„Sąsiad (51 lat) od 12 lat mieszka sam. Wczoraj zapytałem go — dlaczego nie szuka sobie partnerki? Wyjaśnił mi 6 powodów. Zrozumiałem, że ma rację”

Wczoraj odwiedziłem sąsiada, pana Krzysztofa, żeby pożyczyć wiertarkę. Otworzył mi w domowych spodniach i podkoszulku:

Wejdź, właśnie skończyłem kolację.

Wszedłem. Mieszkanie było czyste, w kuchni pachniało pieczonym kurczakiem. Na stole leżał laptop, obok stał kieliszek czerwonego wina.

Krzysztof ma pięćdziesiąt jeden lat. Od dwunastu lat jest po rozwodzie. Mieszka sam. Pracuje jako inżynier, zarabia około dziewięć tysięcy złotych miesięcznie.

Znam go od czasu, gdy zamieszkałem w tym bloku, pięć lat temu. Nigdy nie widziałem u niego żadnej kobiety, nawet w odwiedzinach.

Oddał mi wiertarkę, nalał whisky:

Usiądź, dawno się nie widzieliśmy.

Usiedliśmy w kuchni i napiliśmy się.

Zapytałem:

Krzysztof, czemu jesteś sam? Nie szukasz nikogo?

Uśmiechnął się ironicznie:

Specjalnie nie szukam. Wiesz, Piotrze, dwanaście lat żyję sam i doszedłem do wniosku, że tak jest mi lepiej.

Dlaczego?

Nalał jeszcze whisky, odchylił się na krześle:

Opowiem ci. Sześć powodów. Takich, które wycierpiałem na własnej skórze.

Powód pierwszy ryzyko bankructwa po rozwodzie

Krzysztof zaczął:

Rozwiodłem się dwanaście lat temu. Byłem żonaty osiemnaście lat z Magdaleną. Mamy córkę, ma teraz dwadzieścia osiem lat i mieszka osobno.

Upił łyk:

Rozwód był przez jej zdradę. Przyłapałem ją z kolegą z pracy. Pozwałem o rozwód.

I co dalej?

Sąd podzielił mieszkanie na pół. Mimo że spłacałem większość kredytu. W końcu sprzedaliśmy mieszkanie, podzieliliśmy pieniądze, ja kupiłem tę kawalerkę.

Spojrzał na mnie:

Piotrze, straciłem połowę majątku przez jej zdradę. I to według prawa jest w porządku. Rozumiesz? Pracowałem, spłacałem, a ona zdradzała i dostała połowę.

Taki już rozwód…

Właśnie. I teraz powiedz, po co mam drugi raz ryzykować? Spotykam kobietę, zamieszkamy razem, pobierzemy się, kupimy samochód czy coś innego. Ona potem postanawia odejść. Po co mi kolejny taki stres i straty?

Milczałem. Krzysztof mówił dalej.

Powód drugi kobiety nie wspierają marzeń

Wiesz, Piotrze, mam marzenie. Chcę kupić stary motocykl. Odrestaurować go. Jeździć w weekendy po Mazurach.

Piękny plan.

Tak. Odkładam już na niego od roku. Jeszcze pół roku i biorę Junaka z lat siedemdziesiątych. Zrobię wszystko sam.

Nalał sobie wody do popicia whisky:

Kiedy byłem jeszcze żonaty, też miałem marzenia. Chciałem nauczyć się grać na gitarze. Kupiłem gitarę, zapisałem się na lekcje. Magdalena powiedziała: Po co ci to? Masz czterdzieści lat, nie jesteś Niemenem. Rzuciłem to. Chciałem spływać kajakiem po Krutyni. Zwariowałeś? Mamy kredyt, a ty dziecięce marzenia sobie robisz. Nie pojechałem.

Spojrzał przez okno:

Kobiety nie wspierają męskich marzeń. Traktują je jak fanaberie. Teraz jestem sam, robię co chcę. Kupię motocykl, to nikt mi nie powie, że zwariowałem.

Powód trzeci wybujałe oczekiwania kobiet

Krzysztof kontynuował:

Trzy lata temu spróbowałem portali randkowych. Założyłem konto, szczerze napisałem: wiek, praca, zarobki, zainteresowania.

I jak?

Pisałem z kilkoma. Jedna Anna, czterdzieści sześć lat, pracuje w salonie kosmetycznym, zarabia trzy tysiące. Napisała: Jest pan ciekawym mężczyzną, ale szukam kogoś, kto zarabia ponad piętnaście tysięcy.

Zaśmiał się:

Odpisałem: A pani ile zarabia? Obraziła się, zablokowała mnie.

Serio?

Całkowicie. Piotrze, większość kobiet uważa się dziś za księżniczki. Zarabiają trzy-cztery tysiące, wynajmują mieszkanie, a żądają faceta z pięknym autem, mieszkaniem i pensją kilkunastu tysięcy. Nic poza swoją kobiecą energią nie oferują.

Dopił whisky:

Zarabiam dziewięć tysięcy, mam własną kawalerkę, auto. Dla wielu kobiet jestem nieudacznikiem, bo nie jestem milionerem. Z jakiego powodu miałbym się starać o kogoś, kto mnie nie docenia?

Powód czwarty samodzielność w domu

Zapytałem:

A nie brakuje ci domowego ciepła, wspólnego gotowania?

Krzysztof się roześmiał:

Piotr, popatrz dookoła. Czyściutko? Czyszczę sam raz w tygodniu, godzinę. Gotuję sobie dzisiaj kurczak z warzywami, pół godziny roboty. Pranie? Pralka pierze, ja wrzucam rzeczy.

Wstał, pokazał kuchnię:

Nie potrzebuję kobiety do prowadzenia domu. Radzę sobie świetnie. A wiesz, ile młodych Polek nie umie gotować? Połowa. Zamawia jedzenie albo je gotowce.

Ale są gospodynie

Są. Rzadko. Po co mi gospodyni, która oczekuje, że ja będę ją utrzymywał? Wolę sam sobie ugotować.

Powód piąty strach przed manipulacją i kłamstwem

Krzysztof nalał jeszcze whisky nam obu.

Piotr, po rozwodzie spotykałem się z dwiema kobietami. Krótko. Obie kłamały.

W jaki sposób?

Pierwsza, Ewa, twierdziła, że jest po rozwodzie. Miesiąc spotkań, okazało się, że jest nadal mężatką. Szukała tylko kogoś, kto zarabia więcej niż jej mąż.

Upił łyk:

Druga, Agnieszka, powiedziała, że nie ma dzieci. Dwa miesiące. Okazało się, że ma dwójkę. Po prostu nie powiedziała, żeby mnie nie zniechęcić.

Niezły numer…

Właśnie. Zmęczyłem się kłamstwami. Kobiety to robią naturalnie, ukrywają, żeby złapać faceta. Potem się dziwią, że nie ufamy.

Powód szósty kara za inicjatywę

Krzysztof odchylił się na krześle:

Ostatni raz próbowałem zagadać rok temu w księgarni. Stała dziewczyna, jakaś Jadwiga, z czterdzieści pięć lat, wybierała książkę z klasyki.

I?

Podszedłem: Dzień dobry, widzę, że lubi pani klasykę, może coś doradzić? Spojrzała na mnie jak na wariata. Odpowiedziała chłodno: Poradzę sobie. Odwróciła się i wyszła.

Uśmiechnął się smutno:

Piotr, każda inicjatywa mężczyzny teraz wygląda jak napastowanie. Zagadałeś jesteś dziwakiem. Napisałeś w internecie jesteś stalkerem. Zaprosiłeś na kawę pasożyt.

Nie wszystkie tak mają

Nie wszystkie, ale większość. Mam już dość odrzucenia i lodowatego spojrzenia. Teraz, jeśli kobieta się nie postara ja nie będę się narzucać.

Moja refleksja

Krzysztof dopił whisky, spojrzał na mnie:

Piotr, nie mówię, że wszystkie kobiety są złe. Są i wspaniałe, ale znaleźć taką to jak szukać igły w stogu siana. Stawką jest wszystko: pieniądze, nerwy, czas.

Wstał:

Mam pięćdziesiąt jeden lat. Dobrą pracę. Swoje mieszkanie. Samochód. Pasję. Przyjaciół. Jestem szczęśliwy będąc sam. Po co miałbym to ryzykować dla związku, który w każdej chwili może się rozpaść i zrujnować moje życie?

Wróciłem do domu. Leżąc wieczorem, rozmyślałem nad jego słowami.

Mam czterdzieści dziewięć lat, od dwudziestu trzech lat żonaty. Układa nam się dobrze. Ale gdybym był sam… czy wybrałbym drogę Krzysztofa?

Chyba tak.

Czy Krzysztof ma rację, że żyje sam już 12 lat przez lęk przed stratą, czy też po prostu boi się związków?

Czy naprawdę rozwód potrafi doszczętnie zrujnować mężczyznę, nawet jeśli zawiniła żona, czy to przesada?

Czy słuszne jest, by mężczyzna po pięćdziesiątce zupełnie wycofał się ze związków, bo błąd za dużo kosztuje, czy to po prostu egoizm albo strach przed życiem?

Czy kobiety rzeczywiście nie rozumieją męskich pasji, czy to mężczyźni trafiają na te niewłaściwe?

Rozmyślając, doszedłem do jednej myśli szczęście nie zależy od tego, z kim jesteśmy, ale od tego, czy mamy odwagę być sobą, podejmować własne decyzje i żyć w zgodzie z samym sobą. Czasem samotność to wybór siły, a nie słabości. I w tym wyborze najważniejsze jest, by nie rezygnować z siebie bez względu na to, czy z kimś, czy samotnie.