„Niespodzianka” od byłego

Niespodzianka od byłego

Paweł, zaczekaj! wołała Malwina przez uchylone okno.

Ale on jej nie usłyszał.

Już siedział w swoim volkswagenie i odpalał silnik. Malwina chwyciła telefon i wybiegła z mieszkania.

Zbiegając po schodach z czwartego piętra na parter, co chwilę próbowała się dodzwonić. Lecz sygnał znikał w pustce Paweł nie odbierał.

W głowie miała tylko jedno: Byle zdążyć!

Kiedy wybiegła na zewnątrz, rozdygotana z zimna, Paweł nadal jeszcze rozgrzewał auto. Zdziwiony opuścił szybę.

Co się stało? Wyglądasz jakbyś ducha zobaczyła!

Pod twoim samochodem tam

Malwina ledwo łapała oddech, nie mogąc wydusić słowa. Oparła się na kolanach w brudnym śniegu i wpełzła pod samochód.

Nie przejmowała się brudnymi plamami na jeansach, mokrym chodnikiem ani palącym spojrzeniem Pawła.

Wyszła spod auta z obdrapanym, chudym kocurem na rękach. Paweł patrzył na nią jakby widział ją pierwszy raz w życiu.

Malwina, co ty wyrabiasz? Ja się spieszę do pracy!

Tam siedział kot! Widziałam go z okna. Przestraszyłam się, że jak ruszysz auto…

Kot? Taka afera przez kota? Serio? Na twoim miejscu bym się aż tak nie przejmował.

Myślisz, że koty nie chcą żyć? Malwina spojrzała na niego z niedowierzaniem.

Gdyby mu zależało, uciekłby na dźwięk silnika. Szkoda sił na takie czułostki.

Nie uciekłby Zobacz jaki jest słaby. Nie ma siły nawet miauknąć.

Dobra, uratowałaś kota to weź sobie cukierka z miseczki i napisz o tym posta na fejsie. Ja serio muszę jechać. Do zobaczenia wieczorem.

Z kocurem kurczowo wtulonym w ramiona, Malwina patrzyła, jak Paweł odjeżdża bez słowa.

Dopiero teraz zobaczyła, jak dużo chłodu jest w sercu jej chłopaka. Wcześniej tego nie widziała.

Spojrzała na kota.

Był wycieńczony, z trudem patrzył, ale popatrzył wdzięcznie. To była wdzięczność, była tego pewna.

Wróciła do domu, ubrała się cieplej, sięgnęła po portfel z kilkuset złotymi i zamówiła taksówkę.

Gdzie jedziemy? kierowca uśmiechnął się, kiedy usiadła na tylnym siedzeniu.

Proszę do najlepszej lecznicy dla zwierząt w Warszawie. Im szybciej, tym lepiej.

Zwierzątko się rozchorowało? zapytał w lusterku.

Tak, wymaga pomocy.

Spokojnie, zawiozę panią do fachowców, co i pieska z piekła wyciągną, i kota z zaświatów sprowadzą.

Kwadrans później siedziała w poczekalni zatłoczonej lekarzami i właścicielami zwierząt, każdy z własnym dramatem.

Z pańskim co się stało? zapytała starsza pani z yorkiem.

Znalazłam go zziębniętego pod autem. Chyba całą noc tam siedział…

Na takim mrozie?! przeraziła się starsza pani. Puszczę panią przodem, my tylko na kontrolę.

Naprawdę, zgodzi się pani?

Ależ oczywiście! Swoje trzeba trzymać…

W końcu weszła do gabinetu, nie mogąc usiedzieć na krześle, gdy lekarz badał kota.

Po badaniu trzeba było jeszcze czekać na wyniki. Czas ciągnął się, jakby w ogóle nie istniał.

Kilka razy zadzwonił Paweł, lecz Malwina nie odbierała nie miała siły się rozpraszać.

No więc zamyślił się lekarz spoglądając jej w oczy kota znalazła pani na ulicy?

Tak, siedział pod autem, chyba całą noc.

Ma oznaki odmrożenia, to jedno, ale jest też bardzo chory. Leczenie będzie długie i kosztowne. Czy jest pani gotowa podjąć się takiej odpowiedzialności? Może lepiej znaleźć mu dom, gdzie ktoś się nim zajmie…

Malwina spodziewała się kosztów i kłopotów, ale aż tak… nie była gotowa.

Patrzyła w oczy kota. On nie błagał nią, nie narzekał. Po prostu patrzył. Jeśli zrezygnujesz i tak zrozumiem.

Zajmę się nim. Choćby całe życie!

Dobrze uśmiechnął się lekarz zostawimy go na dwutygodniową obserwację, potem rozpiszę leczenie i przekażę instrukcje co robić.

Bardzo dziękuję! Malwina ledwo powstrzymała łzy.

To ja dziękuję za serce. Coraz rzadziej się takich ludzi spotyka.

Pożegnała kota, pogłaskała i obiecała, że wróci.

Kocur mocą resztek sił zamiauczał cicho, jakby mówił wierzę ci.

Malwina wieczorem wróciła do mieszkania. Marzyła tylko o śnie. Niestety, Paweł czekał, a z jego twarzy biła złość.

Gdzie cię nosiło? Do ciebie dzwoniłem, a tu cisza! Co za nowości?

Ciężki dzień, ledwo żyję zdjęła płaszcz i odłożyła porzucone buty Pawła.

Przecież masz dzisiaj wolne rzucił z przekąsem. Coś ty robiła?

Spędziłam cały dzień w lecznicy z kotem.

Z jakim kotem?

Tym, którego dziś rano spod twojego auta wyciągnęłam westchnęła.

Powiedz mi, spędziłaś cały dzień przez kotka z ulicy?

Jaka różnica, czy uliczny. Potrzebował pomocy. By umarł

A ja głodny! Przyszedłem nie ma kolacji, nie ma ciebie.

Paweł, jesteś dorosły. W zamrażarce są pierogi. Mógłbyś sobie ugotować. Rozumiem, że wolisz inne jedzenie, ale jeśli aż tak głodny, to

Pierogi? Może jeszcze bigos z wczorajszego tygodnia? Ja dziś ciężko pracowałem! Czemu jeszcze mam gotować?

Mimo zmęczenia, Malwina zrobiła mu obiad. Taki, jak lubi.

Nie zasłużył na ten obiad, ale dla świętego spokoju wolała nie drążyć. I tak nawet nie podziękował.

Po dwóch tygodniach Malwina odebrała kota z lecznicy. Wszystko już przygotowała, lecz Pawłowi nic nie mówiła.

Nie wiedziała jak powiedzieć mu, że kot będzie tu mieszkał.

Była pewna, że zaakceptuje jej decyzję w końcu mieszkanie jest jej własne, a Paweł i tak nie planował poważnego związku.

Ale myliła się. Gdy Paweł zobaczył kota, urządził burzę.

Ty przywiozłaś kota z ulicy?! Malwina, dobrze się czujesz? Może coś ci się poprzestawiało jak właziłaś pod samochód?

Uspokój się, Paweł. Wzięłam odpowiedzialność, kot zostaje.

Ile wydałaś na leczenie? Ile jeszcze wydasz?

Moje pieniądze. Przecież i tak się nie dokładasz nawet do zakupów.

Tłumaczyłem ci, że samochód teraz wymaga inwestycji i w pracy mam problemy. Nie udawaj, że nie wiesz o czym mówię chodzi o tego kota!

Ma na imię Fryderyk.

Imię już wybrałaś? Naprawdę chyba ci odbiło! Powinnaś się leczyć.

Tej nocy Malwina spała osobno. Dobrze, że miała dwa pokoje. Całą noc rozmyślała o związku z Pawłem.

Zaczęli mieszkać razem niecały rok wcześniej, ale coś się psuło.

Paweł robił się coraz bardziej wymagający i upokarzający. Te kłótnie, krzyki nie tak wygląda zdrowy związek. Ale Malwina postanowiła dać mu jeszcze szansę.

Nie skorzystał. Awantury o kota nie ustawały, powtarzał, że kot powinien mieszkać na ulicy. Malwina słuchała i wyciągała wnioski. Pewnego wieczoru powiedziała:

Paweł, nie kocham cię. I ty mnie nie kochasz. Przestańmy się wzajemnie dręczyć.

Ale o co ci chodzi?

Jutro się wyprowadzasz. Zmęczyły mnie te kłótnie. Potrzebuję spokoju.

To ja robię awantury? Bo kota mi tu wciskasz? Cóż, jak się nie umiesz pogodzić z jego obecnością, poszukaj sobie innej dziewczyny bez kota. Albo kup sobie mieszkanie i tam rządź.

Następnego dnia miała wolne, to był idealny moment na rozstanie.

Paweł próbował jeszcze naprostować Malwinę, ale zapał gasł, gdy tylko słyszał o Fryderyku. Malwina już wiedziała, to dobra decyzja.

Paweł pakował się opieszale, odwlekał moment odejścia na co liczył?

Malwina piła herbatę, kiedy zadzwoniła jej szefowa.

Malwinko, kochana, pamiętam że prosiłaś dziś o wolne, ale bez ciebie nie dajemy rady…

Pani Aniu, akurat to najgorszy moment… wyszła spojrzeć na Pawła upychającego rzeczy. Musiał jeszcze zabrać komputer i narzędzia z balkonu.

Malwinko, to tylko godzina. Bardzo cię proszę.

Malwina westchnęła, dopiła herbatę, przygotowała się do wyjścia. Pawłowi kazała wrzucić klucze do skrzynki. Odpowiedział jej nienawistnym wzrokiem, że aż serce ścisnęło.

Praca nie zajęła długo po czterdziestu minutach była wolna. Wezwała taksówkę.

Jak tam kotek pani się czuje? zapytał kierowca. Ten sam co zawsze.

Całe szczęście, już lepiej. Proszę jak najszybciej do domu.

Nie ma sprawy uśmiechnął się.

W klatce zajrzała do skrzynki pocztowej nie było kluczy, nie było auta Pawła.

Jeszcze się nie wyprowadził, auto schował pomyślała.

Czwarte piętro drzwi zamknięte. Otworzyła własnym kluczem. Walizek nie było. Komputer i narzędzia zniknęły.

Przecież prosiłam, żeby zostawił klucz w skrzynce. Trzeba będzie wymienić zamki.

Spojrzała w stronę sypialni zamarła.

Nie było Fryderyka, nie było jego transportera. Szukała, wołała, biegała jak oszalała. Kotu ślad zaginął. Już wiedziała Paweł go zabrał. Tylko po co?

Paweł! Powiedz, po co zabrałeś Fryderyka? ryknęła do słuchawki.

Niespodzianka, Malwinko! Jak na kolanach do mnie przyjdziesz, to się zastanowię, czy ci go oddać!

Czy ty w ogóle wiesz, co robisz…? On ma specjalną dietę i wymaga opieki!

Bruździła mu do słuchawki, ale już nie słyszał rozłączył się.

Gdzie go szukać? wyszeptała osuwając się pod ścianą. Dokąd mógł pojechać?

Zanim zamieszkali razem, Paweł wynajmował mieszkanie. Pochodził z jakiegoś miasta czy wsi, o której nic nie mówił. Obiecywał ją zabrać, ale nigdy nie spełnił obietnicy.

Nie mogła zasnąć całą noc. Rano pojechała na miejsce pracy Pawła. Nie było go. Wziął kilka dni wolnego stwierdził kierownik. A co się stało?

Opowiedziała o wszystkim, obiecał, że przemówi mu do rozsądku jak tylko się pojawi. Znów telefon Malwiny daremnie próbował się połączyć z Pawłem. Wyłączony.

Pani dokądś podwieźć?

Zaskoczona rozejrzała się to ten sam taksówkarz. Wysunął głowę przez okno.

Tak Proszę do domu.

Była prawie bezradna. Wsiadła.

W drodze zadzwonił nieznany numer.

Halo! Kto mówi?

Malwina? odezwał się damski głos.

Tak o co chodzi?

Rozumie pani, Paweł, pański chłopak, zatrzymał się u nas na kilka dni. Pracuje z moim mężem. Był z kotem.

Z kotem? On naprawdę był z kotem? Malwina poczuła napływ łez.

Był. Paweł sobie wymyślił, że dzięki temu kotu panią odzyska. Dziś dużo pił… A ten kocur siedzi w transporterze i miauczy jakby pani wołał. Taki biedny

Proszę nie dawać mu nic do jedzenia musi mieć specjalną dietę.

Próbowałam. Nie je. Ale dzwonię, bo mój mąż w pracy, Paweł wyszedł, nie wiem gdzie. Proszę przyjechać po kota. Nie lubię takich ludzi, jak on, a zwierzę nie jest niczemu winne.

Zaraz przyjadę! Proszę podać adres!

Malwina wyjaśniła wszystko taksówkarzowi, który tylko kiwnął głową i ruszył jak do pożaru.

Kiedy dotarli pod blok, wszystko zdarzało się jak we mgle.

Malwina wbiegła na trzecie piętro, zadzwoniła do drzwi, chwyciła transporter z Fryderykiem, podziękowała z całego serca i wróciła do taksówki, gdzie kierowca już trzymał uchylone drzwi.

Kiedy dziewięciopiętrowy blok został z tyłu, Malwina pierwszy raz odetchnęła z ulgą.

W drodze do domu płakała przez dobro, które ją spotkało: babcię z przychodni, taksówkarza, kobietę, która zadzwoniła.

Dzięki takim ludziom, dobro zawsze zwycięża.

Chce pani, żebym został? Gdyby były pojawił się z pretensjami?

Bardzo proszę!

Na wszelki wypadek zamówiła ślusarza, żeby wymienił zamki. Wiktor, bo tak miał na imię taksówkarz, został u niej, tuląc na kolanach Fryderyka, który mruczał z zadowoleniem.

Malwina była mu ogromnie wdzięczna. Nawet nieświadomie, tak właśnie zakończył się jej surrealistyczny sen.

A może nie sen, może początek nowego życia Bo przecież z czasem z przyjaźni z Wiktorem wyrośnie ta dziwna, piękna rzecz, którą nazywamy miłością.

A Paweł? Cóż.

Jeszcze tego samego dnia został wyproszony z mieszkania, w którym się zatrzymał. Został pobity przez męża tamtej kobiety pamiątka pod okiem.

W pracy szef kazał mu napisać wypowiedzenie. Czemu? dopytywał Paweł. Po prostu. Pisz.

Nie pozostało mu nic innego, jak wrócić do swojego rodzinnego miasta lub wsi.

Taki finał. Dostał, na co zasłużył.

Bo nie wolno tak traktować ludzi. A już zwierząt to z pewnością nie.

Subskrybuj kanał, by nie przegapić nowych opowieści.