Prawdziwa Polka

Prawdziwa kobieta

Jadwiga, gdzie ty się podziewasz?! Przynieś ogórki! Ile jeszcze będę czekał?!

Już po tonie głosu było widać, że mąż stracił cierpliwość, ale Jadwiga była zajęta. Z oddaniem malowała lewe oko, czasem przerywając, by podziwiać efekt drogiego, świeżo kupionego tuszu. Prawe oko, dzięki eksperymentom z maskarą, kreską i cieniami poleconymi przez jej przyjaciółkę Hankę, wyglądało na dwa razy większe, niż powinno być z natury i trochę niepokoiło, ale Jadwiga nie zamierzała poprzestać na tym.

Do ogórków, które moczyły się w wannie, nawet nie zaglądała. Miała ważniejsze sprawy bo zaledwie tydzień temu jej mąż ten sam Staszek, który teraz na kuchni zakręcał słoiki ogórków na zimę oznajmił ni stąd, ni zowąd:

Chciałbym, żebyś stała się prawdziwą kobietą!

I wręczył jej swoją kartę z odłożonymi oszczędnościami, zbieranymi przez rok.

Powiedzieć, że Jadwiga była w szoku, to nic nie powiedzieć.

Przyszło jej nawet do głowy zrobić mu awanturę. No bo jak jeśli Staszek potrafił uzbierać takie pieniądze i ukryć je przed wspólnym budżetem, to może nie tylko część wypłaty ukrywał, ale i w innych rzeczach mógł nie być szczery. Jak to teraz rozgryźć? Przecież myśli oszalałe tłoczyły się w głowie Jak tak można?!

Ale zaraz za tą myślą była kolejna. Nim zdążyła otworzyć usta, usiadła ciężko na przykrótko stojącym stołku w kuchni i zapomniała o niedogotowanym barszczu kipiącym na kuchence.

Co to znaczy, być prawdziwą kobietą?!

To brzmiało Uff, jak to brzmiało! Miała ochotę wykrzyczeć wszystko na cały dom i rozbić nowiutki, wymarzony serwis, który niedawno dostała w prezencie od teściowej. Serwis był drogi Jadwidze śnił się tylko w najpiękniejszych snach a tu teściowa po prostu go wręczyła! Kiedy Jadwiga wzruszona płakała przy rozpakowywaniu talerzy, ta się zaśmiała:

Oj, Jadziu, ty to jesteś moje złoto, co takie naiwne? Wszystko dla ciebie zrobię, tylko bądźcie razem!

Co teściową podkusiło, Jadwiga nie wiedziała, a ta wyjaśniać nie chciała. Uściskała synową, potem syna, obcałowała wnuki i wróciła do siebie. Gościć nie lubiła długo zawsze powtarzała, że gospodarstwo samo się nie przypilnuje.

Jadwiga nie dyskutowała. Zawoziła wnuki na weekendy, pilnowała, żeby się dobrze zachowywały, i przed każdą wizytą starała się choć drobnym gestem sprawić przyjemność tej, która przyjęła ją do rodziny bez jednego wyrzutu.

A przecież powodów do wyrzutów nie brakowało. Gdyby nawet rodzina się starała wybaczyć, czego można oczekiwać od obcej kobiety? Przed ślubem widziały się ledwie raz. To wtedy Staszek przywiózł Jadwigę z synem do swej mamy. I Jadwiga długo bała się wysiąść z auta, raz spoglądając na śpiącego syna, raz pytając Staszka:

Może nie trzeba? Co jej powiem? Co ona mi? Wyrzuci nas!

Skąd ci to przyszło?! dziwił się Staszek.

Od ciotki! Gdy urodziłam Olka, wyleciałam z domu. Powiedziała, że jestem im obca, że ich skompromitowałam! Myślisz, że twoja mama mnie przyjmie z otwartymi ramionami? Z dzieckiem na rękach? O, Staszek, naiwność cię rozpiera!

Nie oceniaj przed czasem. Może cię zaskoczy.

Nie chciała niespodzianek. Ale nie wraca się, gdy brama zamknięta. Musiała wziąć śpiącego synka na ręce i iść za narzeczonym.

Kazimiera, matka Staszka, rzeczywiście zaskoczyła Jadwigę. Przywitała się ostrożnie, długo obserwując przyszłą synową, aż nagle wyciągnęła ręce:

Pozwolisz? Położę go w mojej sypialni. Zmęczył się dzieciak

I Jadwiga, sama nie wiedząc czemu, oddała Kazimierze syna. A synek nawet się nie sprzeciwił. Otworzył oczy, pomruczał pod nosem i mocniej objął za szyję opiekuńczą kobietę, która zaczęła śpiewać. I zasnął zaraz.

Babcią Kazimierą Olek nazwał ją od razu, jak tylko nauczył się nowego słowa. A ta nawet nie zaprotestowała od razu podbiła serce Jadwigi.

Syna Jadwiga urodziła wcześnie. Ledwie skończyła osiemnaście lat. O jego ojcu wiedziała cała wieś. I plotkowano głośno, czy Jurek Drewniak poślubi Jadwigę Nowak, czy porzuci jak inne dziewczyny. Jurek miał okropną reputację. Jadwiga doskonale o tym wiedziała. Omijała go szerokim łukiem.

Tylko Jurek był cwany. Umiał znaleźć słowo, które skruszy opór i wniknie do serca. A jak nie wyszło rozmową, potrafił postawić na swoim, że dziewczynom nic innego nie zostawało, jak milczeć.

Tylko Jadwiga nie zamilkła.

Pewnego wieczoru wracała z miasta, gdzie odwiedzała chorą ciotkę. Spóźniła się i musiała wracać pieszo przez pola, bo kierowca nie chciał jechać dalej, niż do sąsiedniej wsi.

Jurkowy maluch zatrzymał się niedaleko wsi.

Jadwiga, gdzie ty tak późno sama? Wsiadaj, podrzucę.

Nie trzeba, Jurek. Sama wrócę! próbowała uciec, ale już było za późno

Wróciła do domu w podartej sukience, cała we łzach. Nie wchodząc do domu, gdzie spała niemal konająca mama, poszła do łazienki i do rana próbowała zmyć ślady Jurkowych łap i śliniastych pocałunków. Płakała, klnęła, obwiniała siebie o wszystko i martwiła się tylko, żeby mama się nie dowiedziała. Lekarz uczulał ją: serce matki w złym stanie, a najmniejszy stres mógł zakończyć się tragedią.

Mama Jadwigi nigdy się nie dowiedziała. Jadwiga była już w piątym miesiącu, gdy mama odeszła we śnie, zostawiając córkę samą jak palec.

Ciotka, która przyjechała pomóc, natychmiast wyparła się siostrzenicy.

Sama wpakowałaś się w tarapaty, sama sobie radź! Dlaczego nie zgłosiłaś tego policjantowi? Może byś już wyszła za mąż! A tak Jadwiga, radź sobie sama! Mam własne problemy!

Jadwiga, z ledwością utrzymująca się na nogach i niemal oślepła od łez, nie od razu zrozumiała komunikat. Po kilku dniach dotarło do niej, że jest zdana tylko na siebie. Zebrała się, poszła na komisariat.

Jadziu, czemu nic nie powiedziałaś wcześniej?! złapał się za głowę posterunkowy. Zrobię z nim porządek, zobaczysz!

Jurka zamknęli.

Wyszło przy okazji, że po całej wsi jego dzieci biegało siedmioro! Matki, najpierw zapierające się, w końcu powiedziały prawdę.

Matka Jurka po ogłoszeniu wyroku przeklęła Jadwigę przy wszystkich na środku wsi, plując jej pod nogi, życząc, by dziecko urodziło się chore albo wcale się nie narodziło.

Ale wieś Jadwigi broniła. Tej samej nocy bramę Drewniaków zalali smołą, a potem zmusili rodzinę do sprzedaży domu i wyjazdu.

A Jadwiga urodziła silnego chłopca, który nie miał śladu Jurkowego charakteru. Synek cały był podobny do rodziny Nowaków. Nos i uszy po ojcu Jadwigi, pamiętanego jak przez mgłę, bo wcześnie zmarł, a loki i oczy jak czereśnie po babce.

Sąsiedzi pomagali w gospodarstwie i z ubrankiem dla niemowlaka. Ktoś nawet przyniósł kołyskę Jadwiga cieszyła się z niej jak dziecko. Pieniądze po mamie wydawała oszczędnie, wiedząc, że urodzić to dopiero początek, a wychować samo dziecko, kompletnie sama to inny dramat.

Ledwie poczuła się pewniej, nagle z miasta wpadła ciotka i przywlokła ze sobą braci zmarłej matki Jadwigi, których nigdy na oczy nie widziała.

Musisz wyprowadzić się! powiedzieli niezręcznie. Dom jest nasz, po rodzicach. Dopóki matka była, nie mieliśmy nic przeciwko. Teraz nam potrzeba pieniędzy sprzedajemy.

A gdzie ja pójdę?

To już twoja sprawa. Damy ci twój udział, nie jesteśmy potworami.

Za te pieniądze w rodzinnej wsi nawet rudery by nie kupiła. Trzeba jechać do miasta. A tam? Ani pomocy, ani wsparcia. Tu chociaż sąsiedzi pomagają. Tam nikogo. Z ciotką nie pogadasz była zimna jak lód. Na widok Olesia tylko westchnęła i mruknęła pod nosem, że Jadwiga nie powinna była rodzić

Nie słuchała jej. Co ją obchodzą cudze mądrości! Syna nikomu nie odda!

Krewni wyjechali, a Jadwiga płakała po nocach, żegnając ukochany dom.

Wkrótce sąsiedzi przynieśli nowinę w sąsiedniej wsi wdowa sprzedaje pół domu. Dobra kobieta, tak mówili. Policjant zaproponował, żeby Jadwiga ją odwiedziła.

Odwiozę cię w weekend, poznasz ją, zobaczysz dom, zdecydujesz.

Dziękuję mało się do niego nie rzuciła z wdzięczności.

A Olek jak?

Rośnie!

Policjant pogłaskał chłopca, mrugnął, pożegnał się i wyszedł, a Jadwiga dotknęła portretu mamy.

Nie zginiemy mamusiu! Wszystko będzie dobrze!

Z Terenią Piotrowską, właścicielką domu, Jadwiga dogadała się natychmiast.

Nie bój się mnie, Jadwigo, ja spokojna kobieta, byleby był porządek. Pomogę ci przy dziecku, jeśli będziesz chciała wrócić do pracy. Ale na spacery po sklepach nie licz!

Znajdzie się tu praca? By się przydała

Jasne, moja koleżanka szuka ekspedientki do sklepu ma już trzy w naszej gminie. Pogadam z nią!

W sklepie Jadwiga poznała Staszka. Przyjechał pomóc matce i posłała go po zakupy.

Jadwiga pakowała mu towar i sama nie zauważyła, jak wszystko o sobie wyśpiewała. O Olku, o Tereni, która stała się superbabcią, o sobie Chociaż nie była gadatliwa, rozmowa się potoczyła.

Staszek słuchał uważnie, nie przerywał. A już wiedział, że ten spokój i te czereśniowe oczy nie dadzą mu spokoju.

Wrócił do Jadwigi nie od razu. Jak tu opowiedzieć, że żona uciekła w noc i zostawiła dwóch synów, z których najmłodszy ledwie miał trzy miesiące? Że sam musiał się nimi opiekować, bo matka zajmowała się chorym ojcem, a synowie czasem płakali nocami, więc matki już nie pamiętali.

Staszek nie wiedział, jak się przyznać. Krążył wokół sklepu, niepewny wejścia.

A Jadwiga nie zapomniała o nim. Zasięgnęła języka u Tereni, więc kiedy pojawił się znowu, wiedziała wszystko.

Ile ma twój starszy?

Trzy lata.

A młodszy?

Roczek.

Jak mój Olek.

Jad zaczął.

Pozwól, że poznam dzieci, potem się zobaczy.

I tak się zeszli.

Ślub był cichy, kameralny. Po wszystkim wyjechali nad Bałtyk z dzieciarnią Jadwiga cieszyła się wyjazdem bardziej niż chłopcy. Nigdy nie była na żadnych wakacjach.

Ale za to szczęście musiała zawalczyć. Najpierw, gdy starszy syn się poważnie rozchorował, a ona dwa miesiące spędziła w szpitalu, zostawiając młodszych pod opieką teściowej.

Potem, gdy pojawiła się była żona Staszka, by odebrać dzieci. Tu prawdziwie pokazała charakter. Dzieci nie oddała. Pojechała nawet do rodzinnej wsi, doradzić się starego posterunkowego. Przeszła całą procedurę, żeby być matką dla chłopców nie tylko z serca, ale i z urzędu.

Była żona Staszka zniknęła, zanim sąd wydał wyrok, a Jadwiga odetchnęła, gdy po sprawie teściowa ją objęła i powiedziała:

Teraz jestem pewna, że dzieci są bezpieczne!

Czas mijał, dzieci rosły, a Jadwiga pozostawała tą samą nieco nieśmiałą, bardzo cichą, z pogodnym uśmiechem, do czasu Bo cała wieś wiedziała: może mruczeć jak kotka na słoneczku, ale jeśli ktoś zagrozi rodzinie rzuca się jak lwica.

A tu proszę! Ona ma nie być kobietą?!

Całą noc po tym, jak Staszek wręczył jej kartę, nie mogła spać. Przewracała się, zaglądała w lustro, przyglądała się sobie na wszystkie strony i nie rozumiała co ze mną nie tak? Męża zapytać nie chciała była zła. Rano, wysłała dzieci tam gdzie trzeba i pobiegła do Hanki.

Haniu, co ja mam robić?!

Hanka była podobna do Jadwigi trochę roztrzepana. Wspólnie uznały, że najlepiej sięgnąć po mądre pisma. Przecież nie piszą tam głupot. Przyniosły więc wszystkie poradniki, jakie znalazły i już po pół godziny wiedziały: prawdziwa kobieta musi zdrowo jeść, ładnie się ubierać, umieć się malować i ogólnie być idealna. Bo inaczej to nie jest kobieta, tylko jakieś byle co.

Jadwiga kokardki kupować nie zamierzała, ale z Hanką pojechała do miasta. Kupiła sobie porządną kosmetykę, nową koszulę nocną i bajecznie piękne buty, których nawet nie wyjęła z pudełka, by chłopcy nie zniszczyli.

Tylko Staszek nie docenił starań.

Skończyła właśnie ostatnie pociągnięcie cieniem na powiece, gdy drzwi łazienki się otworzyły aż pędzel wbiła sobie prosto w oko! Od razu uznała, że ta cała kobieta to nie dla niej.

Jadwigo, co jest?! aż się przestraszył Staszek, widząc żonę, jak skacze na jednej nodze, popłakując i rozmazując sobie makijaż po twarzy i łazience.

To przez ciebie! przez łzy wykrzyknęła, dopiero rozumiejąc, że trzeba umyć twarz, nie mazać się dalej. Chcesz kobiety?! Kobiety?! A ja czym jestem?!

Staszek domyślił się, o co chodzi, objął żonę i zatrzymał jej gnańsko-wariackie po łazience.

Daj, szalona, pomogę

Zmywał jej twarz z czułością i szeptał:

Może i gapa ze mnie, ale i ty swoje Wiesz przecież, że nie umiem mówić pięknie. Mogłaś spytać! Sama se nakręciłaś, sama obraziłaś.

Czemu dałeś mi te pieniądze i narzekałeś, że nie jestem kobietą? próbowała się wyrwać.

Bo ile lat już żyjemy razem, a ty niczego sobie nie kupisz! Wszystko dla dzieci, dla mnie, nawet moją mamę rozpieszczasz, tylko siebie nigdy! Tak być nie może! Uznałem, że dam ci tę kasę, a ty sobie zrób, co tylko chcesz, zupełnie jak tamte kobiety latające po galeriach.

Jadwiga aż się roześmiała.

Śmiała się tak, że aż do łez. Dzieci, usłyszawszy hałasy, myślały, że mama płacze i rozpętały taki lament, że długo je uspokajali.

A wieczorem, gdy dzieci spały, Jadwiga wyszła na ganek, popatrzyła w niebo z zupełnie czystą buzią, i uśmiechnęła się do siebie, myśląc o całym dzisiejszym zamieszaniu.

Wszystko, ostatnie już ogórki zakręciłem! Staszek przyszedł na ganek i przysiadł obok na schodkach.

Dobrze będą?

Najwyższa klasa! Ogórki idealne!

To się przydadzą, szczególnie mi! i położyła rękę męża na swoim brzuchu.

Co ty?! Wiedziałaś i nic nie mówiłaś? aż go zatchnęło ze wzruszenia, gdy objął żonę.

A co miałam mówić? Ty ciągle w tych ogórkach albo z wymaganiami. Dla mnie, biednej, nigdy czasu.

Chciała jeszcze coś dodać, ale mąż nie pozwolił.

Pocałował ją najczulej na świecie, żeby pamiętała, że kobieta nie powinna zapominać o sobie. I przytulił do siebie, żeby wiedziała, gdzie jej miejsce.

Tuż przy sercu, lekko po skosie. Tam, gdzie dusza oddycha.

Dziś już wiem, że prawdziwa kobieta to taka, która dba o bliskich, ale nie zapomina o sobie. Nawet jeśli czasem czuje się niepewnie bo warto mieć odwagę być sobą i kochać swoje życie takim, jakie jest.