widać u niego odmrożenia, ale to nie wszystko. Ma czeredę schorzeń. Czeka go długie i niestety kosztowne leczenie. Pytam od razu: jest pani w stanie podjąć się tej odpowiedzialności? Jeśli nie, może warto poszukać kogoś, kto się go podejmie?

Wiedziałam, że leczenie nie będzie krótkie, ale nie spodziewałam się aż takiej skali wydatków…

Popatrzyłam kotu w oczy. Nie prosił, nie błagał po prostu patrzył z wdzięcznością, jakby mówił: Jeśli mnie odstawisz, zrozumiem.

Jestem gotowa! odpowiedziałam stanowczo. Zajmę się nim tak długo, jak trzeba. Nawet całe życie.

Dobrze uśmiechnął się. Zostawimy kota u nas na dwa tygodnie, potem przekażę pani instrukcję i leki, by mu jeszcze długo mogło być dobrze na tym świecie.

Dziękuję! poczułam ściśnięcie gardła.

To ja dziękuję spojrzał poważnie. Mało już takich ludzi.

Obiecałam kotu, gładząc go po łebku, że wrócę.

A on, zbierając siły, wymiałknął na pożegnanie.

Wróciłam do domu dopiero pod wieczór, wykończona. Marzyłam tylko, by paść do łóżka, bo rano czekała mnie praca. Nie dane mi było. W drzwiach czekał Paweł, zirytowany jak nigdy.

Weronika! Gdzie ty łazisz? Dzwoniłem milion razy, a ty nie odbierasz! Coś się stało?

Miałam dziś ciężki dzień powiedziałam cicho, zdejmując kurtkę.

Dziś wolne miałaś przecież. Co robiłaś takiego, żeby paść ze zmęczenia?

Pół dnia u weterynarza z kotem z dzisiaj rano.

Jakim kotem?

Tym, którego spod twojego samochodu wyciągałam.

Czyli cały dzień zmarnowałaś na bezpańskiego kota?! wrzasnął.

A jaka to różnica, czy uliczny, czy nie? Potrzebował pomocy, inaczej by zginął

A ja tu z głodu chudnę! Wracam do domu ani ciebie, ani kolacji!

Paweł, przecież nie jesteś dzieckiem. W zamrażalce są pierogi, mogłeś sobie zrobić. Rozumiem, że wolisz domowe obiadki, ale jak umierasz z głodu

Pierogi? Myślisz, że jestem żebrakiem, żeby pierogi jeść? Ja byłem w pracy cały dzień! Mam jeszcze przy garnkach stać?!

Mimo zmęczenia poszłam do kuchni i zrobiłam mu kolację, jaką najbardziej lubił.

Nie zasłużył na to, ale miałam już dość kolejnych awantur.

Dwa tygodnie później odebrałam kota z lecznicy i przywiozłam do domu.

Już wcześniej kupiłam wyprawkę, ale Pawłowi nic nie mówiłam, żeby się nie burzył.

Nie wiedziałam, jak przyjmie, że kot zostaje z nami. Ale to moje mieszkanie. Paweł nawet oświadczyć się nie zamierzał, więc

Niestety, Paweł zareagował histerycznie, gdy zobaczył kota w mieszkaniu.

Ty przytaszczyłaś kota z ulicy?! Zwariowałaś? Uderzyłaś się wtedy pod samochodem?

Paweł, spokojnie. Uratowałam go. Teraz za niego odpowiadam.

Ile już wydałaś na niego pieniędzy? Ile jeszcze wydasz?

To moje pieniądze, moja sprawa. Ty się przede mną nie rozliczasz, a lubisz zjeść. Nawet na zakupy ostatnio nie chodzisz.

Bo mam auto, muszę w nie inwestować. W pracy też się nie przelewa Przestań zbaczać z tematu! Chodzi o tego

Stefan. Nazywa się Stefan.

Już mu imię nadałaś? Tobie psychiatra potrzebny!

Tej nocy spałam sama. Na szczęście mieszkanie mam dwupokojowe. Całą noc myślałam

o naszym związku.

Mijał prawie rok od zamieszkania razem, a ostatnio trudno nam się dogadać. Paweł stał się wymagający, poniżał mnie i krzyczał. Wiedziałam, że coś jest nie tak, ale chciałam dać mu jeszcze jedną szansę.

Każdy na nią zasługuje, ale czy umie ją wykorzystać zależy już od niego.

Niestety, nie umiał. Paweł wciąż wywoływał awantury o kota, obcesowo powtarzał, że powinnam go wywalić na ulicę. I choć uważnie go słuchałam, wyciągałam wnioski. W końcu nie wytrzymałam i powiedziałam wieczorem:

Paweł, ja cię nie kocham. Ty mnie też nie kochasz. Po co się dalej męczyć?

Ale o co chodzi?

Jutro się pakujesz i wyprowadzasz. Mam dosyć awantur. Chcę spokoju.

Bo wzięłaś kota bez pytania, a ja mam mieszkanie opuścić? Fajnie

Jeśli nie możesz zaakceptować Stefana, nie musisz tu mieszkać. Znajdź sobie kogoś, kto nie ma kota, albo kup wreszcie własne mieszkanie i tam rządź.

Następnego dnia miałam wolne idealny moment na rozstanie.

Paweł próbował jeszcze przemówić mi do rozsądku, ale długo nie wytrzymał. Na każde słowo o kocie aż cały się trząsł. Wiedziałam już, że szczęścia przy nim nie zaznam.

Zabrał swoje rzeczy dopiero koło południa. Pośpieszałam go, ale przeciągał moment rozstania może łudził się, że zmienię zdanie? Tylko co miałoby się zmienić?

Siedząc w kuchni przy herbacie, zadzwoniła do mnie szefowa:

Weroniko, kochanie, wiem, że masz dziś wolne, ale bez ciebie sobie nie poradzimy.

Pani Małgorzato, to naprawdę kiepski moment podeszłam do salonu i zobaczyłam, jak Paweł z wściekłością upycha rzeczy do torby. Musiał też jeszcze zabrać komputer i narzędzia z balkonu.

To dosłownie godzinka. Proszę cię, bardzo!

Westchnęłam ciężko. Kończąc herbatę zaczęłam się szykować. Powiedziałam Pawłowi, żeby wrzucił klucze do skrzynki na listy. Kiwając głową odwrócił się do mnie plecami z nienawiścią w oczach.

W pracy się nie przeciągnęło, po czterdziestu minutach wzięłam taksówkę.

Jak się miewa kotek? zapytał kierowca. To ten sam, który wiózł mnie wtedy do lecznicy.

Dziękuję, dobrze. Bardzo proszę, jak najszybciej na moje osiedle.

Jasne! uśmiechnął się szeroko.

W klatce zajrzałam do skrzynki pocztowej kluczy nie było. I samochód Pawła też gdzieś odjechał.

Pewnie jeszcze nie zabrał rzeczy, a auto odstawił w inne miejsce pomyślałam.

Dotarłam na czwarte piętro i nagle drzwi zamknięte. Wyjęłam klucze, otworzyłam. W mieszkaniu nie było już jego rzeczy, komputera, ani narzędzi.

Prosiłam po ludzku Muszę zmienić zamki.

Weszłam do sypialni i znieruchomiałam.

Stefana nie było. Nie było też transporterka.

Wołałam go, biegałam po mieszkaniu, ale było jasne Paweł go zabrał. Po co, dlaczego?

Paweł! Zwariowałeś?! Po co ukradłeś Stefana?! wydarłam się, gdy połączył mnie telefonicznie.

Po prostu Taka niespodzianka! Jak będziesz na kolanach błagać, może oddam!

Oszalałeś, on wymaga specjalnej opieki i karmy!

Krzyczałam, tłumaczyłam, ale już się rozłączył.

I gdzie go teraz szukać? rozpłakałam się, klęcząc przy ścianie. Gdzie on mógł go zawieźć?

Zanim zamieszkał u mnie, Paweł mieszkał gdzie indziej, ale nigdy nie mówił o rodzinie ani skąd dokładnie pochodził. Obiecywał, że kiedyś mnie zaprowadzi do swojego rodzinnego domu nigdy nie spełnił tej obietnicy.

Nie spałam całą noc. Rano pojechałam do jego pracy ale go nie było.

Wziął kilka dni urlopu powiedział szef. Coś się stało?

Opowiedziałam pokrótce całą historię. Obiecał, że jeśli Paweł pojawi się w pracy, porozmawia z nim. Spróbowałam dodzwonić się jeszcze kilka razy telefon był wyłączony.

Podwieźć panią gdzieś?

Aż podskoczyłam słysząc ten głos. Stał zaparkowany obok ten sam taksówkarz co wcześniej.

Dzień dobry Tak, proszę mnie zawieźć na osiedle.

Byłam już na granicy rozpaczy, nie wiedząc, co dalej robić.

Proszę wsiadać.

Podczas jazdy zadzwonił mój telefon nieznajomy numer.

Halo? Kto mówi?

Czy to Weronika? usłyszałam kobiecy głos.

Tak. O co chodzi?

Wczoraj wieczorem przyszedł do naszego mieszkania Paweł, mówił że jest waszym znajomym, pracuje z moim mężem. Poprosił, by zatrzymać się kilka dni.

Był z kotem?

Był Dlatego dzwonię. Paweł wczoraj dużo pił, opowiadał, że kotem odzyska waszą miłość. Ale kotek wyglądał bardzo żałośnie, przez cały czas siedzi w transporterku i miauczy, widać, że tęskni.

Proszę go niczym nie karmić! Ma specjalną karmę, nie może jeść wszystkiego.

Próbowałam dać, to nie tknął. Ale dzwonię, bo mojego męża nie ma, a Paweł znów gdzieś poszedł. Może pani przyjechać po kota? Nie lubię takich ludzi jak on, a zwierzę nie powinno cierpieć.

Jadę natychmiast! Proszę podać adres!

Szybko wyjaśniłam sprawę taksówkarzowi, który tylko skinął głową.

Parę minut ekstremalnej jazdy i byliśmy na miejscu. Zasapana wbiegłam na trzecie piętro, zapukałam, odebrałam Stefa w transporterze, dziękując kobiecie z całego serca, po czym wybiegłam z powrotem kierowca już otwierał drzwi samochodu.

Gdy blok, w którym Paweł trzymał mojego Stefana za szantaż, znikł za zakrętem, oddychałam już z ulgą.

Przez całą drogę płakałam z wdzięczności dla tych wszystkich dobrych ludzi: babci w przychodni, taksówkarza, tej kobiety od kota Gdy są na świecie tacy ludzie, dobro zawsze wygra.

Chce pani, żebym z panią został? Gdyby były jeszcze kłopoty z byłym?

Tak, chcę! odparłam bez wahania.

Jeszcze tego samego dnia wezwałam ślusarza, żeby wymienił zamki. Wiktor bo tak nazywał się taksówkarz siedział ze Stefanem, który zaczął mruczeć na jego kolanach.

Byłam Wiktorowi naprawdę WDZIĘCZNA. Za wszystko. Że mogę liczyć na niego w tak trudnej chwili.

Tak zakończyła się ta historia.

Nie muszę chyba dodawać, że z czasem nasza przyjaźń z Wiktorem przerodziła się w coś pięknego w miłość.

A jeśli chodzi o Pawła, warto wspomnieć parę słów.

Z mieszkania, gdzie się tymczasowo wprowadził, został wyrzucony tego samego dnia. Gospodarz dosłownie wyprosił go za krzyki na swoją żonę i nawet podbite oko załatwił mu na pamiątkę.

W pracy poproszono, żeby napisał wypowiedzenie.

Dlaczego? zapytał Paweł nie dowierzając.

Bo tak trzeba. Pisz, nie patrz się na mnie odpowiedział surowo kierownik.

Musiał wrócić w końcu do swojego miasta czy wsi.

Słusznie. Bo nie można tak postępować. Zwierzęta trzeba kochać albo przynajmniej po prostu traktować z szacunkiem.

Jeśli dotrwałeś/aś do końca, wiedz: dobroć naprawdę wraca.