Córeczko, podaj mi chociaż ćwiartkę bochenka chleba, a jutro oddam ci pieniądze. Kręci mi się w głowie z głodu…

Córeczko, daj mi chociaż ćwiartkę bochenka, a jutro oddam ci pieniądze. Kręci mi się w głowie z głodu…

Jak to tak? odpowiedziała mi kobieta zza lady. To przecież kiosk z pieczywem, a nie skup butelek. Czytać umiesz? Jest wyraźnie napisane butelki przyjmujemy tylko w punkcie skupu. Tam dostaniesz pieniądze i wtedy możesz kupić chleb. Czego chcesz?

Nie wiedziałam, że punkt skupu czynny jest tylko do dwunastej. Spóźniłam się. Nigdy wcześniej nie musiałam zbierać butelek. Ogarnęła mnie rozpacz i ruszyłam dalej, nie mając pojęcia, skąd zdobyć pieniądze.

No cóż, trzeba było wcześniej wstać. Jutro oddasz butelki z samego rana i wtedy wracaj rzuciła z przekąsem sprzedawczyni.

Córeczko, daj mi chociaż ćwiartkę bochenka, a jutro oddam pieniądze. Ja już z głodu mdleję…

Widać było, że starsza pani bardzo się wstydzi prosić, ale trzymała się dumnie.

Nie, nie dam odpowiedziała sprzedawczyni. Nie jestem od dobroczynności, sama ledwo wiążę koniec z końcem. Tu zawsze kręci się pełno żebraków, nie zatrzymuj kolejki.

Dzień dobry zagadnęła sprzedawczyni stojącego obok mężczyznę. Pański ulubiony chleb właśnie dojechał. Drożdżówki z morelą świeże, a te z wiśnią wczorajsze.

Dzień dobry odpowiedział mężczyzna, jakby nieobecny. Wezmę chleb z orzechami i suszonymi owocami. I sześć drożdżówek z wiśnią.

Z morelą, poprawiła sprzedawczyni. No dobrze, z morelą.

Mężczyzna spojrzał gdzieś w dal, nie zauważając kobiety przy ladzie, która patrzyła na niego z żalem.

Sprzedawczyni podała mu zakupy przez okienko. Mężczyzna wyciągnął gruby portfel i zapłacił dużym banknotem. Jego wzrok prześlizgnął się po twarzy starszej pani i zatrzymał się na dużej broszce przypiętej do jej marynarki.

Starsza kobieta z wyglądu zupełnie nie przypominała żebraczki. Była schludnie, acz skromnie ubrana i trzymała się z godnością.

Paweł wsiadł do swojego auta, położył zakupy na fotelu i pojechał dalej.

Jego biuro znajdowało się niedaleko.

Kiedy wszedł do środka, powitała go sekretarka, Marzena.

Panie Pawle, żona prosiła, żeby pan pilnie zadzwonił.

Ojej, Marzeno, coś się stało? zaniepokoił się Paweł.

Paweł Kulesza był właścicielem firmy handlującej sprzętem AGD. Rozkręcił biznes jeszcze na początku lat dziewięćdziesiątych i dzięki swojej zaradności firma szybko się rozwijała.

Biuro Pawła mieściło się na obrzeżach Krakowa. Mógłby mieć siedzibę w centrum, ale uznał, że szkoda pieniędzy.

Wybudował ładny dom na przedmieściach, gdzie mieszkał z żoną i dwoma synami.

Za dwa tygodnie miał zostać ojcem po raz trzeci, więc telefon od żony od razu postawił go na baczność.

Jolu, co się stało? zapytał.

Paweł, wezwali nas do szkoły. Tomek znów pobił się z kolegą z klasy.

Kochana, nie wiem, czy dam radę pójść. Mam dzisiaj całą masę roboty. Próbuje dogadać się z dużym dostawcą.

Paweł, przecież wiesz, że mi będzie ciężko iść samej.

Nie, nie, nigdzie nie chodź. Odpoczywaj. Przysięgam, znajdę czas i załatwię, co trzeba.

Tomkowi chyba pas trzeba przypomnieć, jeśli nie rozumie po dobroci. Wybacz, kochanie, muszę pracować. Prawdopodobnie się spóźnię, nie czekaj na mnie z kolacją.

Oj, kochanie, prawie nigdy cię nie ma w domu. Dzieci cię nie widzą wychodzisz, kiedy one śpią i wracasz, kiedy już zasnęły. Martwię się o ciebie. Nawet nie odpoczywasz.

Taką mam pracę, co poradzić. Mam nadzieję, że więcej niż tydzień nie wytrzymam w tym tempie, potem wszystko się ułoży. A jak będę w szpitalu z tobą, co zrobimy z dziećmi?

Coś wymyślę. Znajdziemy nianię.

Szczerze mówiąc nie chcę zostawiać dzieci z kimś obcym na cały dzień…

Jolu, pogadamy później, teraz oboje mamy sporo spraw na głowie.

Mam wrażenie, że rodzinie już na tobie nie zależy.

Kochanie, nie mów tak. Wszystko robię dla ciebie, Tomka, Kuby i naszej małej, która zaraz się urodzi.

Przepraszam, nie powinnam tak mówić. Strasznie za tobą tęsknię, chciałabym, żebyś był z nami częściej.

Paweł został długo w biurze. Gdy wrócił wieczorem, chłopcy już spali, a żona czekała na niego w salonie.

Przepraszam cię, kochany, dziś trochę przesadziłam z tym narzekaniem.

Nic się nie stało, powinnaś o siebie dbać, nie powinnaś mnie czekać. Chodź do kuchni, odgrzeję ci kolację.

Nie, dziękuję, nie jestem głodna. Przyniosłam sobie coś do pracy, a przy okazji mam drożdżówki z morelą. Świetne są, takich nie dostaniesz nigdzie, jak w tym kiosku. A chleb z orzechami i bakaliami…

Drożdżówki pierwsza klasa, ale chleb za to dzieciom i mnie nie bardzo posmakował.

Paweł zamyślił się i znów zobaczył przed oczami tę starszą panią spod piekarni.

Idź spać, kochanie. Jutro znów wstaniesz przed świtem do roboty. Pawełku, czemu taki zamyślony? Problemy w firmie?

W firmie wszystko pod kontrolą. Jak się uda dogadać z dostawcą, będzie jak marzenie.

Padniesz któregoś dnia na miejscu…

Nie, coś sobie próbuję przypomnieć… Wiesz, dzisiaj widziałem pod kioskiem starą znajomą. Byłem trochę zamyślony i nie dokończyłem słuchać rozmowy jej z ekspedientką. Dopiero teraz przypominają mi się urywki. Ale twarz tej kobiety wydaje mi się znajoma. Ta duża broszka i marynarka…

Paweł miał dobre serce, zawsze chciał pomagać. Nie mógł przestać myśleć o tej kobiecie spod kiosku. Gnębiło go, że nie pomógł jej, gdy miała kłopot. Najbardziej martwiło go to, że jej twarz wydawała się dziwnie znajoma.

Rano w pracy próbował rozwiązać kilka prostych kalkulacji.

Albo się nie wyspałem, albo już coś mi się z matematyką robi żartował do siebie.

Nagle zerwał się z krzesła: To niemożliwe… Przecież to pani Tamara Matusiak! Poznał ją po broszce i po starym kraciastym żakiecie. Nie widział jej prawie od osiemnastu lat, ale pamięć mu wróciła.

Tamara Matusiak była jego nauczycielką matematyki. Uwielbiana przez uczniów i szanowana przez rodziców.

Wyszła za mąż późno, w wieku 38 lat. Urodziła się jej córeczka, ale była bardzo słaba i chorowita. Dziewczynka zmarła, mając trzy lata.

Po śmierci dziecka pani Tamara rozstała się z mężem.

Swoją miłość przelała na swoich uczniów.

Dzieciństwo Pawła nie było łatwe. Wychowywała go babcia, bo rodzice zginęli w wypadku, jadąc na wieś po ziemniaki.

Pawełek był chłopcem bystrym i ambitnym. Wiedział, że jeśli chce coś mieć w życiu, musi się narobić dwa razy więcej niż inni. Nauczyciele chwalili go za pracowitość, pani Tamara była dla niego szczególnie ważna.

Często bywał u niej w domu jako nastolatek. Mieszkała wtedy jeszcze w domku na obrzeżach, zapraszała go, by pomógł przy drobnych pracach ogrodowych.

Pani Tamara domyślała się, że mieszka biednie z babcią i nie zawsze ma co jeść. Wielokrotnie zapraszała go na obiad, ale wstydził się przyjąć. W końcu podstępem zaoferowała mu pracę, a po pracy zawsze czekał domowy posiłek.

Słynęła ze swojego chleba, wypiekanego w piecu kaflowym. Sama była dumna z tego, że formę do wypieku odziedziczyła po swojej babci.

Ten chleb był mięciutki i puszysty, Paweł twierdził, że nie jadł nigdy lepszego.

Jak mówisz, że taki dobry, to musisz nim poczęstować swoją babcię rzekła Tamara i odkroiła mu pół bochenka.

Paweł tak pogrążył się we wspomnieniach, że nie zauważył, jak minął czas. Nawet nie wyłapał momentu, kiedy do pracy weszli pracownicy.

Wiedział, że w miejscu, gdzie kiedyś mieszkała pani Tamara, dziś straszą bloki. Musiał poprosić starego znajomego policjanta, by dowiedzieć się, gdzie teraz mieszka. Po godzinie miał już adres.

Oczywiście, odwiedziny musiał odłożyć nawał roboty.

Wieczorem w domu opowiedział Joli o Tamarynie.

Pomyślałem, że skoro pani Tamara to porządna i mądra osoba, a my teraz nie mamy nikogo do pomocy przy dzieciach, może by ją zaprosić? Sama wiesz, ile mi zawdzięczam rady, wsparcie, ona mnie tak naprawdę podciągnęła, gdy byłem dzieciakiem. Nie mogę pozwolić, żeby była w potrzebie.

Oczywiście, jedź do niej! Przywieź ją do nas, niech z nami zamieszka. A może poratuje naszego Tomka i go trochę utemperuje. Jolka aż się rozpromieniła.

Ty nie znasz pani Tamary ona ma dar przekonywania! roześmiał się Paweł.

W ich domu panowała pełna zgoda.

Dopiero w niedzielę Paweł znalazł chwilę. Kupił bukiet kwiatów i pojechał do pani Tamary.

Stał pod drzwiami dłuższą chwilę, zanim nacisnął dzwonek. Otworzyła. Bardzo się zmieniła twarz pociągnięta, w oczach cień i brak tego dawnego blasku.

Dzień dobry, pani Tamaro, Paweł Kulesza. Pewnie mnie pani nie poznaje skończyłem szkołę osiemnaście lat temu…

Cześć, Pawełku. Jakże bym cię nie poznała? Rozpoznałam cię już przy kiosku.

Przepraszam, że nie od razu panią poznałem. Byłem jakby nieobecny. Myślała pani, że się wstydzę?

Starsza pani rozpłakała się.

Ale co pani, szukałem pani przecież! I bardzo się cieszę, że się znalazła.

Wcisnął jej bukiet z zażenowaniem.

Dziękuję, ostatni raz dostałam kwiaty na rozpoczęcie roku, cztery lata temu. Ostatni rok przepracowałam i poprosili, żebym już nie wracała…

Nie mam czym poczęstować, herbata się skończyła, emerytura będzie dopiero za dwa dni…

Przyjechałem zabrać panią do siebie. Mam duży dom, żonę i dwóch synów, zaraz pojawi się córka.

Nie, Pawełku, nie mogę się wam na kark zwalić. Twoja rodzina nie będzie zadowolona, że ktoś obcy się pojawi.

Pani Tamaro, mam dla pani propozycję praca jako opiekunka i nauczycielka dla moich dzieci. Jola już się zgodziła. Potrzebują mądrej osoby. Kto jak nie pani?

Tomek, mój starszy, bije się w szkole. Damy radę?

Za rok mam 70, ale poradzę sobie.

Proszę się pakować, jedziemy poznać resztę mojej rodziny.

Od tego dnia pani Tamara zamieszkała u Kuleszów i już nigdy nie musiała martwić się o przyszłość.

Jolka nie mogła się nacieszyć rozmowami z tą mądrą, spokojną nauczycielką ze starej szkoły. Okazała się skarbem dla wszystkich.

W półtora tygodnia potem przyszła na świat długo wyczekiwana córeczka nazwano ją Zuzia. Jola leżała w szpitalu, a chłopcy spędzali cudowny czas z panią Tamarą. Przygotowywała im smaczne jedzenie i pomagała w lekcjach.

Paweł i Jola byli spokojni dzieci są w dobrych rękach.

Tomek, zawsze niespokojny duch, nie potrafił się oprzeć magii pani Tamary nawet nie musiała na niego krzyczeć, a nagle bójki i fochy się skończyły. Może naprawdę miała dar przekonywania.

Wreszcie nadszedł dzień, gdy Paweł pojechał z chłopcami po mamę i nowo narodzoną Zuzię.

Tak się za wami stęskniłam, moje skarby! przytuliła Jola synów.

U nas było super! cieszył się Kuba.

Mamo, piekliśmy z panią Tamarą chleb! pochwalił się Tomek.

Smaczny, chociaż pani Tamara mówi, że w piekarniku to już nie ten sam smak, co w starym piecu. Tamten był o niebo lepszy dodał rozbrajająco.

No cóż, stare pieczenie i ludzkie dobro zawsze smakują najlepiej.