Niczym się nie przejmuję, niczego nie żałuję

I żeby do mojego powrotu mieszkanie było posprzątane! Krystyna Czepiel wyskoczyła na klatkę schodową, po czym z takim impetem trzepnęła drzwiami, że w całej kamienicy zadrżały szyby.

Kinga, która akurat schodziła po schodach, aż podskoczyła z wrażenia. Zaraz potem przystanęła, mając nadzieję, że sąsiadka jej nie zauważy. Naiwna nadzieja, bo Krystyna, rzecz jasna, zauważyła.

A, Kingusiu Dzień dobry!

Kobieta z rozmachem postawiła na podłodze kartonowe pudełko po multicookerze i zaczęła pośpiesznie zapinać guziki od płaszcza. Widać było, że się gdzieś bardzo spieszy.

Dzień dobry, pani Krystyno uśmiechnęła się z rezerwą Kinga. Znowu dzieci coś zmalowały?

To mało powiedziane! Brak mi już siły! wyrzuciła z siebie Krystyna, usiłując opanować ostatni guzik.

W tym momencie pudełko poruszyło się na podłodze.

Kinga odskoczyła odruchowo, choć stała przecież w bezpiecznej odległości. Nigdy nie była tchórzem, po prostu przez myśl jej nie przeszło, że w tym kartonie może być coś żywego.

Ciekawe co? pomyślała.

Jej wyobraźnia od razu podsunęła obraz groźnej, zbuntowanej kuchenki, którą za złe sprawowanie skazano na zesłanie na śmietnik.

No popatrz, powiedziała Krystyna, biorąc pudełko i otwierając je.

Kinga zeszła ostrożnie na półpiętro, zajrzała nieufnie do środka. Oczywiście wiedziała, że tam nie będzie żadnego „żywego” multicookera, ale i tak to, co zobaczyła, ją zaskoczyło.
I to bardzo pozytywnie.

Ze środka dwie małe, błyszczące oczy patrzyły uważnie w jej stronę. Był to kociak.

Matko Boska, jaki słodziak! westchnęła Kinga.

Czym się tu zachwycasz burknęła z niezadowoleniem Krystyna i ponownie zamknęła pudełko.

Skąd on się u pani wziął?

Dzieci przywlokły do domu Żałuję, że pozwoliłam na chwilę. Tyle z nim kłopotu, aż serdecznie dość mam! I ja się nabrałam na te jego oczka i pyszczek niezły, a przecież nie na darmo mówią: „Nie wszystko złoto, co się świeci”. Z wyglądu miłe maleństwo, a charakterek jak u mojego byłego.

Spokojnie, pani Krystyno, podrośnie, to się uspokoi Kinga próbowała pocieszyć sąsiadkę. Pewnie do weterynarza go pani niesie, szczepienia?

Co ty, jaki weterynarz, jakie szczepienia, Kingo? Mam go już dosyć, normalnie nie mam siły. Zdecydowałam jedzie na działkę. Niech tam mieszka.

Kinga spojrzała zdziwiona, myśląc, że to żart. Ale po zmarszczonych brwiach i surowym spojrzeniu szybko zrozumiała, że Krystyna żartować nie zamierza. A poza tym, mamy przecież listopad, nie pierwszy kwietnia.

Kociak? Na działkę? O tej porze roku?

A co, czekać mam do wiosny? Jaka to różnica, kiedy go tam zawiozę? Byłaby zima, pojechałby i zimą. Bo to nie kot, to jakieś nieporozumienie.

Krystynie już tchu brakowało z emocji, więc na chwilę zamilkła, zanim kontynuowała:

Widziałabyś, co on tu wyprawia! Żebym ja tyle uspokajaczy piła, co przy tym łobuzie, to i przy moich dzieciach nie musiałam! Decyzja jest ostateczna, żadnego odwołania jedzie na działkę!

Ale, proszę pani…

Mogłabym go i na podwórku zostawić, tam dzieciaki go znalazły, ale boję się, że znów go przyniosą i schowają gdzieś w szafie. Sama jeszcze wróci a ja już nie chcę takiego szczęścia!

Krystyna zerknęła na telefon.

Zagadałaś mnie, Kingo. Ja muszę lecieć, bo jeszcze spóźnię się na autobus, nie daj Boże.

Chwyciła pudełko i powoli zeszła niżej, trzymając się poręczy. Kinga patrzyła za nią i nie mogła pojąć, jak można zostawić maleńkiego kota na działce, zwłaszcza jesienią.

Proszę poczekać, pani Krystyno! zawołała nagle.

Co jeszcze? Mówię ci, spieszę się!

Niech pani nie wiezie go na działkę. Proszę dać go mi, spróbuję znaleźć mu dobry dom.

Krystyna zatrzymała się i wolno obróciła.

Dobry dom, powiadasz? Insynuujesz, że mam złe ręce? zwęziła oczy podejrzliwie. Dwójkę dzieci tymi rękami wychowałam.

Absolutnie nie to mam na myśli. Chcę tylko znaleźć mu naprawdę dobre miejsce. Sam na działce sobie nie poradzi.

Jak będzie chciał, to przeżyje. Jak nie, to los taki nie powinien się w ogóle rodzić…

Ale po co tak mówić?

To nie ja, to kociak nie umie się zachować. Do życia w domu nie przywykł.

Bo on jest jeszcze dzieckiem! Jeszcze się nauczy! nie dała za wygraną Kinga. Przecież swoich dzieci na działkę nie wysyła pani, chociaż czasem też potrafią narozrabiać.

Dzieci to co innego, nie porównuj do byle kociaka! Ale skoro chcesz, to proszę, bierz.

Postawiła pudełko na podłodze.

I dobrze, nie będę musiała jeździć i marnować pieniędzy na przejazdy. Zobaczymy, na ile cię wystarczy! zadrwiła Krystyna.

Po tych słowach obróciła się i trzepnęła drzwiami. Z mieszkania dobiegały już wrzaski:

Zaraz, dlaczego nikt nie zaczął sprzątać? Oddajcie mi zaraz telefony!

Kinga już tego nie słyszała. Delikatnie podniosła pudełko, zerknęła do środka, sprawdziła czy kotek nie zniknął i poszła na swoje piętro.

Tak niespodziewanie została nową „szczęśliwą” posiadaczką kartonu po multicookerze

i kociaka mieszkającego w nim.

Nie planowała przecież, że akurat dziś znajdzie się u niej w domu futrzasty lokator. Miała po prostu pójść do sklepu po kawę! Jeszcze wczoraj nie myślała o żadnych zwierzętach. Nigdy nie była jakoś specjalnie zwierzęco zakręcona. To nie była ta miłość, o jakiej opowiadają kociarze i psiarze.

Ale nie mogła pozwolić, by Krystyna wywiozła malca na działkę.

Po prostu dlatego, że obojętność to nie to samo, co bezduszność! Poza tym, zamiast wyrzucać, można przecież spróbować znaleźć komuś nowy dom.

A takim słodziakiem na pewno ktoś się zainteresuje. Kinga była tego pewna.

Wystarczy tylko zrobić parę fajnych zdjęć, wrzucić do internetu i zaraz przed jej drzwiami ustawi się kolejka po to kocie szczęście.

*****

Nie czekała długo gdy tylko wróciła do mieszkania, zrobiła kociakowi zdjęcia i zamieściła ogłoszenia na kilku forach o zwierzętach.

Potem z czystym sumieniem poszła po kawę i, rzecz jasna, po karmę dla kociąt (przecież czymś trzeba go karmić do czasu adopcji). Do tego kupiła kuwetę i żwirek. Wydatki nieprzewidziane, ale konieczne.

Przekażę potem wszystko temu, kto weźmie kociaka rozmyślała z uśmiechem. Bo to przecież dobra rzecz zrobić, a pieniędzy nie szkoda.

Krystyna mówiła, że kociaka wołają Pączkiem, ale nie reagował na to imię, więc Kinga zaczęła wymyślać inne. W końcu trafiła na… sto trzydzieste drugie.

A może będziesz Borys? Pasuje ci? spytała w końcu.

Miau! odpowiedział kociak i zniknął za futrzastymi kapciami, których obecność wyraźnie go irytowała. Przecież to on jest największym słodziakiem w tym domu!

Kinga z uśmiechem przypatrywała się jego zabawom na korytarzu. Czas było popracować.

Była fotografem freelancerką. Regularnie robiła sesje na zlecenie, a jej praca dawała i radość, i niezły dochód.

Miała pilne zlecenie: retusz zdjęć ze świeżej sesji. Usiadła do komputera, odpaliła Photoshopa i rozpoczęła pracę.

Ale spokoju nie było.

Borys, znudzony kapciami, zaczął galopować przez mieszkanie z prędkością aut strażackich, nie ogarniając zakrętów.

Ej, młody! Kinga obróciła się w fotelu i pogroziła mu palcem.

Kotek zastygł na środku i patrzył, jakby czekał, aż coś powie, bo przecież trzeba wracać do zabawy.

Wiem, że ci się nudzi i chcesz się bawić, no ale pamiętaj to tylko tymczasowo

Miau!

I nie pyskuj! Gościsz tu, więc zachowuj się porządnie, nie przeszkadzaj, proszę.

Na próżno.

Borys spojrzał tak żałośnie, że Kingę ogarnęły wyrzuty sumienia. Jakby ziemia miała się pod nią zapadać.

Jak można się gniewać na takie maleństwo?

No dobrze, baw się ale cicho zlitowała się.

Kociak szczęśliwie zamiauczał i pędził dalej, z impetem wpadając w meble. Widzę cel nie widzę przeszkód! pomyślała Kinga.

Żeby nie słyszeć hałasu, nałożyła słuchawki, odpaliła ulubioną płytę i wróciła do retuszu.

Ledwo pięć minut minęło, rozpędzony jak ekspres Borys wleciał pod biurko i łapką wyciągnął wtyczkę komputera z przedłużacza, po czym zniknął. I próbuj tu udowodnić, czyja to wina.

No świetnie! jęknęła patrząc na ciemny ekran.

Kolejne pół godziny po mieszkaniu goniła już nie tylko Borys, ale i sama Kinga, bez skutku próbując go złapać.

Palec u stopy roztrzaskała boleśnie, krzesło obiła kolanem dwukrotnie.

Po ponownym uruchomieniu komputera z irytacją zaglądała w fora, gdzie wrzuciła ogłoszenia Borysa.

Lajków tyle, że aż się ucieszyła ale komentarze ją przygnębiły.

Jaki cudowny kociaczek!, Ale ci się trafiło!, Cud nad cuda! Ale nikt nie dzwonił, nie pisał, nikt nie chciał przyjść. O kolejce za drzwiami mogła zapomnieć.

Napisała więc pod każdym postem, że własnoręcznie dowiezie kociaka nawet na drugi koniec miasta, a jak trzeba, to i Polski.

Pewnie ludziom ciężko do mnie dotrzeć, teraz na pewno ktoś się odezwie! myślała.

Tymczasem kotek, zmęczony wybrykami, po kilku próbach wdrapał się na kanapę i przyjął pozycję: Kochaj mnie takim, jakim jestem, dumnie eksponując brzuch. Kinga musiała usiąść i długo głaskać futro, aż Borys zasnął.

Ona razem z nim.

I tak przespali do wieczora. Tyle z pracy na dziś.

*****

Po tygodniu Kinga zaczęła rozumieć, że znalezienie kociakowi nowego domu wcale nie jest takie proste. Mnóstwo laików, komentarzy ale zero konkretów.

Po kolejnych trzech dniach zaczęła się zastanawiać:

A jeśli nikt go nie weźmie? Zostanie u mnie?

No tego mi jeszcze brakowało! westchnęła do siebie, po czym skarciła się w duchu.

Borys akurat spał przy klawiaturze, obejmując łapkami myszkę, przez co Kinga nie mogła od czterdziestu minut zabrać się do roboty, ale na jej okrzyk otworzył jedno oko i z niezadowoleniem zamiauczał: Drzemka jest! Nie wrzeszcz!

Kinga usiadła ciężko, wzięła telefon i przejrzała komentarze pod swoimi postami. Powtórka z rozrywki zachwyty, ochy i achy, wszyscy piszą, jak jej się poszczęściło z kotem, a ona

z każdym kolejnym lajkiem czuła, że na nowy dom dla Borysa szanse maleją.

Przypomniała sobie wtedy wizytę u psychologa poszła, aby dowiedzieć się, czego jej w życiu brakuje.

Praca super, pieniędzy wystarczy, mieszkanie własne (dzięki rodzicom). Niby wszystko jest.

A jednak czegoś brak i to nie chodzi o facetów, bo sama zdecydowała się zrobić przerwę od związków.

No to o co?

Psycholog polecił rozmowę z samą sobą może wyłuska z wnętrza, gdzieś na dnie duszy. Skończyło się na szklance wody i tabletce na ból głowy.

Niewiele jej pomógł ten specjalista. Postanowiła, że wypyta przyjaciółki.

Kinga, chyba masz zwyczajnie za dobrze rzuciła Dorota, zawsze trochę zazdrosna o jej pracę i mieszkanie.

Ależ, Dorota, ja też pracuję ciężko, nawet w weekendy.

A może tego ci brakuje? zamyśliła się Magda, kończąc deser.

Czego? nie rozumiała Kinga.

No… tłuszczyku do szczęścia! Bo taka chudzinka z ciebie, na pewno w dzieciństwie mało ciast jadłaś!

Z przyjaciółkami do niczego nie doszła. Potem znowu powróciły myśli.

Tego mi jeszcze brakowało Może faktycznie może Borysa właśnie mi brakowało do szczęścia? Cóż, zobaczymy.

*****

Minął miesiąc od czasu, gdy kociak zamieszkał u Kingi. Właściwie to ten miesiąc przeleciał jak kilka chwil.

Przez ten czas nikt nie zgłosił się po Borysa. Zastanawiała się, czemu z ponad tysiąca dwustu dwudziestu ośmiu lajków nikt go nie chce?

Po tych trzydziestu dniach chyba zaczęła to rozumieć.

Dużo się działo gdyby opisać wszystko, wyszła by z tego polska wersja Wojny i pokoju.

Ale spróbuję w skrócie. Borys był bystrym kociakiem. Rozumiał z półsłówka, nawet gdy kolejny raz słyszał, żeby zostawił w spokoju kanapę.

Sprawdzał się w nowych „zawodach”: od projektowania wnętrz (Kingę zmusił do czterech zmian zasłon, aż w końcu stwierdziła, że bez nich lepiej), przez degustatora testując ogórki, grzyby, ziemniaki (żadne mu nie smakowały), aż po to, co robią wszystkie koty najlepiej po prostu sprawiał, że Kinga miała kogo pokochać i z kim się uśmiechnąć, nawet jeśli te pojęcia różnie wyglądały z kociej i ludzkiej perspektywy.

Co noc zaskakiwał nowymi pomysłami, bawił się lampką nocną, wyłączał światło, włączał. Efekt lampka spoczęła razem ze schowanymi zasłonami.

Ale Kinga do wszystkiego się przyzwyczaiła. Dzięki niemu już nie myślała, czego jej brakuje w życiu.
Ograniczyła czas sprzątania nie dlatego, że było mniej bałaganu, tylko nabrała wprawy, by sprzątnąć zanim Borys się obudzi.

Takiej ilości pozytywnych emocji starczyłoby na całe życie!

Cieszyła się z każdego drobiazgu, jak matka, gdy dziecko stawia pierwszy krok. Marzyła, by kociak sam załapał o co chodzi z kuwetą i… doczekała się! Ileż radości dało jej to, że mogła przespać dodatkową godzinę!

Były, oczywiście, i nowe wyzwania, np. gra w piłkę każdego ranka czy zabawa w chowanego po nocach.

Ale to wszystko było nic przy radości, jaką przynosił Borys. Nagle uświadomiła sobie, że to ona jest dobrymi rękami, których szukała dla kotka!
Ona gotowa wstać o każdej porze, pogłaskać go, dać drzemkę na swoim łóżku, nawet gdy kot zajmuje pół materaca.

Jest gotowa. I nie żałuje ani trochę. Bo go pokochała. Bo nie da się go nie kochać.
I Borys pokochał Kingę…

Teraz już nie budzi jej rano czeka, aż sama wstanie, kładzie się obok i patrzy cierpliwie.

Czasem tylko swoim spojrzeniem jakby mówił: „No ile można spać, przecież tęsknię…”.