Oksana z mamą siedziały na starym łóżku. Obie były ciepło ubrane. Zima, a w domu dopiero co rozpalili piec. – Nic się nie martw, mamo. Wszystko się ułoży. Dam ci teraz lekarstwa. Oksana, jak potrafiła, uspokajała matkę, choć nie była to jej biologiczna matka – teściowa, i to jeszcze była. Prawie była…

Basia z mamą siedziały na starym tapczanie. Obie ciepło ubrane zima, a piec dopiero rozpalony. W chacie pachniało świeżym drewnem i herbatą.

Nie przejmuj się, mamusiu. Damy sobie radę. Wszystko się ułoży. Już podaję ci leki.

Basia jak mogła pocieszała mamę, choć to wcale nie była jej prawdziwa mama teściowa, a nawet już prawie była teściowa.

Tak się ułożyło, że żyły we trójkę: matka, syn i jego żona Basia.

Basia wyszła za mąż późno, bo w wieku trzydziestu lat. Była już drugą żoną Piotra. Gdy zaczęli się spotykać, Piotr był już po rozwodzie, więc nie rozwaliła czyjegoś małżeństwa.

Teściowa, Zofia Arkadiuszówna, od razu ją polubiła. Zresztą Basia też ją bardzo ceniła była dla niej jak rodzina: serdeczna, dobra, potrafiła przytulić i wysłuchać. Rodziców Basia straciła wcześnie i została sama. W Zofii znalazła prawdziwą mamę.

Zmówiły się żartował o nich Piotr.

Pięć lat małżeństwa przeleciało jak z bicza strzelił, aż Piotr zaczął robić się drażliwy, gburowaty. Rzucał się z krzykiem na Basię i na swoją matkę. Wszystko przez kochankę. Coraz częściej wracał mocno podpity.

W końcu wypalił, że się rozwodzi. Dał Basi dwa dni na spakowanie się. Nawet nie zdołała się wynieść, kiedy kochanka Piotra przyjechała do domu z walizką.

Może specjalnie chciała się z nią spotkać, żeby coś przykrego powiedzieć. Tylko jej się nie udało była wysoką blondynką z sztucznymi rzęsami i wielkimi ustami.

Basi aż się zachciało śmiać.

Piotr, serio zamieniłeś mnie na takie straszydło? Życzę wam szczęścia, ja nie żałuję.

Przynajmniej ona jest wesoła. Ty i matka to dwie stare kury.

Możesz mnie obrażać, ale po co matkę?

Kotku, a mama będzie z nami mieszkać? wtrąciła się ta blondyna cienkim głosem i zamrugała powiekami.

Tak, mamo, czas już na ciebie. Za długo tu siedzisz.

Gdzie ja pójdę? Przecież wszystkie pieniądze ze sprzedaży mieszkania włożyłam w budowę tego domu Zofia chwyciła się za serce.

Nie rób mi teatru. Możesz zostać, bylebyś nie wychodziła ze swojego pokoju. Teraz tu rządzi Alinka.

Kotku, lepiej niech się obie wynoszą.

Ale to moja matka!

Chcesz mi powiedzieć, że będę miała taką teściową? O nie!

Basia miała już dość tych przepychanek.

Mamo, pojedziesz ze mną na wieś?

Byle już tam, niż tu z takim synem i tą…

Poczekaj chwilę, szybko się spakuję.

Nie zapomnij o lekach, szkatułce i mojej torebce.

Basia wyjęła jeszcze jedną torbę, szybko wrzuciła wszystko: szkatułka, torebka, lekarstwa, dokumenty, bielizna i ubrania.

Bierzcie wszystko, niczego wam nie potrzeba z naszych rzeczy wtrąciła Alinka, patrząc na Piotra.

Piotr siedział cicho, udając, że nie widzi. Wiedział, że matka mu tego nie wybaczy, a może jednak… w końcu matka to matka.

Po pół godzinie Basia stała już przy aucie. Zofia Arkadiuszówna siedziała z tyłu, ocierała łzy i nawet nie spojrzała na syna, tylko raz głośno westchnęła.

Ciężko się z tym pogodzić, gdy wszystko mu się oddało i zostać niepotrzebną.

I co teraz, córeczko?

Poradzimy sobie, mamo. Mam trochę oszczędności. Zanim znajdę pracę, wystarczy nam. Masz swoją emeryturę, na chleb z masłem będzie.

Dojechały na wieś, gdzie Basia spędziła dzieciństwo. Dobrze, że był dzień mogła rozpalić piec, nanieść wody, zagotować czajnik.

Wszystko ci tak sprawnie idzie, jakbyś tu zawsze mieszkała.

Dziadek mnie nauczył. Na szczęście mamy zapasy, nie musimy iść do sklepu. Nie lubię tutejszych plotek.

W miarę jak drewno huczało w piecu, robiło się coraz cieplej.

Jutro wszystko wysprzątam.

Zapukał sąsiad.

A, sąsiadka przyjechała na zimę? Dawno cię nie było. Coś się stało?

Wszystko w porządku, panie Józefie. Jakoś się ułoży. Wpadnij na herbatę.

Właściwie to chciałem cię zaprosić. A, nie jesteś sama? Dostrzeżony wzrok padł na Zofię.

To Zofia Arkadiuszówna. A to Józef.

Jakby coś trzeba było, dawaj znać.

Dziękujemy, damy radę.

Minął tydzień, dom zrobił się czystszy, przytulniejszy.

Basieńko, a wiesz, że ja też jestem ze wsi? Za mężem do miasta wyjechałam. Zginął, jak Piotr miał 23 lata, a ja za pieniądze z mieszkania dom synowi pozwoliłam zbudować. Obiecywał, że zawsze będziemy razem. No i patrz, jak się skończyło

Nie płacz, mamo. Teraz jakoś będzie. Może doczekasz się wnuków.

Po tej? Wykluczone. A ten sąsiad, pan Józef, mieszka z kimś?

Sam. Żona utonęła lat temu, ratując dziecko z sąsiedztwa. Nie ożenił się potem drugi raz. Z moim dziadkiem się przyjaźnił, nawet jeśli jest trochę młodszy.

Przeleciał miesiąc. Piotr nie dzwonił, nawet do matki. Aż pewnego dnia do Basi zadzwonił ktoś z obcego numeru.

Basia…?

Tak, kto mówi?

Pani mąż miał wypadek. Zginął.

To jakaś pomyłka.

Niestety, nie. Piotr był nietrzeźwy, rozbił się samochodem. Był z nim ktoś dziewczyna, ona przeżyła. Proszę przyjechać na rozpoznanie.

O matko, biedna Zofia. Jak jej to powiedzieć? Może poproszę pana Józefa o pomoc.

Basia, co się stało, aż zbladłaś!

Mamo, usiądź. Piotra już nie ma

O Maryjo Zofia rozpłakała się. To przeze mnie! Zostawiłam go!

Przecież to on cię wyrzucił!

Tak Wyrzucił. Ale byłam matką. Kara go spotkała

Pojadę na rozpoznanie. Pan Józef z tobą zostanie.

Jadę z wami wtrącił pan Józef. Weźmiemy mój samochód. Nie ma dyskusji.

Pogrzeb się odbył. Basia i Zofia postanowiły odwiedzić dom Piotra, bo po jego śmierci miał przejść na nie matkę i żonę. Piotr nie zdążył złożyć papierów o rozwód. Tam w kółko: imprezy, alkohol i kochanki.

Pan Józef pomagał wszędzie.

Pojadę z wami, różne rzeczy mogą się wydarzyć, a kobiety nie powinny być same.

Dom… zmiana była uderzająca: brudne ciuchy wszędzie, brudne naczynia nawet na podłodze, smród wódki i zgnilizny.

To zrobił mój syn? Nigdy taki nie był. Co za wstyd!

Co wy tu robicie? To mój dom, wynoście się! Ze sypialni wyszła ta sama blondyna. Za nią pokazał się prawie nagi osiłek.

Pokaż papiery na dom! wkroczył pan Józef.

Jakie papiery? Mój mąż nie żyje, byliśmy już po ślubie!

Przecież rozwodu nie było!

Ślub tylko uczciliśmy przed czasem. Teraz to wszystko moje!

Przestań bredzić! Wynocha stąd! Ktoś tu jeszcze jest?

Facet zniknął cicho. Pan Józef sprawdził, czy dziewczyna nic nie ukradła.

Trzeba było jeszcze sprawdzić dokumenty czy nie ma jakiegoś testamentu albo czy dom nie przeszedł na kogoś innego. Zamki wymienili kto wie, czy ta panna nie miała swoich kluczy.

Papiery były w porządku. Wymienili zamki.

Sporo rzeczy musieli wyrzucić. Pan Józef nie odstępował Basi i Zofii na krok.

Trochę szkoda, że wy się tu z powrotem przeprowadzacie. Zżyłem się z wami.

Odwiedzimy cię. Ty, panie Józefie, też do nas wpadaj.

Czuję się przy was młodszy. Zofia przypomina mi żonę.

Sama widzę, panie Józefie, jak na nią patrzysz. Ona na ciebie też. Może jednak szykuje się tu jakiś romans?

Co ty, dziewczyno!

Ale serio?

Minął rok i Józef z Zofią wzięli ślub. Są szczęśliwi razem, dobrze im też z Basią. Jest dla nich jak córka. Ale to jeszcze nie cała historia. Teraz Józef i Zofia mają wnuki!

Basia została w końcu mamą. Za mąż już nie wyszła, ale adoptowała rodzeństwo chłopca i dziewczynkę. Chciała jedno, ale nie dało się rozdzielić dzieci.

Rodzinę i bliskich można znaleźć nie tylko po urodzeniu czy w dzieciństwie. Czasem los sam to zorganizuje…