Niczym się nie martwię, niczego nie żałuję

– I pamiętaj, żeby mieszkanie było posprzątane, zanim wrócę! Barbara Kowalczyk wybiegła na klatkę schodową i tak zatrzasnęła drzwi, że aż szyby w oknach zadrżały.

Justyna, która właśnie schodziła po schodach, też drgnęła. A potem znieruchomiała, mając nadzieję, że sąsiadka jej nie zobaczy. Niestety, nadzieja była płonna zauważyła ją od razu.

A, Justynko Dzień dobry!

Kobieta postawiła na ziemi kartonowe pudło po multicookerze i w pośpiechu zapinała płaszcz. Widać było, że bardzo jej się spieszy.

Dzień dobry, pani Barbaro Justyna uśmiechnęła się uprzejmie. Dzieci znowu coś nabroiły?

To za mało powiedziane! No po prostu ręce opadają wyrzuciła z siebie sąsiadka, walcząc z ostatnim guzikiem.

W tym momencie pudło na podłodze poruszyło się niespodziewanie.

Justynie aż podskoczyło serce, chociaż sama była kilka kroków dalej.

Co jak co, Justyna nigdy nie była strachliwa, ale też nie spodziewała się, że coś w tym pudle się ruszy

„No ciekawe, co tam jest?”

Wyobraźnia od razu podsunęła jej obraz żywego multicookera, który zachowywał się niegrzecznie (np. „pluł” surową marchewką), więc został skazany na „zesłanie” na wysypisko.

Masz, zobacz sama powiedziała kobieta, unosząc pudło i pokazując zawartość.

Justyna zeszła na podest, podeszła i ostrożnie zajrzała do środka.

Oczywiście, wiedziała, że żywego multicookera tam nie ma i absolutnie nie ma się czego bać. Ale to, co ujrzała, i tak ją zaskoczyło. Miło zaskoczyło.

Na dnie pudła łypały na nią ciekawie dwa oczka. Należały do małego kociaka.

Ojej, jaki słodziak! westchnęła Justyna.

O, znalazła się wielbicielka! mruczała niezadowolona Barbara, zasłaniając z powrotem pudło.

Skąd pani go ma?

Dzieci przywlokły do domu… Żałuję, że w ogóle pozwoliłam. Takiego zamieszania z tym kociakiem, że brak mi już słów. Sama się nabrałam na te jego śliczne oczka i słodką mordkę, ale prawda jest taka: nie wszystko złoto, co się świeci! Wygląda uroczo, a charakter ma jak mój były mąż.

Spokojnie, pani Barbaro, za chwilę trochę podrośnie i na pewno się uspokoi spróbowała ją pocieszyć Justyna. Może idzie pani do weterynarza? Szczepienia jakieś?

Nie, Justynko, skąd! Dość już tego, wytrzymałości mi brak na jego wygłupy. Postanowiłam go wywieźć na działkę. Niech tam siedzi.

Justyna spojrzała na sąsiadkę zdumiona, licząc, że ta żartuje.

Ale wyraz jej twarzy nie pozostawiał złudzeń. Był 15 listopada, a nie pierwszy kwietnia.

Kociaka na działkę? Jesienią?

A co, mam czekać do wiosny?! Nie ma znaczenia kiedy zimą też bym wywiozła. To nie kot, to jakieś nieporozumienie.

Barbara była już tak wzburzona, że aż brakowało jej tchu.

Kiedy trochę odetchnęła, ciągnęła dalej:

Gdybyś zobaczyła, co ten mały wyprawia! Ja tyle środków na uspokojenie nie wypiłam nawet wtedy, kiedy sama z dwójką dzieci zostałam. Decyzja jest ostateczna. Koniec dyskusji na działkę!

Ale, proszę pani

Można go też zostawić na podwórku. Tam go znalazły. Tylko boję się, że dzieci znowu go przyniosą i w szafie schowają. Albo sam wróci A mnie więcej takiego szczęścia nie trzeba.

Sąsiadka zerknęła na zegarek w telefonie i pokręciła głową:

Zagadałaś mnie, Justyno. Muszę już lecieć, bo jeszcze autobus ucieknie.

Pewniej chwyciła pudło, obróciła się na pięcie i zaczęła schodzić po schodach, trzymając mocno poręcz.

Justyna patrzyła za nią, nie mogąc pojąć, jak można tak po prostu wywieźć maleńkiego kota na działkę i zostawić samego. Przecież on długo tam nie przetrwa.

Pani Barbaro, proszę zaczekać! zawołała.

No co jeszcze? Przecież mówię, że się spieszę!

Niech go pani nie zabiera na działkę, proszę. Lepiej spróbuję mu znaleźć dom. Proszę mi go dać.

Sąsiadka zatrzymała się i

powoli się odwróciła.

W dobre ręce? Chcesz przez to powiedzieć, że moje ręce są złe? Barbara zmrużyła oczy. Tymi rękami wychowałam dwoje dzieci!

Nie chciałam niczego sugerować. Po prostu chcę spróbować znaleźć mu dom. Na działce nie przeżyje.

Przeżyje to przeżyje, jak nie to taki los. Może nie powinien się wcale urodzić

Ale po co tak?

A co ja mam zrobić? To kot, do życia w domu nieprzystosowany.

Przecież on jest jeszcze dzieckiem! zaprotestowała Justyna, po chwili dodając: Pani swoich dzieci na działkę nie wywozi, choć czasem na nie krzyczy.

Dzieci to dzieci, nie porównuj ich! Ale skoro chcesz, to bierz.

Barbara odstawiła pudło na podłogę.

Mi tylko lepiej: zaoszczędzę na bilecie. Ciekawe, jak długo wytrzymasz! dodała ze złośliwym uśmiechem.

Po czym szybko wróciła do mieszkania, znów trzaskając drzwiami, a Justyna usłyszała wrzaski:

Co to ma być? Dlaczego jeszcze nie sprzątacie? Dawajcie telefony!

Co działo się dalej, Justyna już nie słyszała. Ostrożnie podniosła pudło, raz jeszcze upewniła się, że kotek jest w środku i poszła na swoje piętro.

Tak oto została szczęśliwą” właścicielką kartonu po multicookerze i

…małym kotkiem, który w nim siedział.

Szczerze mówiąc, Justyna nie planowała, że w jej domu zamieszka futrzasty lokator.

A już na pewno nie dziś… Po prostu szła do sklepu po kawę, bo akurat się skończyła, i przypadkiem znalazła się we właściwym miejscu o niewłaściwym czasie.

Tak naprawdę zwierzęta traktowała raczej obojętnie. Nie miała tej miłości, o której rozczulają się właściciele psów i kotów.

Ale pozwolić Barbarze zostawić malucha na działce, tego Justyna już nie mogła.

Bo obojętność nie oznacza braku serca. Po prostu tak się nie robi! Po co takie drastyczne kroki, skoro można znaleźć kogoś, kto z radością przygarnie tego kociaka?

A o takiego cudaka na pewno ktoś się upomni. Justyna nie miała wątpliwości.

Wystarczy zrobić ładne zdjęcia, wrzucić do internetu, a pod drzwiami ustawi się kolejka chętnych na trochę futrzastego szczęścia.

Ot, cała filozofia!

*****

Justyna nie czekała ani chwili. Jak tylko przyszła do domu, zrobiła kotkowi zdjęcia, a potem wrzuciła je na grupy typu Oddam za darmo lub Oddam w dobre ręce.

Później, z czystym sumieniem, wyszła do sklepu po kawę i…

…kupując kawę, sięgnęła po karmę dla kociąt (bo przecież trzeba czymś malca karmić do czasu aż ktoś go weźmie).

Musiała też kupić plastikową kuwetę i żwirek. Niespodziewane wydatki, no ale jak inaczej?

Oddam potem to wszystko temu, kto odbierze kotka pomyślała.
Pomyślała i sama się uśmiechnęła bo robiła coś dobrego. I nie było jej żal tych wydanych złotówek.

Barbara mówiła, że kotek ma na imię Pączek, ale w ogóle nie reagował na to imię, więc Justyna zaczęła wybierać nowe.

Testowała różne, aż w końcu stanęło na sto trzydziestym drugim.

Od dziś jesteś Mietkiem! Co ty na to? zapytała z powagą małego.

Miau! zawołał kociak i pognał do przedpokoju załatwić sprawy z futrzanymi kapciami, które bardzo go intrygowały.

Wręcz był przekonany, że to on jest tu najpuszystszy i najładniejszy, a nie jakieś tam kapcie.

Justyna z uśmiechem przyglądała się jego zabawie, po czym zabrała się do pracy.

Justyna była fotografką na swoim. Regularnie miała sesje na zamówienie i kochała to, co robi. Praca nie tylko dawała satysfakcję, ale przynosiła nawet niezłe pieniądze.

Właśnie musiała pilnie obrobić zdjęcia z ostatniej sesji. Włączyła więc komputer, fotosa, wrzuciła pierwsze zdjęcie i z marsową miną zabrała się za retusz.

Ale niestety, kotek Mietek miał inne plany.

Skończywszy rozprawę z kapciami, zaczął szaleć po mieszkaniu, aż echo niosło się po pokoju.

Ej, mały! Justyna odwróciła się na krześle i spojrzała ostrzegawczo.

Kot stanął na środku pokoju, wlepiając w nią oczka no mów, ale ja się bawię.

Rozumiem, że ci nudno i chcesz się bawić, ale pamiętaj, jesteś tu na chwilę

Miau!

Nie przerywaj! Jesteś gościem. Bądź grzeczny i daj mi popracować.

Niepotrzebnie to powiedziała.

Mietek, choć udawał zamyślonego, nagle spojrzał tak żałośnie, że Justyna poczuła się winna za te słowa. Wstyd jej się zrobiło ogromnie.

Jak można krzyczeć na takiego maluszka?

Dobrze, baw się, ale cicho uległa mu w końcu.

Kotek z triumfem zamiauczał i dalej latał po domu, zahaczając na zmianę o krzesło, fotel i szafkę.

Widzę cel nie widzę przeszkód! pomyślała Justyna, zakładając słuchawki i włączając muzykę. Do kolejnych zdjęć jednak nie dotarła

Bo Mietek, rozbrykany, wpadł pod biurko i przypadkiem wyrwał łapką wtyczkę z kontaktu komputer zgasł. A ślad po nim zaginął. Kto mu udowodni winę?

Ech, no pięknie wzdychnęła, patrząc na czarny ekran.

Przez kolejne pół godziny po mieszkaniu ganiali już oboje Justyna goniła Mietka.

Złapać się nie dał.

Za to Justyna stuknęła się palcem u nogi o krzesło i kolanem o fotel (dwa razy).

Kiedy w końcu ogarnęła się i znów odpaliła komputer, przeglądała komentarze pod ogłoszeniami.

Polubiło je mnóstwo osób, ale po komentarzach mina jej zrzedła.

Bo wszyscy pisali w kółko to samo:

Wow! Jaki cudny!, Ale pani szczęściara z takim kotkiem!, Cudowny!.

Ale nikt nie pytał o adopcję.

Nikt nie zadzwonił, a za drzwiami nie było żadnej kolejki. Sprawdziła nawet trzy razy zero.

Postanowiła więc dodać pod każdą ofertą, że może kotka sama dowieźć nawet na drugi koniec miasta czy Polski, choćby i na Mazury.

Może ludziom nie po drodze. Teraz ktoś na pewno się zgłosi! przekonała samą siebie.

Tymczasem kotek się zmęczył, pięć razy próbował wejść na kanapę, w końcu się udało, położył się na plecach i zaprezentował brzuszek. Więc Justyna musiała siąść obok i długo głaskać swojego lokatora, aż zasnął.

I ona sama też przysnęła.

Tak sobie spali do wieczora. O pracy w ten dzień mogła zapomnieć.

*****

Po tygodniu Justyna zrozumiała, że znalezienie kotu domu nie jest tak łatwe, jak jej się wydawało. Lajki były, komentarze były, ale na tym się kończyło. Nikt nie dzwonił, nikt nie pisał.

Po trzech kolejnych dniach Justyna zaczęła myśleć:

A jeśli nikt go nie weźmie? Zostanie u mnie?

No pięknie, tego mi brakowało! skwitowała na głos, po czym zaraz się w duchu ochrzaniła.

Mietek spał akurat obok klawiatury, obejmując łapkami myszkę komputerową (przez co Justyna już czterdzieści minut nie mogła zacząć pracy), ale słysząc jej głośny komentarz, otworzył jedno oko i wymiauczał oburzenie ciszej, drzemka!.

Justyna westchnęła ciężko i przeglądała komentarze pod wszystkimi postami.

Nic nowego. Wszyscy zachwycali się Mietkiem, chwalili, jaką to Justyna ma radość z takiego pupila. A ona

z każdym lajkiem i każdym komentarzem coraz bardziej traciła nadzieję, że znajdzie mu dom.

Przyszło jej wtedy na myśl, jak ostatnio poszła do psychologa, by dowiedzieć się, czego jej brakuje do pełni szczęścia.

Miała pracę, którą lubiła, nie brakowało jej pieniędzy. Własne mieszkanie (dzięki rodzicom). Powinna być szczęśliwa!

Ale coraz częściej czuła jakiś brak I wcale nie chodziło o facetów, bo na relacje sama dała sobie czas wolny.

Więc co?

Nie potrafiła zrozumieć. Stąd wizyta u psychologa.

Taki fachowiec na pewno poradzi!

Podpowiedziano jej, by pogadała ze sobą i szukała problemu głęboko w duszy (coś w rodzaju dna Bałtyku), ale

skończyło się szklanką wody i tabletką na ból głowy.

A problem pozostał na dnie.

Rozczarowana, skonsultowała się z przyjaciółkami.

Wydaje mi się, że ci się po prostu przelewa! stwierdziła Ewelina, która zawsze troszkę zazdrościła Justynie pracy i własnego mieszkania.

Nie, Ewelina. Pracuję tak jak ty pięć dni w tygodniu, czasem i bez wolnych. Skąd mi się niby przelewa?

Może właśnie JEMU ci brakuje? zamyśliła się Karolina, kończąc swój ulubiony sernik.

Kogo?

Nie kogo, tylko czego: tłuszczu do szczęścia! Jesteś taka szczupła, pewnie w dzieciństwie za mało zjadłaś pączków!

Rozmowy nic nie zmieniły. Postanowiła więc nie zaprzątać sobie głowy głupotami, ale myśl wracała…

Tego mi brakowało! powtórzyła do siebie. A może, rzeczywiście, Mietek jest tym, czego mi brak do szczęścia? Poczekamy, zobaczymy.

*****

Od pojawienia się Mietka minął miesiąc choć właściwie przeleciał jak jeden dzień.

Nikt jednak nie wziął kotka. Justyna była zaskoczona pod zdjęciami ponad tysiąc dwieście dwadzieścia osiem lajków, a nikt nie zgłosił się, by przygarnąć malca.

Po trzydziestu dniach zaczęła rozumieć, dlaczego.

Dużo się wydarzyło aż można by tomy pisać jak Sienkiewicz. Ale w skrócie:

Mietek był sprytny. W lot pojmował, co Justyna mówiła, nawet gdy już dziesiąty raz zabraniała mu drapać kanapę.

Próbował różnych zawodów: od dekoratora wnętrz (to przez niego Justyna wymieniła już cztery komplety firan, a potem stwierdziła, że bez nich jest lepiej), do kucharza (musiał spróbować wszystkiego, co leżało na stole, tylko zawsze mu nie smakowało).

Ostatecznie uznał, że najlepsze, co może dać Justynie, to radość i szczęście.

Oczywiście, ich wyobrażenia o szczęściu były trochę różne.

Dla Justyny szczęściem był spokojny sen i zrealizowane zlecenia.

Ale odkąd nastał Mietek o spokoju mogła zapomnieć.

Najwyraźniej los uznał, że życie Justyny zrobiło się za proste i wprowadził Mietka. Ledwo usiadła na kanapie, już pojawiał się kociak oczy pełne pytania: „Zabawa?”

Potem zaczynały się szaleństwa, do opisania których braknie słów.

Teraz Justyna rozumiała już Barbarę, choć nigdy nie usprawiedliwiła by jej pomysłu z działką. Sama nigdy by tego nie zrobiła, nawet jeśli była zmęczona.

A jednak, były jasne strony nowych obowiązków. Przestała roztrząsać, czego jej brakuje, bo pytanie samo się rozwiało.

Nauczyła się też sprzątać błyskawicznie po prostu szybciej, zanim kotek otworzy oczy.

Tyle pozytywnych emocji w tym miesiącu na całe życie!

Jak matka cieszy się z pierwszych kroków dziecka, tak Justyna świętowała, gdy Mietek samodzielnie trafił do kuwety.

Wcześniej nosiła go, nieważne czy była 1:00 w nocy, czy 5:30 rano. Budził ją, ona jego przenosiła. To już jednak przeszłość. Może nikt tego nie widział, ale Justyna płakała ze szczęścia lepiej rozumieć, czym jest wartość dodatkowej godziny snu!

Oczywiście, Mietek miał inne dziwactwa na przykład uwielbiał bawić się lampką nocną, włączać ją i wyłączać o każdej porze. Justyna w końcu schowała lampkę do pawlacza, gdzie trafiły też zasłony (bez nich mieszkanie stało się jaśniejsze!).

Różne były przygody, ale można się przyzwyczaić do wszystkiego.

Po miesiącu Justyna dokonała niesamowitego odkrycia: To nie Mietek mieszka u niej, tylko ona jest jego gościem!

Rano i wieczorem Mietek był gospodarzem witał i żegnał. Prawdziwy pan domu.

No i Justyna zrozumiała: nie musi już szukać dla niego dobrych rąk bo najlepsze, czułe i kochające ma właśnie ona.

Jest gotowa tolerować jego wybryki, wstawać w nocy na zabawy w chowanego czy koci futbol, głaskać go, kiedy okupuje niemal całą kołdrę.

Jest gotowa i nigdy tego nie żałuje. Bo kocha. Bo jego nie da się nie kochać.
I Mietek ją też kocha…

Już jej nie budzi na siłę. Po prostu kładzie się cicho obok, czeka, aż Justyna sama otworzy oczy w milczeniu, tylko czasem popatrzy znacząco, jakby mówił: No ile można spać, szefowo? Przecież tęsknię…

Czasem myślimy, że niczego nam nie brakuje a szczęście już od dawna czeka cicho pod drzwiami naszej codzienności. Wystarczy tylko je zauważyć i nie bać się zaprosić do swojego życia.