Mój mąż nie znosił, gdy ktoś przyłapywał go w zabawnych sytuacjach – przecież to taki twardziel. Dlatego po cichu zaglądam do łazienki, cieszę się tym widokiem, chowam się za ścianę i… Chyba jeszcze długo będę się śmiać do łez!

Mój mąż nie znosił, gdy ktoś przyłapywał go w dziwacznych i zabawnych sytuacjach, w końcu był taki twardy i męski. Dlatego po cichutku zerkałam do łazienki, sycąc wzrok tym, co zobaczyłam, po czym skradałam się za ścianę, omal nie dusząc się ze śmiechu. Co ja tam zobaczyłam, to tylko we śnie się wydarzyć może:

Gdy jesteś grzecznym kotkiem powiedz miau!
Gdy jesteś najlepszym kotkiem powiedz miau
Gdy jesteś ulubionym kotkiem powiedz miau!

Mąż, Radek, nucił cicho pod nosem, myjąc naszego kota o dumnej nazwie Pączuś. Na co dzień ta futrzasta bestyjka wywijała łapami, drapała, gryzła, darła się niczym pożar w lesie, ale tym razem albo szok go sparaliżował, albo śpiew tak się mu spodobał.

Umyjemy ci plecki powiedz miau
Umyjemy ci łapki powiedz miau
Umyjemy ci ogonek powiedz miau

Miau, cicho zapiszczał Pączuś.

Padłam ze śmiechu za ścianą Do dzisiaj żałuję, że nie nakręciłam tego dzieła sztuki. Chociaż prawdę mówiąc, taki materiał to byłby dowód rzeczowy w sprawie mojego zniknięcia.

Nie podoba ci się? No to może zaśpiewam ci coś innego?
Miau.

Radek chwilę milczał, a potem znów zaczął intonować, mydląc kocią sierść:

Namaluję ci deszczem na zaparowanym oknie
Twój smutny cień, Madonno

Łzy ściekały mi po policzkach totalna kakofonia śmiechu i wzruszenia.

W tej samej chwili zrozumiałam, że Radek nigdy nie śpiewał dla mnie. Romantyczny nigdy specjalnie nie był, raczej praktyczny chłop, ale miał inne zalety. A kot? Serenady mu się śpiewa! Może choć ciutkę zazdrosna byłam, gdyby nie było to tak absurdalnie zabawne.

Tymczasem madonna znowu żałośnie zamiauczała, więc Radek przeszedł do Kaczek na skrzydłach z dzieciństwa.

Wiedziałam, że nie dam już rady się powstrzymać. Przyszedł czas na dyskretne wycofywanie się na kanapę, bo kąpiel dobiegała końca, a mój mąż szykował już ręcznik, żeby wysuszyć Pączusia. Zebrałam się w sobie, już miałam wyjść z ukrycia, kiedy nagle…

Dryc-tyc telewizor,
Dryc-tyc telewizor,
Dryc-tyc telewizor

Tego było za wiele. Dokrzyczałam z korytarza przez śmiech:

I dwa Bolki w środku!

Jednocześnie wczołgałam się do pokoju, tarzając się po kanapie ze śmiechu.

Nie jestem pewna, czy śpiewali dalej, bo śmiałam się do bólu przepony. Po kilku minutach wkroczyło dwóch naburmuszonych macho jeden ludzki, drugi koci. Patrzyli na mnie jak sędziowie na rozprawie i z wyraźną urazą.

Wybrałam opcję bezpieczną: zatopiłam twarz w poduszkę, tłumiąc kolejne salwy śmiechu.

Pączuś z Radkiem spojrzeli na mnie z godnością urażonej szlachty, po czym spokojnie, nie spiesząc się, ruszyli do kuchni omijać śmiejącą się żonę i rzeczywistość jak z tańczącego snu.