— Przepraszamy, — zaczął jeden z funkcjonariuszy. — Ale ta pani twierdzi, że państwa kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociątko…

Przepraszamy bardzo odezwał się jeden z funkcjonariuszy policji. Ale ta pani twierdzi, że państwa kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem ukradł jej kociaka

Zdarzają się w Polsce takie bloki narożne, gdzie dwa skrzydła budynku łączą się pod kątem prostym, tuż przy łączeniu balkonów. W samym rogu są one od siebie oddalone najwyżej półtora metra.

I o to właśnie chodzi

Na piątym piętrze pewnego poznańskiego osiedla wracało kiedyś do domu małżeństwo Marek i Jolanta. Pracowali razem w jednej firmie, zwykle jeździli autem.

Przechodząc przez podwórko, zobaczyli, jak banda bezpańskich psów napada na kota, którego dokarmiali lokatorzy bloku także oni.

Marek przegonił psy, ale kotek był już poturbowany. Na szczęście nie śmiertelnie. Zabrali go więc do samochodu i pojechali do weterynarza.

W lecznicy opatrzono mu rany, zszyto najgorsze, podano kroplówkę z płynem i witaminami, antybiotyk i zalecono przez tydzień codzienne zastrzyki.

Tak właśnie Gangster Gieniu pojawił się w ich domu.

Dlaczego Gieniu? Od „gangster”. Miał minę zbója. Ale jak się okazało, zgrywał tylko twardziela.

Drapieżny Gieniu szybko pokochał ciepło i opiekę. Już po kilku dniach wylegiwał się na kanapie, wyciągał łapki i przeciągał z zadowoleniem, gdy Jolanta go głaskała.

Patrz, jaki rozpieszczony! śmiejąc się, drapała go po brzuszku.

Gieniu czasem się krzywił, bo niektóre rany jeszcze bolały. Ale mruczał z rozkoszy. Naprawdę mu się to podobało.

Wkrótce wyzdrowiał, wyprał się, przytył sierść lśniła, spał na ich kolanach, zupełnie pochłonęli go ludzie.

Tamten brudny świat zmarzniętego betonu i braku jedzenia był już tylko złym snem.

Gieniu polubił przesiadywać na balkonie praktycznie całe godziny spędzał, obserwując podwórko. Na ulicę już go nie ciągnęło znał smak tej wolności.

Sąsiednie balkony nie budziły jego zainteresowania. Przynajmniej do czasu…

Na niemal stykającym się balkonie w drugim pionie pojawił się młodziutki kociak. Maleńki, puszysty, dopieszczony i wypieszczony.

Rasowy paniczyk wzruszył wąsem Gieniu i ostentacyjnie odwrócił się, zadzierając ogon.

Następnego dnia coś jednak zwróciło uwagę Gienia usłyszał cichutkie zawodzenie. Skierował się bliżej.

Kociak tkwił w rogu i skomlał.

Ty! rzucił Gieniu. Czego płaczesz? Karmy nie dasz rady przegryźć?

Maluch jeszcze mocniej wtulił się w ścianę i przestał płakać, a jedynie patrzył z przestrachem na dużego kota.

Pytam, czemu płaczesz?! powtórzył Gieniu.

Wtedy kociak wyszeptał:

Ona mnie kapciem A wiesz, jak to boli?

Gieniu nie znał kapcia jako broni, bo odkąd poznał Jolantę, był rozpieszczany, wszystko mu wybaczano. Ale ból pamiętał doskonale.

Kapciem? spytał. Dlaczego?

Miauczałem rano. Byłem głodny

No i? zdziwił się Gieniu.

Za to mnie uderzyła. I krzyczała

Gieniu zamilkł. Szary kłębuszek drżał w kącie i widać było, że boi się nawet oddychać.

Nagle Gieniu przypomniał sobie własne dzieciństwo strach, zimno, głód

Biję cię często? zapytał cicho.

Prawie codziennie zaszlochał kociak. Za każdy hałas, za każdą psotę. Ona mnie nie kocha

Za to przez telefon koleżankom chwali się, jaki jestem cenny. Że kosztowałem ją majątek. Tylko ja nie wiem, co znaczy cenny

Gieniu wiedział. Jolanta też mówiła na niego mój cenny.

Ale tutaj brzmiało to inaczej.

Zmarszczył brwi. Było mu szkoda malca. Na ulicy by wiedział, co robić. Ale teraz Był domowym kanapowcem. Co miał zrobić?

Nagle drzwi do sąsiadki otworzyły się na oścież. Kociakowi kazano wejść. Wtulił głowę, ogon pod siebie, aż na płytkach powstała kałuża strachu, i cichutko wślizgnął się do środka.

Gieniu długo patrzył na mokrą plamę. Wspomniał, jak sam kiedyś, jeszcze jako mały kociak, zesikał się ze strachu przed wielkim psem.

Od tego dnia jeszcze bardziej przywiązał się do swojego balkonu.

Z sąsiedztwa coraz częściej dobiegały żale. Gdy tylko Jolanta wychodziła na balkon, zamknięty w domu kociak imieniem Złotek, bo kosztował tyle, co złoto żalił się Gieniowi:

Powiedziała dziś, że jeśli nie przestanę hałasować, wyrzuci mnie przez balkon. Ma już dość sprzątania po mnie

Gieniowi włos stawał dęba, na wargi wchodził warkot, a pazury same się wysuwały.

Często słyszał krzyki sąsiadki i przekleństwa, a czasem aż podskakiwał, słysząc, jak kapcie świszczą po kocięcym grzbiecie.

Gieniu wiedział, jak postąpi. Ale strach go powstrzymywał.

Wyrzucą, a jakże rozmyślał. Za takie coś na pewno wyrzucą.

Nie chciał wracać na śmietnik, do głodu i samotności. Nie chciał tracić ani Marka, ani Jolanty.

Ale myśl, że ona może zabić Złotka (a mógłby mieć imię Sierotka, bo tego bardziej mu pasowało), nie dawała mu spokoju.

Stało się wszystko w jedną burzową noc.

Gieniu siedział na balkonie, znowu słysząc gniewny wrzask sąsiadki zza ściany. Stał tak cicho, wsłuchując się w jej wyzwiska, które odbijały się echem o szyby.

W lustrzanym odbiciu drzwi balkonowych zobaczył, jak kobieta podnosi kapcia, mierzy nim w skulonego w kącie Złotka i wrzeszczy:

Zabiłabym cię, plugawcu!

Nie wiedział, kiedy już był po drugiej stronie. Po prostu przeskoczył tamte półtora metra.

Kobieta nie zdążyła cisnąć kapciem tuż przed nią na łóżku pojawiło się

Nie, to się tam zjawiło.

Zjawisko wygłodniały kocur z bliznami jak po ulicznej wojnie, syczący, warczący, z jeżącą się sierścią. W jej oczach był demon ogniem buchał z pyska, a z oczu biły iskry.

Wrzask kobiety, upuszczony kapeć i mokra plama w piżamie były niemal równoczesne.

Wydało jej się, że odwiedził ją sam diabeł.

Kiedy Gieniu wyciągnął pazur, sąsiadka rozpłaszczyła się na łóżku, zasłoniła głowę rękoma i zemdlała.

Dziesięć minut później do drzwi Marka i Jolanty ktoś zapukał. Na progu stała roztrzęsiona sąsiadka, pozieleniała ze złości.

Państwa kot mnie zaatakował! Kradzież! Zrobię z wami porządek! Policja już w drodze!

Proszę się uspokoić spokojnie odpowiedziała Jolanta. Nasz kot nigdzie nie chodzi, śpi na kanapie. Żadnego kociaka u nas nie ma.

Sąsiadka nadymała się jeszcze bardziej. Potem przez chwilę tylko warczała, po czym zatrzasnęła drzwi.

Kilkanaście minut później pod drzwiami pojawiła się policja. Za nimi sąsiadka paplała coś chaotycznie.

Proszę wybaczyć zaczął jeden z policjantów ale pani twierdzi, że państwa kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją i porwał kociaka

Słucham?! zgodny krzyk Marka i Jolanty.

Po ich minach widać było szczere zdumienie.

Proszę wejść, panowie zaproponował Marek. Sami zobaczycie, kot śpi na kanapie. Nie mamy żadnego kociaka.

Cała ekipa weszła do środka. Gieniu naprawdę spał jak zabity na kanapie.

To ten! On! On mnie napadł, podrapał i ukradł mojego Złotka! wrzasnęła sąsiadka.

Przepraszam, co dokładnie ukradł? nie zrozumieli policjanci. Ich kot porwał pani złotówki?

Czy wyście powariowali?! wybuchnęła sąsiadka. Kociak nazywa się Złotek!

Funkcjonariusze wymienili spojrzenia i wyszli na balkon.

Tu są niemal dwa metry zauważył jeden.

I pani twierdzi, że kot przeskoczył z kociakiem taki dystans? dopytywał drugi.

Nie wierzycie mi!? darła się sąsiadka. Biegała po cudzym mieszkaniu, krzycząc Złotek! Złotek! Złotek!, otwierała szafy, wywracała szuflady, zrzucała pościel na podłogę.

Musieli ją uspokoić siłą.

Proszę pani, niszczy pani cudze rzeczy. Za coś takiego właściciele lokalu mogą podać panią do sądu groził jeden z policjantów.

Co?! Mnie chcecie oskarżać?! Po tym, jak ich kot mnie podrapał i ukradł kota?!

Swoją drogą wtrącił się drugi. Proszę pokazać, gdzie została pani podrapana albo pogryziona.

Sąsiadka zamilkła, zrobiła się blada, a potem rzuciła:

Jeszcze wam pokażę! Dopadnę was wszystkich!

Przepraszam, ale od pani bardzo czuć moczem Niech pani wstanie z mojego krzesła powiedziała cicho Jolanta.

Sąsiadce rozszerzyły się oczy. Naprzemiennie robiła się czerwona, zielona i blada. Wyskoczyła przez drzwi, walnęła własnymi i zniknęła.

Chcą państwo złożyć zawiadomienie? zapytał policjant.

Nie odparli zgodnie Marek i Jolanta.

Wygląda na to, że coś jej dolega dodała cicho Jolanta.

Przepraszamy za kłopot pożegnali się policjanci i wyszli.

Marek i Jolanta spojrzeli na Gienia, który właśnie się przebudził i siedział na kanapie.

No dobrze zaczął Marek.

No dobrze powtórzyła Jolanta.

Gieniu rzucił im przepraszające spojrzenie. Zeskoczył z kanapy i pobiegł do szafki pewnym ruchem otworzył łapą drzwiczki, wskoczył na półkę i spod ręczników wyciągnął przerażonego szarego kociaka.

O Boże jęknęli jednocześnie Marek i Jolanta.

Opadli na kanapę. Gieniu położył się przy ich nogach i ostrożnie przepchnął kociaka.

I co teraz? spytała Jolanta, biorąc malca na kolana.

Złotek zadrżał jeszcze mocniej.

Nie bój się powiedział miękko Marek.

Nikogo nie skrzywdzimy dodała Jolanta, głaszcząc go delikatnie. A ty, mój drogi zwróciła się do Gienia jesteś ukarany. Tak się nie robi. Trzeba było inaczej.

A jak inaczej? zdumiał się Marek. Ocalił go, wyciągnął z łap czarownicy. Za co karzesz naszego Gienia? I w ogóle on nam przecież nie przyniósł żadnego kota! Słyszałaś, co mówiła policja.

Typowe westchnęła Jolanta, patrząc na Złotka. Męska solidarność. Może jeszcze zasłużył na nagrodę?

Właśnie! Na nagrodę! potwierdził z uśmiechem Marek. Chodź, Gieniu, dam ci kurczaka.

Ty patrz na niego! Jolanta udawała oburzoną, rzucając porozumiewawcze spojrzenie w stronę kociaka.

Ale Złotek niespodziewanie wyciągnął łapki i mocno przytulił się do jej ciepłej dłoni.

Jolanta uśmiechnęła się ciepło.

No dobrze. Tym razem wybaczam.

Marek z Gieniem poszli do kuchni, a Złotek został na kolanach Jolanty i pierwszy raz w życiu cichutko zamruczał. Odkrył, jak przyjemne są pieszczoty.

I jeszcze rozmyślał, co naprawdę znaczy być cennym.

Bo w ustach tej kobiety brzmiało to zupełnie inaczejTego wieczoru, gdy blok pogrążał się w ciszy, a deszcz stukał rytmicznie o parapety, dwa koty jeden doświadczony przez życie, drugi dopiero je zaczynający spały razem na tej samej kanapie. Złotek śnił o wspaniałych światach, gdzie nie istnieją kapcie, a ręce ludzi zawsze głaszczą i częstują najlepszą karmą. Gieniu czuwał, choć udawał, że śpi pilnował malucha, jakby bronił własnej przeszłości.

W nocy, gdy Marek już chrapał, a Jolanta przewracała się cicho z boku na bok, Złotek uniósł głowę i spojrzał na Gienia. Jedno krótkie mruknięcie wystarczyło, by wszystko stało się jasne: tu był dom, tu już nikt nigdy nie krzyknie z nienawiści. Tu cenny znaczyło kochany.

A za cienkimi ścianami, w pustym mieszkaniu sąsiadki, wśród porcelanowych kotków na półkach, po raz pierwszy naprawdę zapanowała cisza.

Sen rozlał się spokojem na całej klatce schodowej. I tylko na kanapie, pod miękkim kocem, dwa serca mruczały cicho pełne wdzięczności, że wreszcie odnalazły siebie nawzajem.