Przechodnie zobaczyli wyczerpanego konia: zabrakło mu sił nawet, by wstać

22 maja

Dziś wydarzyło się coś, co na pewno na długo zostanie w mojej pamięci. Wracając z Adamem przez wysoką, gęstą trawę na łące pod Zamościem, poczuliśmy się jak dzieci beztroscy, zapatrzeni w siebie, niespiesznie, śmiejąc się co chwilę z byle czego. Trzymał mnie za rękę i czasem łapałam jego ciepłe spojrzenie to to szczególne, które pojawia się tylko, gdy jest się naprawdę zakochanym.

Byliśmy tak pochłonięci sobą, że nie zauważyliśmy niczego dookoła, aż nagle… Zatrzymałam się gwałtownie, serce skoczyło mi do gardła. Przede mną, w wysokiej trawie, leżało coś coś, co z daleka mogło kiedyś być koniem, ale teraz przypominało raczej cień dawnego zwierzęcia.

Krzyknęłam, aż echo poniosło się nad rzeką Łabuńką, a Adam instynktownie zasłonił mnie własnym ciałem, chociaż żadnego niebezpieczeństwa nie było.

Leżała tam klacz.

A raczej… ledwie skóra, przeciągnięta na wystających żebrach. Każdy ruch zdradzał skrajną słabość. Wyschnięte, popękane skorupy na jej bokach przyciągały chmary natrętnych much, a ona wyglądała jakby miała się zaraz rozpaść.

Na ten widok odebrało mi dech.

O matko, biedne zwierzę wydusiłam z siebie, głos łamał mi się ze wzruszenia.

Nad wszystkim zapadła cisza, tylko wiatr poruszał liśćmi. I nagle… koń drgnął. Ledwie dostrzegalnie, ale jednak. Oboje z Adamem zamarliśmy z przerażenia, a po sekundzie wrzasnęliśmy równocześnie tak szczerze, panicznie, dziecięco. Rzuciliśmy się do ucieczki przed tym, co zobaczyliśmy, jakby bać się nawet własnych myśli. Zatrzymaliśmy się dopiero na wiejskiej drodze, dysząc ciężko, z sercami dudniącymi w piersi.

Dopiero po chwili zdołaliśmy się uspokoić i zebrać myśli.

To to żyje szepnęłam do siebie z niedowierzaniem.

Ledwo, ale naprawdę mruknął Adam, wciąż patrząc niepewnie w stronę łąki. Co my teraz zrobimy? Przecież ona wygląda tragicznie, zaraz może umrzeć. Znasz kogoś od koni?

Nagle Adam przypomniał sobie o gospodarzu ze Skierbieszowa, tym od koni byłam tam raz na majówkę, słyną z przejażdżek na wiejskiej bryczce. Prędko zadzwoniliśmy. Gospodarz i jego żona przyjechali po kilku minutach, z przyczepą do przewozu koni. Na początku nie zrozumieli naszego bełkotliwego opisu przez telefon, ale jak tylko zobaczyli to nieszczęsne zwierzę, zamarli z przerażenia.

Oczywiste było, że klacz sama nie wstanie. Trzeba było ją jakoś przenieść, ale twój koń, nawet wychudzony, to zawsze koń. Adam pobiegł na wieś zwołać sąsiadów, zebrała się cała grupa razem, na grubym prześcieradle i z paskami, podnieśli ją z trawy i przenieśli do przyczepy. Klacz, biedaczka, spojrzała na nas wystraszonym wzrokiem i na chwilę poruszyła kopytem. Prawie płakałam oglądając tę scenę. Ona jakby nie miała już siły ani woli do życia.

Dojechaliśmy do stajni, tam już czekał weterynarz, sąsiedzi i nowi właściciele. Zjechała nawet policja, by przyjąć zgłoszenie o znęcaniu się nad zwierzęciem. Nikt jednak nie miał złudzeń znalezienie winnego graniczy z cudem. Weterynarz od razu zabrał się do pracy: kroplówki, zastrzyki, opatrunki na skórę.

Życie tej klaczy wisiało na włosku. Była wychudzona do granic, nie jadła i prawie nie piła, wycieńczona nie tylko głodem, ale i poważną chorobą skóry pasożytniczy świerzb zrobił swoje. Wszędzie na ciele miała bolesne rany i strupy, swędziało tak, że zwierzę zdzierało sobie skórę do krwi. To odebrało jej ochotę na pokarm, do tego doszły powikłania chory trzeci powiek zaczerwieniony i opuchnięty, najpewniej nowotwór, do tego zepsute zęby wymagające natychmiastowej interwencji.

Stajnię zamieniono w polowy szpital. Weterynarz wpadał codziennie, ledwo zwalniając tempo. Wlewano w nią witaminowy koktajl przez kroplówkę, karmiono przez butelkę jak źrebaka. Klacz leżała osowiała, zrezygnowana, jakby pogodziła się już z końcem. Ale nikt tu nie zamierzał się poddać.

Nowi właściciele państwo Zielińscy czuwali co noc, sprawdzali oddech, poprawiali kroplówkę, szeptali łagodne słowa. I chyba to sprawiło, że w końcu klacz zaczęła rozpoznawać znajome głosy, czuła dotyk troskliwych dłoni. Słabym wzrokiem, przez zamglone oko, wyczuwała przyjazne twarze.

Leczenie trwało tygodniami. Kiedy udało się pokonać pasożyty i wyleczyć potraktowane zęby, powoli wracały jej siły. W początku trzeba było jej podsuwać głowę, żeby łatwiej jadła. Aż w końcu… zaczęła sama próbować poruszać się na boki, momentami napinała brzuch, próbując się podnieść. Niestety same mięśnie były zbyt słabe po długim leżeniu. Najtrudniejsze było to, że nie radziła sobie z podnoszeniem się na nogi, jakby one nie były już jej częścią.

Weterynarz wyjaśnił, że potrzebne będą specjalne ćwiczenia i wsparcie w pionizacji. Zrobiono z koca, pasów i mocnych taśm uprząż, za pomocą której ośmiu silnych ludzi unosiło klacz w górę. Przenoszenie jej na podwórko wymagało dodatkowej grupy sąsiadów wszyscy przyszli pomagać. To było naprawdę wzruszające ilu ludzi zmobilizowało się dla tego konia.

Z każdym dniem rehabilitacja przynosiła coraz lepsze rezultaty. Początkowo stawialiśmy jej nogi ręcznie, później już sama próbowała się ruszać. Szło marnie, ale ruch to był – prawdziwy, wywalczony wysiłkiem wszystkich. Zarówno koń, jak i ludzie wokół bardzo szybko się męczyli, ale nie rezygnowali.

Po dwóch miesiącach ciężkich prób klacz już stała o własnych siłach. Potem zrobiła kilka kroków. Każdy dzień przynosił coś nowego błyszcząca sierść zaczęła przykrywać żebra, apetyt wrócił. Stawała się coraz mocniejsza.

Kiedy weterynarz uznał, że można przeprowadzić operację na oku, Adam i gospodarz zawieźli klacz do kliniki w Lublinie. Zabieg się powiódł wycięto nowotwór i po bolesnym okresie rekonwalescencji, świat znów stał się dla klaczy kolorowy. Po powrocie rozpoznawała gospodarzy, dennik, a nawet dwójkę końskich „kolegów” z zagrody, z którymi szybko się zaprzyjaźniła.

Po kilku miesiącach była nie do poznania. Tylko ślady po dawnej chorobie i wyważone ruchy zdradzały, przez co przeszła. Gospodarz jeszcze nie sadzał nikogo na jej grzbiecie, klacz patrzyła tęsknie, gdy inne konie ruszały z dziećmi do sadu.

Aż pewnego popołudnia Adam wyprowadził ją na podwórze, powoli założył siodło. Patrzyła z radością! Ciut się zachwiała pod ciężarem, ale nie miała zamiaru się poddać.

Ruszyli on na jej grzbiecie, przez polną drogę, która kiedyś była świadkiem jej upadku, a dziś symbolizowała powrót do życia. Wtedy ze łzami radości w oczach zrozumiałam, że choć spotkało ją tyle bólu i samotności, teraz miała tu prawdziwych ludzi, rodzinę, która już nigdy jej nie porzuci.

I właśnie na tym polega miłość nie tylko między ludźmi, ale i wobec stworzenia, które bez słowa o wszystko błaga spojrzeniem. Wiem, że historia tej klaczy pozostanie ze mną na zawsze.