— Co ty na mnie krzyczysz?! — oburzył się mężczyzna. — Przecież latam i dokarmiam twoją żonę, a ty podnosisz na mnie głos?! Co to ma być!!! Kłócili się głośno przez pół godziny, aż ptak ochrypł, a mężczyzna się zmęczył…

Dlaczego krzyczysz na mnie?! oburzył się mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty na mnie podnosisz głos?! Co to w ogóle ma być?! Kłócili się prawie pół godziny, aż ptak ochrypł, a mężczyzna opadł z sił

Wracał właśnie do domu po porannej zmianie w fabryce. Przed nim był cały weekend już sama ta myśl poprawiała mu humor. Ale powody do radości się na tym nie kończyły. W sobotę wieczorem czekało go wyczekiwane spotkanie z kobietą, którą poznał w Internecie.

Pisali do siebie przez miesiąc: dzielili się opowieściami z pracy, rozmawiali o zainteresowaniach, wymieniali się przemyśleniami o życiu. Ot, typowa internetowa znajomość. W końcu umówili się na randkę. Zostało tylko zadzwonić do przytulnej knajpki, zarezerwować stolik i wybrać odpowiedni strój.

Zamyślony, już niemal dotarł pod blok szeregowa czteropiętrowa wielka płyta, w której wynajmował niewielką kawalerkę na czwartym piętrze. Do klatki schodowej zostało dosłownie pięćdziesiąt metrów. Wydawało się, że krok dzielił go od zupełnie nowego rozdziału życia, gdy nagle

No właśnie, zawsze jest jakieś ale.

Tuż przed wejściem, prosto z drzewa, na które nigdy nie zwracał uwagi, spadła mu pod nogi wrona. Siedziała ogłuszona, rozpaczliwie krakała, a na gałęziach szeleściło i hałasowało całe stado wron. Krzyki były tak donośne, że można by pomyśleć, że stało się coś strasznego.

No pięknie mruknął pod nosem. Tego mi brakowało.

Wrona próbowała się podnieść, ale zaraz znów opadała. Szybko zauważył, że jej prawa łapka była złamana.

I co ja mam z tobą zrobić? zapytał sam siebie na głos.

Nie potrafił jej zostawić. Zdjął kurtkę, ostrożnie nakrył nią ptaka, by się nie wyrywał, i zaniósł go do mieszkania. Zza pleców dobiegały przerażone, prawie błagalne krakania wroniej rodziny.

W domu ostrożnie wyjął wronę i chciał obejrzeć uraz. W odpowiedzi wrona momentalnie ugryzła go w palec.

O rany, ty urwiso zaklął pod nosem. Z trudem obwiązał jej dziób kawałkiem szmatki.

Dzwonił po weterynarzach, ale nigdzie nie zajmowali się dzikimi ptakami. Znajomi również bezradnie rozłożyli ręce. Wtedy uświadomił sobie, że przecież pracuje jako mechanik może coś zaradzi sam.

Najpierw przygotował prowizoryczne miejsce: wsadził wronę do kartonu wyłożonego miękkimi ręcznikami i ustawił na parapecie. Imię wymyślił od razu Barbara.

Przez kilka godzin majstrował szynę: wyciął żłobienie w dwóch kawałkach drewienka, skleił taśmą izolacyjną i ostrożnie założył na złamaną łapkę. Zdjął szmatkę z dzioba.

Barbara od razu spróbowała ugryźć go ponownie.

Spokojnie, spokojnie powiedział. Chcę ci tylko pomóc. Teraz jeszcze trzeba cię nakarmić i napoić.

Internet podpowiedział dwa miejsca: sklep wędkarski i apteka. Kupił tam robaki i pincetę i po powrocie rozpoczął karmienie.

Musiał siłą rozwierać dziób, delikatnie wpychając robaki. Wodę podawał strzykawką. Wrona się piekliła, krakała, próbowała kąsać. On mamrotał pod nosem, ale nie przerywał.

Zmęczyli się oboje. Barbara, najedzona i napojona, osłabiona bólem, w końcu zasnęła. On też zaraz padł.

Rano wszystko się powtórzyło: karmienie, wronie oburzenie, upór z obu stron. Raptem zauważył, że na parapecie z zewnątrz siedzi wielka wrona samiec i pilnie im się przygląda.

Sam nie wiedząc czemu, uchylił okno.

Ty chyba jesteś mężem Barbary? Proszę, wejdź. Sam zobacz. Próbuję tylko pomóc twojej ukochanej.

Wrona przechyliła głowę, spojrzała na leżącą Barbarę i powolutku wkroczyła do środka.

Barbara skrzypiąco zapiszczała. Wrona odwróciła się do mężczyzny, rozpostarła skrzydła i głośno zakrakała.

Dlaczego się na mnie drzesz?! rozłożył ręce mężczyzna. Leczę i karmię twoją żonę, a ty robisz mi awanturę?! Co to w ogóle?!

Krzyczeli na siebie: człowiek i ptak, dobrych trzydzieści minut aż wrona ochrypła, a mężczyzna się zmęczył.

W końcu mężczyzna podsunął ptakowi dwa pojemniki z larwami i robakami. Bez słów, bez wyjaśnień.

Ptak patrzył na jedzenie podejrzliwie, po czym zaczął jeść.

Aha, widzę, nie wzgardzisz przysmakiem. Czyli wszystko robiłem praktycznie dla ciebie, co? zaśmiał się mężczyzna.

Zaspokoiwszy głód, samiec ostrożnie zaczął porządkować piórka Barbary.

No proszę Miłosne czułości wron wzruszył się nagle mężczyzna. Spokojnie, zajmę się twoją Barbarą. Tylko przekonaj ją, by nie kąsała i jadła grzecznie.

Nocą wielka wrona wyfrunęła, a rano znów była pod oknem. Stukała dzióbem, czekała, aż ją wpuszczą, sprawdziła Barbarę, zjadła śniadanie.

Dzień dobry uśmiechnął się mężczyzna. Chyba zaczynamy się dogadywać

Karmił Barbarę i prosił, żeby była łagodna, podczas gdy jej mąż z uwagą wszystkiemu się przyglądał.

Wtem mężczyzna aż podskoczył.

Jasny gwint! jęknął, chwytając się za głowę. Miała przyjść! Nie zadzwoniłem nie zarezerwowałem stolika!

Chwycił telefon i wykręcił numer.

Proszę mi wybaczyć zaczął nieudolnie, szczerze tłumacząc, co się wydarzyło i dlaczego nie zarezerwował restauracji.

Więc jakaś tam wrona jest dla pana ważniejsza ode mnie?! przerwała mu urażona kobieta.

Nie To nie tak Po prostu tak wyszło

To żyj pan z tą swoją wroną! przerwała chłodno i odłożyła słuchawkę.

I po sprawie westchnął do wrony. Randka się skończyła, zanim się zaczęła.

Wtedy samiec wrony wskoczył na stół, rozpostarł skrzydła, wypiął dumnie pierś i dumnie się przespacerował, jakby chciał dodać mu otuchy.

Mężczyzna nie mógł się nie uśmiechnąć:

Nie wiem, czy coś zrozumiałeś, ale jakbyś chciał powiedzieć: Głowa do góry!.

Wtem zadzwonił dzwonek. Na progu stała pani sąsiadka z piątego piętra, Renata pogodna, zawsze miła, codziennie spotykał ją w windzie.

Przepraszam, że przeszkadzam zaczęła nieco zakłopotana. Już trzeci dzień pod pańskimi oknami krąży stado wron. Wszystko w porządku? Nic się panu nie stało?

To nie tak łatwo wyjaśnić speszył się. Może pani wejdzie sama zobaczy.

Weszła i aż przystanęła z wrażenia.

Naprawdę Pan ratuje wronę?

Barbarę doprecyzował z uśmiechem.

To jego mąż na pewno Karol! zaśmiała się radośnie.

Jej śmiech był delikatny i czysty jak dźwięk srebrnych dzwoneczków. Uświadomił sobie, że od dawna nie słyszał nic przyjemniejszego. Spojrzał na nią i pomyślał, że randka może nie musi kończyć się w restauracji.

Karol z dumą znów rozpostarł skrzydła na stole; Renata parsknęła śmiechem jeszcze raz.

Od tego dnia wszystko stało się prostsze. Karol zaczął polubić Renatę: ledwo ją widział, zaraz się stroił i starał się do niej przysunąć. Ona śmiała się, odwracała speszona wzrok.

Barbara stopniowo przekonała się do ludzi, przestała gryźć i jadła już samodzielnie. Zdrowiała szybciej. Mężczyzna zostawił Renacie zapasowy klucz w czasie jego pracy opiekowała się Barbarą.

Renata podobała mu się coraz bardziej. Planując zaprosić ją do kawiarni, postanowił wręczyć jej drobny upominek.

Pewnego wieczoru, tuż po drugiej zmianie, wracał zmęczony, lecz szczęśliwy w kieszeni miał upominek: srebrny łańcuszek z małym czerwonym serduszkiem.

Roztaczał w głowie plan, jak wręczy prezent, gdy nagle spod latarni wyskoczyło dwóch facetów.

Portfel, telefon i zegarek! ryknął pierwszy, pokazując nóż.

I kurtkę zdejmuj! rzucił drugi.

Nawet nie zdążył się przestraszyć.

Z nieba zerwała się czarna chmura. W powietrzu rozległo się przerażające skrzeczenie, wrzaski, krzyki bólu. Kilkadziesiąt wron ruszyło do ataku.

Ostrożnie udało mu się uciec do domu, a rano

Na progu stała blada, wzburzona Renata.

O Boże! krzyknęła, wtulając się w niego. Żyjesz! Bałam się, że to ciebie napadli!

Co się stało? zapytał, głaszcząc ją po włosach.

Nocą stado wron napadło na dwóch typów pogotowie zabrało ich w ciężkim stanie do szpitala

Uśmiechnął się i nagle sobie przypomniał:

Chciałem ci coś dać.

Ojej, nie trzeba było zawstydziła się i spuściła wzrok.

Gdy jednak pokazał łańcuszek z serduszkiem, rozpromieniła się i pocałowała go w policzek.

Ale piękny. Dziękuję uśmiechnęła się, wyciągając rękę, ale

No właśnie, znów to ale!

Karol, niczym czarna błyskawica, wyłonił się z kąta i sprytnie chwycił łańcuszek w dziób. Z gracją podarował go Barbarze, która schowała błyskotkę w swoim pudełku.

Oboje parsknęli śmiechem.

Kupię nowy obiecał mężczyzna.

Karol wyprężył pierś, uniósł dumnie skrzydła i zakrakał głośno, prawie tryumfalnie. Barbara z zaciekawieniem obejrzała biżuterię i też schowała ją do swojego gniazdka.

A oni całowali się przy progu.

No i co z tego?

Życie to nie same randki i planowane spotkania. Najważniejsze rzeczy przychodzą nieoczekiwanie wtedy, gdy bezinteresownie czynisz dobro i jesteś gotów otworzyć się na to, co przynosi los. Czasem prawdziwe szczęście czeka tuż za ścianą, w prostych gestach wdzięczności i bliskości i tylko od nas zależy, czy to zauważymy.