Wszystko zaczęło się od tego, że zadzwoniła do mnie sąsiadka mojej mamy.

Wszystko zaczęło się od telefonu sąsiadki mojej mamy.

Julka, dzień dobry.
Dzień dobry, Pani Jadwigo odpowiedziałam zaskoczona.
Jak się macie? Jak dzieciaki? ciągnęła.
Wszystko dobrze, dziękuję odparłam, czując już niepokój.

Raczej nie zadzwoniła tylko po to, by się dowiedzieć, co u nas. Moje przeczucia mnie nie zawiodły.

Julka, a dawno byłaś u mamy?
Fala winy zalała mnie po same uszy. Westchnęłam ciężko. Od lat już mieszkałyśmy osobno, a odkąd syn poszedł do podstawówki, ciągle się kręcę jak chomik w kołowrotku. Rano szykuję wszystkim śniadanie, wysyłam dziecko do szkoły, potem cały dzień w pracy. Po drodze wpadam do sklepu, biegnę do domu, szykuję kolację, trzeba nakarmić rodzinę, pozmywać, odrobić z dzieckiem lekcje. Wieczorem padam jak szmaciana lalka, gdzie czas na odwiedziny? W weekendy kolejne obowiązki sprzątanie, pranie, prasowanie, choć odrobina odpoczynku. Prawie w ogóle do mamy nie zaglądałam, wstyd się przyznać.

Dawno, Pani Jadwigo wyznałam ze skruchą. Cały czas się zbieram, ale nijak nie mogę znaleźć chwili. Chciałam w sobotę
A nic dziwnego nie zauważyłaś u mamy ostatnio? zapytała ostrożnie sąsiadka.
Co pani ma na myśli? napięta jak struna odpowiedziałam pytaniem.
No, czy nie zachowywała się jakoś inaczej?
Nie, lodowaty dreszcz przeszył mnie na wskroś, niczego takiego nie zauważyłam. Czemu pani pyta?
Oj, Julia, nie wiem, jak to powiedzieć Może nie powinnam mamrotała niepewnie.

Co się stało?! niemal krzyknęłam do słuchawki. Wyobraźnia natychmiast zaczęła mi podsuwać najgorsze obrazki.

Twoja mama zmysły w końcu postradała na stare lata! wypaliła Jadwiga triumfalnie.
No proszę pani! oburzyłam się. Skąd taki pomysł?

Romans sobie znalazła! Faceta do domu sprowadziła!
To niemożliwe! roześmiałam się z ulgą. Mama ma już dobrze po siedemdziesiątce, jakie tam romanse!
Nie mów tak, dziecko odparła ze zranioną dumą sąsiadka. Wiem, co mówię! Własnymi oczami widziałam!
Kochanka?!
Nie, twoją mamę zaperzyła się. Wszystko mi sama opowiedziała!

I zaraz zaczęła trajkotać: Spotkałam ją wczoraj na ulicy. Pędziła, jakby ją kto gonił nawet mnie nie zauważyła! Zawołałam ją, a ona: Wybacz, Jadzia, spieszę się, muszę kupić rybę. Jak myślisz, lepiej wziąć dorsza czy mintaja? Zbaraniałam. Halina, mówię, przecież ty ryb nie lubisz! A ona: To nie dla mnie, tylko dla Wacława. On je rybę, aż mu się uszy trzęsą! I taka szczęśliwa!

Zatkało mnie, próbowałam sobie w myślach przypomnieć jakiegokolwiek Wacława z otoczenia mamy. Próżno.

Zwykły znajomy może bąknęłam, a nerwowo w głowie liczyłam wszystkie możliwości.
Znajomy? Daj spokój. Kochanek, mówię ci! sąsiadka była nieugięta.
Jeszcze wzięła go z ulicy! Teraz ten cały Wacław mieszka u niej, wyobrażasz sobie? Może to bezdomny, były więzień czy pijak, kto wie! Sama widzisz, co się teraz dzieje, pełno podejrzanych ludzi. Gdzie to widziano, żeby porządni faceci na ulicach leżeli?!

Byłam tak poruszona, że zaniemówiłam. Jadwiga jednak się nie zatrzymywała:
Halina powiedziała mi wprost: Idę, patrzę, a on leży w samej kałuży, cały mokry i tylko oczami mruga. Jeno mnie zobaczył, głowę wyprostował, przysiadł jak panisko. No, prawdziwy macho! Wzięłam go do domu, umyłam, wykąpałam, a teraz wygląda jak nie wiem co Mówię ci, Julia, dowiedziałabym się natychmiast co i jak, na twoim miejscu.

Z trudem powstrzymałam płacz, dziękując sąsiadce i odkładając słuchawkę. Nerwy miałam w strzępach, w oczach widziałam już mamę prowadzącą jakiegoś brudnego kloszarda do domu Brr Czekałam niecierpliwie na powrót męża, żeby ogłosić rodzinie alarm.

Mama ma kochanka wyrzuciłam bez ogródek.
Wacław się zwie i streściłam wszystko co usłyszałam od Jadwigi.

Mój mąż zrobił wielkie oczy.
Może ta stara plotkara zmyśla Dzwoniłaś do mamy?
Nie… przyznałam niepewnie.
No to dzwoń. Może to tylko nieporozumienie. Zaraz się okaże!

Z nadzieją chwyciłam za telefon, wcisnęłam głośnik i wybrałam numer.

Cześć mamo! zaczęłam.
Jula! Wszystko dobrze?
Mamo, jesteś sama w domu?
Nie rozległ się jej szczęśliwy śmiech jestem z Wacławem.
Zamarło mi serce. A więc to jednak prawda

Skąd się wziął ten Wacław? zapytałam, tłumiąc drżenie głosu.
Ależ to historia! mama zaczęła opowiadać bez cienia wstydu. Znalazłam go na ulicy. Mokry, wymęczony, taki biedak. Nie mogłam przejść obojętnie, serce by mi pękło. Teraz nie jest mi już smutno. Znowu mam w domu choć namiastkę mężczyzny. Cuda wyczynia, powiadam ci! zachichotała radośnie.

Siedziałam bezsilna na krześle. Czy to znaczy, że mama postradała zmysły?

Mamusiu, tak nie można, zdobyłam się wreszcie na odwagę. Nie można przygarniać byle kogo z ulicy, narażać siebie! Wyrzuć go!

Julka, wstydź się! zrobiła mi wymówki. Odpowiedzialność! Przecież rzadko mnie odwiedzacie, smutno mi samej. Dzięki niemu znowu mam sens życia. Nie pozwolę go wyrzucić, zostaje i koniec! i rozłączyła się.

Mój mąż zerwał się z kanapy:
Tego tak nie zostawimy! Ubieraj się, jedziemy do twojej matki!

Wpadłam w panikę, plątałam się w ubraniach, mąż biegał za mną.
Twoja mama jest zbyt ufna, łatwo ją oszukać! Może to naciągacz, może zamierza przejąć jej mieszkanie! Zobaczymy tego całego Wacława!

Po trzydziestu minutach szaleńczej jazdy przez Kraków zatrzymaliśmy się pod blokiem mamy. Mąż wyjął z bagażnika łom i oburącz go przymierzył.

Po co ci to?! z przerażeniem spytałam.
Lepiej być ostrożnym. Co, jeśli Wacław się nie zgodzi odejść?

Koniecznie bez przemocy! jęknęłam, wyobrażając sobie najgorsze sceny.

Ledwie przekroczyliśmy próg, mąż ruszył do salonu niczym komandos:
No, gdzie on?!!

Śpi w fotelu w dużym pokoju odpowiedziała mama zdezorientowana. Ale o co chodzi? Niczego się nie spodziewałam

Ale on już wbiegł. Pobiegłam za nim.

Na mamowym, starym fotelu, wyciągnięty jak dziedzic leżał ogromny rudy kocur! Gdy nas zobaczył, usiadł, zawinął puszysty ogon wokół łap i mruknął donośnie.

Poznajcie to mój Wacław powiedziała z dumą mama, wchodząc za nami.

To kot?! wykrzyknęliśmy chórem.
No tak, kot. A co sądziliście? roześmiała się mama, patrząc na nasze miny.