Dziękuję za mojego tatę

Dzięki za tatę

Co powiedzieli na policji? wyszeptała Lena, gdy mama odłożyła telefon na stół.

Nic dobrego westchnęła Antonina Szczepańska i łykając kilka łyków wody. Stwierdzili, że na alarm za wcześnie. Musi minąć przynajmniej doba. Ale ja czuję czuję, że coś się stało!

*****

Mamuś, cześć! Tata już pojechał? Lena wpadła do mieszkania z tortem w rękach.

Cześć, skarbie. Pojechał. Przecież mówiłam ci, dzisiaj ostatni dzień w pracy, jubileusz i cała ekipa żegna go na emeryturę. Sam rozumiesz, nie mógł nie jechać.

Oj, szkoda rozczarowała się Lena.

Obiecał wrócić na obiad.

No to idealnie, na obiad też mój Darek ma przyjechać. Będzie cała rodzina, super. A my tymczasem coś ogarniemy w kuchni, co, mamo?

Oczywiście, pomożesz mi, bo sama chyba sobie nie poradzę. Ale najpierw napijemy się herbaty właśnie się zagotowała. Mam też twoje ulubione eklerki, chcesz?

Z przyjemnością!

Siedziały razem przy stole, piły herbatę, jadły eklerki i rozmawiały: o pogodzie, o działce, o tacie, który dziś kończył pięćdziesiątkę.

Wszystko było jak należy, tylko

Antonina zauważyła, że jej Lenka ma jakby coś na sumieniu. Wyglądała, jakby chciała o czymś powiedzieć, ale się wahała.

Od razu poczuła niepokój.

Córuś, wszystko u ciebie w porządku?

Widać aż tak po mnie? Lena uśmiechnęła się krzywo.

Widać Nie masz czasem jakichś wieści dla mnie?

Mam. Tylko się nie denerwuj, mamo wieści mam dobre.

Dobre? No to dawaj!

Wiesz co, z Darkiem zdecydowaliśmy, że działka, którą kupiliśmy w zeszłym roku, będzie wasza. Dla was z całego serca.

Ale jak to, oddajecie nam działkę?!

Całkiem na serio. Darek odremontował tam domek, spokojnie możecie spędzać prawie cały sezon.

A co wy?

A my? Będziemy do was wpadać na grilla! Prawdę mówiąc, i tak nie mielibyśmy czasu się tym wszystkim zająć Lena zamilkła i uśmiechnęła się tajemniczo.

Dlaczego?

Bo niedługo zostaniecie z tatą babcią i dziadkiem. Za osiem miesięcy.

Naprawdę?!

Naprawdę!

O Jezu! Jak się cieszę, Lenka! Michał będzie zachwycony, jak się dowie.

Mama zerwała się z miejsca, przytuliła córkę, ucałowała kilka razy w oba policzki.

Chciałam, żebyście dowiedzieli się razem, ale kto by przypuszczał, że tata tak wcześnie wyjdzie.

Nic nie szkodzi, niedługo wróci, to mu wszystko powiesz. A teraz, córeczko Antonina zerknęła na zegarek. Weźmy się do gotowania!

Jasne!

I od razu w kuchni zaczęło brzęczeć i stukać garnki, patelnie i deski koncertowały w duecie. Niektórzy mówią, że dwie gospodynie w jednej kuchni to przepis na katastrofę, ale nie tutaj! Lena z mamą działały jak jedno ciało i dusza. Wszystko poszło sprawnie i stół wyszedł bajeczny: kurczak pieczony, kotlety rybne, ziemniaczane puree, aż trzy rodzaje sałatek palce lizać!

Antonina przysiadła na chwilę i rzuciła okiem na zegar:

Zobacz, szybciej nam poszło niż planowałyśmy.

Zgrana ekipa, co cztery ręce to nie dwie! zaśmiała się Lena. Może zadzwonisz do taty? Spytaj, kiedy wróci.

Racja, poczekaj skinęła głową mama.

To ja zadzwonię do Darka i zapytam, o której będzie.

Lena poszła po torebkę, a Antonina wybrała numer męża. Długo słuchała sygnałów, potem spróbowała jeszcze raz. Bez skutku Michał nie odbierał. Spojrzała na zegarek i w myślach huczało tylko jedno pytanie: Czemu on nie odbiera?!

Dopiero teraz przypomniało się jej, że obiecał zadzwonić po dotarciu do pracy, a nie zadzwonił. Przeszły ją ciarki.

Mamo, Darek mówi, że będzie za godzinę! zawołała Lena, wpadając do kuchni. A tata?

Nie odbiera

Serio? Dziwne

Dziwne, Lenka Już kilka razy dzwoniłam, nic. Sygnał jest, ale on nie odpowiada.

Mamo, przecież sama wiesz, jaki dziś dzień. Może właśnie świętują? Nie ma czasu!

Nie, Lena. On już powinien być w drodze do domu. Obiecał wrócić na obiad. Jak tata coś mówi, to robi. A nie dzwonił nawet, że dotarł do pracy. To do niego niepodobne. Czemu nie odpowiada?

Może zadzwoń do jego szefa? Poproś, żeby naszemu jubilatowi pozwolił wracać do domu rodzina czeka!

Tak, spróbuję.

Antonina nigdy nie była panikarą, ale coś ją ścisnęło. Michał zawsze odbierał. Zawsze. Nawet jak był zajęty. Mówił sam, że dla niego nie ma nikogo ważniejszego niż żona i nie chce jej martwić. Zwłaszcza dziś powinien odebrać! Przecież wie, że będę się denerwować.

Chociaż może mu ciężko, to jego ostatni dzień, życie oddał pracy pomyślała.

Halo! odezwał się męski głos po drugiej stronie.

Dzień dobry, panie Olegu! Tu Antonina, żona Michała. Chciałam zapytać, kiedy pan mojego męża do domu wypuści już się nie możemy doczekać, córka przyjechała, zięć w drodze

Dzień dobry, pani Antonino! odpowiedział szef. Właściwie to nie wiem, co powiedzieć.

Nie rozumiem

Bo wie pani, my też już na niego czekamy. Dzwoniliśmy parę razy, nie odbiera. I nie dotarł.

To jak? Michała nie było w pracy?! Antonina aż usiadła z wrażenia.

Nie, nie dotarł. Ale nadal liczymy, że się zjawi. Proszę mu przypomnieć, jak tylko się odezwie. Taką mamy tradycję, każdy musi być godnie pożegnany.

Oczywiście i proszę mnie powiadomić, gdyby się pojawił.

Antonina z trudem odłożyła telefon i spojrzała na córkę:

Lenka, nie dotarł do pracy i nie odbiera. Tyle czasu minęło Gdzie on może być?

Spokojnie, mamo. Nie nakręcaj się. Spróbujmy jeszcze zadzwonić razem.

*****

Michał wyszedł z klatki, zmrużył oczy do słońca i pozdrowił babcie na ławce. Od razu ruszył w kierunku przystanku tramwajowego.

Od ćwierć wieku ta sama trasa Tylko dziś nie pojechał do pracy pracować, ale po odbiór papierów z kadr i pożegnanie z kolegami. Swoich emerytów też kiedyś żegnał, teraz przyszła jego kolej.

Mimo to nerwy miał jak przed maturą. Mało spał, kręcił się całą noc, łykał melisę, marząc, żeby wszystko minęło.

Rano paradował z szerokim uśmiechem pod życzeniami swojej Tosi. Swoje złe samopoczucie skrzętnie ukrywał, żeby żona nie wpadła w panikę i nie odwołała wszystkiego. Tyle razy już mu przechodziło!

Wyszedł z domu wcześniej niż planował, by nie dać się poznać po minie. Koledzy w pracy czekali.

No, będzie bolało i przejdzie powtarzał sobie, coraz częściej trzymając rękę na piersi.

Czekając na tramwaj, poczuł ukłucie w sercu. Tramwaj dojechał, wypchany jak śledzie w beczce, aż zobaczył, że nie da rady wejść udusi się.

Zdecydował się przejść pieszo pogoda piękna, czasu w bród, a świeże powietrze może pomoże…

Nie zadzwonił do żony uznał, że zadzwoni z pracy zgodnie z umową. Ale do pracy nigdy nie dotarł.

Miał skrócić drogę przez osiedlowy skwer. Tam, gdzie w dzień pracy pies z kulawą nogą nie przemyka. I właśnie tam zrobiło mu się naprawdę źle.

Przysiadł na ławce, rozpiął kołnierzyk, poluzował krawat i chciwie łapał powietrze. Ile tak siedział nie pamięta. Ale nic nie pomagało, tylko coraz gorzej.

Nie chciał dzwonić do Antoniny, ale w końcu wyjął telefon zadzwoni najpierw do żony, potem po pogotowie. Taki miał plan.

Niestety, telefon wyślizgnął mu się z dłoni, zadrżały palce, aparat upadł na asfalt i sturlał się pod ławkę.

Michał spróbował wstać, ale nie dał rady ból w piersiach dusił, przed oczami pociemniało.

Ostatnie, co pomyślał: No pięknie jubileusz, emerytura, i taki finał.

Najbardziej bolało go to, że nie pożegna się już z żoną, z córką…

*****

Antonina połknęła kropelki na serce, wzięła telefon i znowu dzwoniła. Sygnały i nic więcej Lena też dziesięć razy próbowała bez skutku.

W końcu przyjechał Darek. We trójkę siedli przy już chłodniejącym jedzeniu, wymieniając spojrzenia.

Co my tu czekamy? ocknęła się Antonina. Trzeba dzwonić na policję, może pomogą go znaleźć?

Lena i Darek przytaknęli. Każdy czuł, że to nie żarty.

Przecież Michał całe życie pracował w straży pożarnej miał nosa do niebezpiecznych sytuacji, potrafił zadbać o siebie. Ale jeśli nie odpowiada tak długo to powód się martwić.

I co powiedzieli? wyszeptała Lena, gdy mama odłożyła telefon.

Nic dobrego… Antonina Szczepańska łyk wody, dwa głębokie oddechy Trzeba odczekać dobę Ale ja wiem, że coś się stało!

To musimy działać sami! powiedziała Lena stanowczo i wyprostowała się.

Masz rację, córciu. On miał jechać tramwajem, przystanek niedaleko. Musimy tam się wybrać, popytać ludzi, może ktoś widział. I motorniczych może któryś jechał dziś rano tym kursem.

Mamo, my z Darkiem to ogarniemy, ty zostań w domu może wróci, a przy okazji obdzwonisz szpitale. Nie chcę cię straszyć, ale przezorny zawsze ubezpieczony.

Dobrze

Lena i Darek szybko się ubrali i wybiegli. Antonina zamknęła drzwi i zaczęła wydzwaniać po szpitalach.

Oby nic złego… szeptała, kreśląc znak krzyża.

*****

Michał jeszcze był przytomny. Coraz trudniej mu było oddychać i ruszać ręką o mówieniu nie wspominając.

Pommmmmm…ocy… bełkotał, wyciągając rękę do dwóch przechodzących kobiet.

Obrzuciły go pogardliwym spojrzeniem.

Następny pijaczyna! syknęła jedna.

Właśnie! Od rana pewnie pił, niech teraz leży na ławce… Fuj!

Michał usłyszał te słowa i aż łzy popłynęły mu po policzkach. Jeszcze nigdy nie czuł się tak bezradny. Tyle lat ratował cudze życie i ludzi, i psy, a tu sam nie może nic zrobić.

A akurat dziś?

Już niemal pogodził się z losem, gdy nagle

Rozległ się głośny szczek tuż obok, zaraz przy uchu.

Potem coś ciepłego zaczęło lizać jego brodę.

Pies! pomyślał Skoro jest pies, jest szansa, że gdzieś tu są i ludzie.

Z ciężkim trudem uchylił powieki obok niego siedział starszy, niewielki kundelek. Michał nagle go rozpoznał, tylko jeszcze nie wiedział skąd

W głowie rozbłysły wspomnienia: dom w płomieniach, ratownicy wynoszący ludzi, a potem szczek z okna.

W środku pies?! zapytał wtedy Michał właściciela, który siedział już bezpieczny w karetce.

Tak! Nie daliśmy rady go zabrać. Sami rozumiecie…

Czemu nie powiedzieliście wcześniej?! zawołał Michał, a potem bez namysłu wbiegł w płomienie.

Próbowano go zatrzymać, ostrzegano, ale nie posłuchał nikogo.

Po dziesięciu minutach, kaszląc i ledwo żywiąc, wybiegł z psem na rękach.

Widział wtedy w oczach psa wielkie, po ludzku mówiące dziękuję.

Wspomnienie zgasło, zapadła ciemność. Dziwnie zimno.

Hau hau! pies wciąż lizał go po twarzy.

On poznawał swojego wybawcę. I chciał się odwdzięczyć.

Pomóż, jeśli możesz… szepnął Michał ostatnim tchem. Zawołaj kogoś…

Omdlał.

Pies usłyszał, zrozumiał. Ruszył biegiem przez skwer.

Podbiegał do studenta jedzącego kebaba, do matki z dzieckiem na przejściu, do pana czytającego gazetę. Nikt nie zrozumiał przesłania czworonoga. Wszyscy przeganiali psa jakby ten bidny kundel stał się nagle zagrożeniem dla ludzkości.

*****

Na przystanku Lena i Darek nie dowiedzieli się niczego sensownego. Lena miała nawet zdjęcie taty z rodzinnego albumu, ale nikt nie poznawał.

Zaczęli biegać od sklepu do sklepu, po sąsiednich blokach nikt go nie widział, jakby ziemia go pochłonęła. Wciąż nie odbierał telefonu. No gdzie jesteś, tatusiu?!

Przemykając przez skwer, Lena usłyszała głośny szczek. Zatrzymała się, widząc starszego, kudłatego psiaka, który bezskutecznie próbował zainteresować sobą ludzi. Raz, drugi, trzeci odskakiwał, gdy ktoś go przepędzał.

Wynocha! krzyknął dziadek z laską. Zwierzęta się panoszą, żyć nie dają!

Lenka, co jest? spytał zaskoczony Darek, bo spieszyli właśnie w stronę postoju taksówek.

Sama nie wiem Ten pies nie szczeka bez powodu. Jakby chciał coś powiedzieć. Czuję to.

Pies spojrzał na Lenę ich spojrzenia się splotły. I ona zobaczyła w tych oczach nie tylko prośbę, ale wręcz wołanie o ratunek.

Lenka, gdzie idziesz? zdziwił się Darek.

Ale ona już go nie słyszała. Ruszyła za psem, który zaczął prowadzić ją w głąb skweru. Listkiem merdał ogonem, podbiegł pod ławkę a tam leżał Michał, nieprzytomny, ale jeszcze oddychał.

Żył!

Tata! krzyknęła Lena, podnosząc jego głowę. Darek, dzwoń po pogotowie!

*****

Karetka przyjechała błyskawicznie i Michała zabrano do najbliższego szpitala na kardiologię.

Lena z Darkiem ruszyli z psem szybkim krokiem do samochodu. W drodze Lena zadzwoniła do mamy, tłumacząc jej w dwóch zdaniach, że znaleźli tatę i że wszystko zaraz się wyjaśni.

Wie pani, pani ojciec miał szczęście powiedział lekarz po wyjściu z reanimacji. Dobrze, że znaleźliście go w porę. Gdyby nie to pół godziny więcej i nic nie dałoby się zrobić.

Będzie żył?! dopytywała Lena ze łzami w oczach.

Będzie.

Lena wyszła ze szpitala, uklękła przy psie i mocno, mocno go przytuliła.

Dziękuję Dziękuję ci za tatę.

Co z tatą? spytał Darek.

Już dobrze, żyje odpowiedziała Lena zmęczonym głosem. I wszystko zawdzięcza jemu wskazała na psa.

Ma obrożę, więc na pewno miał dom.

Pewnie tak. Ale Chyba musimy go na razie zabrać do domu. Przecież uratował tacie życie. Nie mogę zostawić go na ulicy.

Jasne, kochanie.

*****

Antonina Szczepańska, Darek i Bartek (imię psa wyryte było na medaliku przy obroży) stali pod szpitalem i patrzyli w stronę głównego wejścia.

Już dziesięć minut czekali, aż tam-te drzwi się otworzą. Wreszcie pojawili się Lena z tatą.

Bartek od razu rzucił się ku Michałowi, merdał ogonem, skakał z radości i aż śmiał się w psim pysku.

Widzisz, tato, to on cię uratował. Dał ci najlepszy prezent urodzinowy życie.

Dziękuję ci, przyjacielu uśmiechnął się Michał i pogłaskał psa po łbie. Ale gdzie jego właściciele? Przecież na pewno gdzieś są.

Szukaliśmy, dawaliśmy ogłoszenia w internecie, ale przez cały ten czas, gdy byłeś w szpitalu, nikt się nie odezwał.

Antonina objęła męża miała łzy w oczach i rozdygotane ręce, ale uśmiechała się od ucha do ucha.

Dzięki, Michał. Że jesteś żywy.

Przepraszam, Tosiu. Że nic ci nie powiedziałem. Myślałem, że przejdzie.

Wybaczam. Wracamy do domu? Świętować twój drugi dzień narodzin?

Jedziemy!

*****

Co do Bartka, Michał sam próbował odszukać jego właścicieli, nawet pojechał pod ten spłonęły przed rokiem dom.

Nikt już tam nie mieszkał, sąsiedzi mówili, że właściciele wynieśli się do innego miasta, a psa zostawili widać wygodniej było bez niego…

Bartek został więc z rodziną Michała. I był przeszczęśliwy. Michał też nie zamierzał się z nim rozstawać.

Razem z psem Michał pojechał do pracy odebrać papiery i pożegnać ekipę, ze swoim futrzastym kompanem spędzał weekendy na działce i towarzyszył Lence i Darkowi przy odbieraniu wnuczek ze szpitala.

Gratulacje, tato! uśmiechnęła się Lena. Jesteś dziadkiem i masz już dwie wnuczki!

Ależ jestem szczęśliwy, córciu!

Hau-hau! dodał swoje Bartek, dumny, że jego najbliżsi są razem i szczęśliwi.

Co tu mówić? Życie Michała wróciło na właściwe tory i było jakby kolorowsze, bardziej sensowne. Do końca życia będzie wdzięczny Bartkowi za swój drugi start.