– Pani Weroniko, można chwilę? – w drzwiach gabinetu dyrektorki zakładów przetwórczych stanął jeden z jej zastępców.

Pani Alino, można wejść? w progu gabinetu dyrektorki zakładów przemysłowych zatrzymał się jeden z jej zastępców.

Tak, panie Janie, proszę, wchodźcie skinęła głową dyrektorka, przeglądając stos dokumentów. No, i jak tam dzisiaj na wydziale?

Jak tam to zależy, gdzie? odpowiedział Jan sucho, przecierając czoło chusteczką.

Na naszym dziale, oczywiście.

Ach, na dziale. Na dziale wszystko dobrze. Coś się stało?

No jak Przyszedł pan do mnie chyba nie bez powodu. Myślę, że ma mi pan coś przekazać?

Tak trochę A raczej chcę panią o coś prosić westchnął głęboko Jan. Chociaż właściwie, to muszę prosić.

Prosić? Alina spojrzała bystro na tego poważnego mężczyznę, potrząsając głową. Panie Janie, ostatnio widzę, że coś pana gryzie. Co się dzieje?

Ostatnio?

Tak. Jakiś pan zamknięty, jakby panu dom się walił. Proszę powiedzieć szczerze, wszystko dobrze z rodziną?

Wie pani Jan wzdychnął ciężko, jakby dźwigał na ramionach całe Katowice. Trochę jeszcze, i w domu będzie katastrofa. Jeśli mi pani nie pomoże nie wrócę do domu spokojnie.

Ale jak mam pomóc? Czego pan potrzebuje?

Potrzebuję świadectwa powiedział cicho Jan, patrząc w podłogę.

Świadectwa? Alina zaczęła się niepokoić. O jakim świadectwie mowa?

Nic nie szkodzi, że pani nie rozumie, ale Jan zrobił dramatyczną minę. Inaczej się nie da. Ta kartka może ocalić moją rodzinę. Moja żona musi dostać od pani zaświadczenie.

Słucham?! Alina aż oniemiała. Zaświadczenie? Dla żony? Jak to rozumieć?

Zaświadczenie, że między nami nigdy niczego nie było że nie mamy, i nie mieliśmy żadnych bliższych relacji

Pan zwariował?! Alina zbladła, ściskając rączki od krzesła. Chce pan chyba zrobić sobie żarty?!

Niestety nie Jan podniósł ręce błagalnie. Od tej kartki, podpisanej przez panią, zależy czy moja żona nie złoży pozwu o rozwód. Ona sobie ubzdurała, że jesteśmy kochankami

Przez chwilę zapadła w gabinecie taka cisza, że słychać było zegar z Sukiennic dochodzący zza okna. Alina spytała z niedowierzaniem:

Ona chyba żartuje? Zaświadczenia od męża, że nic z przełożoną Czegoś takiego nawet w najgorszej telenoweli nie było.

Pani Alino, ja wiem, jak to brzmi! rozłożył ramiona Jan, niemal już płacząc. Ale co mam zrobić? Mamy dwójkę dzieci, a jeśli tej kartki nie będzie żona wywiezie je do mamy do Gdańska. Wie pani, gdzie to jest? Najdalszy koniec Polski Błagam, proszę mi pomóc.

Chwileczkę Ale skąd w ogóle ten pomysł? Przecież z panią Ewą nawet nie rozmawiałam poza firmą! Alina wzruszyła ramionami. Albo czy znalazła u pana szminkę na kołnierzyku?

Skąd Jan wyciągnął z kieszeni telefon, pokazując zdjęcie. Zobaczyła to i już nie da sobie przetłumaczyć.

Alina spojrzała na zdjęcie, na którym cała administracja zakładu zebrała się podczas uroczystości wręczenia nagród od Prezydenta Krakowa.

Przecież to wspólne zdjęcie Ja też mam takie na pamiątkę! To po wręczeniu listów gratulacyjnych.

Tak, ale stoimy obok siebie, a ja trzymam panią za ramię. Żonie się ubzdurało, że tylko kochające kobiety tak skłaniają głowę na pierś mężczyzny

Co?! oczy Aliny zapłonęły. Jakie kochające?! Przecież Pani Ewa widzi, że po prostu w krępującym tłoku chciałam uniknąć, żeby kwiaty od pani Magdy nie zasłoniły mi twarzy!

Też jej tłumaczyłem, ale im więcej mówię, tym bardziej ona się nakręca. Bez tej papierowej bzdury nie wyciągnę dzieci z domu. Na litość boską

To szaleństwo! Alina niemal krzyknęła. Pan się naprawdę tak bardzo żony boi?

Tak Jan wyszeptał cicho. Boję się. O dzieci jestem pantoflarzem, przyznaję. Nie mógłbym bez nich żyć.

Zgroza mruknęła Alina, sięgając po czysty arkusz papieru. No dobrze, jeśli trzeba niech będzie. Dyktuj pan.

Proszę pisać Ja, Alina Pawłowska, oświadczam, że nie znoszę swojego zastępcy Jana Nowaka Jan spojrzał na nią błagalnie. Proszę dokładnie to napisać!

Alina zdziwiona uniosła brew, ale napisała, co usłyszała.

I jeszcze: A nawet go nienawidzę.

Jak to nienawidzę? Przecież ja nie mogę pracować z kimś, kogo nienawidzę! oburzyła się Alina.

To napisz pani: Nienawidzę jako mężczyzny i nic mnie nie przekona, żebym spała z nim, nawet za milion złotych. No i podpis, pieczątka.

Pieczątka w księgowości powiedziała mechanicznie Alina, czytając ten kuriozalny tekst. Wcisnęła palcami nasadę nosa, po czym nagle złożyła kartkę, porwała ją w pół, jeszcze raz i jeszcze, aż została z niej tylko kupa ścinków.

Co pani wyprawia?! Jan poderwał się z miejsca. To mi jest naprawdę potrzebne!

Wie pan co, panie Janie Alina uśmiechnęła się dziwnie. Ja właśnie pomyślałam, że pan powinien się rozwieść z Ewą, jak najprędzej.

Zwariowała pani? Ona mi dzieci zabierze! Wywiezie na pewno!

Nie wywiezie odparła spokojnie Alina. Mam zaprzyjaźnionego adwokata w Warszawie, zna się na tym jak mało kto. Na pewno dopilnuje, żeby dzieci zostały przy panu.

Ale ja

I wie pan co? przerwała mu z uśmiechem. Ja osobiście pomogę panu z opieką. Znajdę najlepszą nianię na całą Małopolskę, gwarantuję.

Naprawdę? Pani mi? Osobiście?

Oczywiście. Jako zastępca jest pan naprawdę godzien szacunku. Poradzimy sobie, a pani Ewa niech jedzie do Gdańska do mamy albo zapraszam, niech przyjdzie do mnie na rozmowę. Dorosłe kobiety potrafią rozmawiać, lepiej niż miałoby po świecie latać takie idiotyczne papiery z pieczątką.