— Przepraszamy bardzo — zaczął jeden z funkcjonariuszy — ale ta pani twierdzi, że pański kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem porwał jej kociaka…

Bardzo przepraszamy zaczął jeden z policjantów ale ta pani twierdzi, że wasz kot przeskoczył na jej balkon, zaatakował ją, a potem porwał jej kotka

Znacie te budynki, które nazywają się narożnymi? Dwa skrzydła połączone w jeden blok, ale ustawione do siebie pod kątem prostym idealne dziewięćdziesiąt stopni.

Jeśli w środku są balkony, to w samym rogu niemal się stykają.

Niemal to maksymalnie półtora metra.

A więc

Pewnego razu pan Andrzej i pani Zdzisława, mieszkający na piątym piętrze, wracali z pracy do domu. Pracowali razem, dojeżdżali jednym autem, bo tak było taniej jeszcze przed inflacją.

Gdy przechodzili przez podwórko, zobaczyli, jak bezpański kot atakowany jest przez miejskie burki. Sąsiedzi dokarmiali tego kota oni również.

Pan Andrzej pogonił psy, ale kot i tak dostał po uszach. Na szczęście nie krytycznie. Zabrali go i wrócili do samochodu.

U weterynarza: opatrzenie ran, szew, kroplówka z solą fizjologiczną i witaminy, antybiotyk w zastrzyku oraz rozkaz stawiać się na kontrolę codziennie przez tydzień.

Tak oto kot znalazł się u nich.

Dlaczego Gienio? spytacie. Od słowa generał. Wyglądał bardzo groźnie. Ale, jak się okazało

Groźny Gienio błyskawicznie polubił ciepło domowego azylu. Już po kilku dniach wyciągał się na kocyku na kanapie, mruczał z błogością i zamykał oczy, gdy Zdzisława drapała go po brzuchu.

Patrz, jaki piecuch śmiała się kobieta, drapiąc go czule po brzuchu.

Gienio jeszcze grymasił, bo rany dawały się we znaki, ale mruczał dalej. Serio to lubił.

Wyzdrowiał, wykąpał się, przytył, futerko nabrało blasku i już z rozkoszą spał im na kolanach.

Jego dawne życie zimno, głód, strach i bójki powoli rozpuszczało się jak nieprzyjemny sen.

Teraz wychodził na balkon, urządzał się na krawędzi i obserwował życie podwórka. Na dwór już go nie ciągnęło. Za dobrze poznał smak tamtej wolności.

Sąsiednie balkony nie robiły na nim wrażenia. Do czasu…

Pewnego razu, tuż obok, na niemal stykającym się balkonie sąsiadów, pojawił się malutki kotek. Malutki, puszysty, pachnący szamponem.

Pedigree, faworyt losu mruknął Gienio z pogardą i demonstracyjnie odwrócił się tyłem, stawiając ogon na alert.

Ale nazajutrz przykuł jego uwagę dziwny dźwięk. Miał wrażenie, że kotek płacze. Gienio podszedł, nasłuchuje rzeczywiście: od tamtego rozpuszczonego futrzaka.

Kotek skulony w rogu, cicho pochlipuje.

Ej! zawołał Gienio. Co się tak mażesz? Za mało łososia w misce?

Mały aż podskoczył i jeszcze mocniej przykleił się do ściany, patrząc z przestrachem na ogromnego, zadziornego kota.

No, czemu ryczysz? powtórzył Gienio.

I wtedy kotek, nie ruszając się z miejsca, wyszeptał:

Ona mnie klapkiem… A wiesz, jak to boli?

Gienio nigdy nie dostał klapkiem. Teraz go kochali i rozpieszczali, wszystko wybaczali. Ale ból pamiętał doskonale.

Klapkiem? zapytał. Za co niby?

Rano miauknąłem. Głodny byłem

I co z tego? zdziwił się Gienio.

No i za to uderzyła. I jeszcze krzyczała

Kot zamilkł. Mały szary kłębuszek drżał w kącie, nawet nie próbując pisnąć.

Gieniowi przed oczami stanęło jego własne podwórkowe dzieciństwo zimne, głodne, przestraszone.

Często dostajesz? szepnął.

Prawie zawsze zaszlochał kotek. Za każdy hałas czy figle. Ona mnie nie lubi

Za to przez telefon koleżankom się przechwala, że jestem luksusowy. Że kosztowałem worek złotych. Nie wiem, co to znaczy drogi

Gienio wiedział. Jego pani mówiła mu często:

Ty mój skarbie.

Ale tutaj to brzmiało inaczej.

Zmarszczył wąsy. Sprawa dziwna, trochę mu szkoda było malucha. Na podwórku by wiedział, co zrobić. Ale teraz

Teraz był domowym ulubieńcem. I co tu poradzić?

Koteczka zawołano z mieszkania. Przycisnął uszy, przytulił ogonek, pod łapkami już rosła kałuża strachu. Przemykał do drzwi.

Gienio patrzył na mokrą plamkę i przypomniał sobie, jak kiedyś, całkiem mały, nasikał ze strachu przed ogromnym owczarkiem

Od tamtej pory przesiadywał na balkonie jeszcze częściej. Jego nowy znajomy miał imię jak z amerykańskiego filmu: Złotek.

Po Gieniowemu bardziej pasowało: Chudzina.

Chudzina przywykł do Gienia i zaczął dobiegać na balkon na skargi:

Dziś powiedziała pociągał nosem że jak nie przestanę hałasować, wyrzuci mnie z balkonu. Ma już dość sprzątania po mnie

Gieniowi na grzbiecie jeżyła się sierść, a kły wysuwały się same.

Niejednokrotnie słyszał wrzaski właścicielki Chudziny i ordynarne przekleństwa, a czasami

Czasami wzdrygał się na dźwięk klapka spadającego na malutkie ciało.

Już dawno podjął decyzję. Ale strach trzymał go w miejscu.

Wyrzucą mnie myślał. Za coś takiego na pewno wylecę.

Nie chciał wracać na zimno, głód i samotność. Nie chciał stracić ludzi, którzy go uratowali.

Ale nie mógł znieść myśli, że tamta mogłaby zabić małego.

Wszystko stało się parę dni później.

Gienio siedział na balkonie, nasłuchując. Z sąsiedniego mieszkania dobiegały wrzaski. Kobieta, leżąc w łóżku, znowu ryczała na Chudzinę.

Gienio widział całą scenę w szybie balkonowych drzwi.

Pochyliła się, złapała klapka, zamachnęła się na przylepionego do podłogi kotka i ryknęła:

Zaraz cię zatłukę, potworze!

Nie wie nawet, jak znalazł się na sąsiednim balkonie. Po prostu fru te półtora metra.

Kobieta nie zdążyła dorzucić klapka. Prosto przed nią na łóżku pojawił się

Nie kot. Bestia.

Gigantyczny kocur z bandycką mordą, wyszczerzonymi zębiskami, warczący i syczący. W jej przerażonych oczach z pyska buchał ogień, a z oczu sypały się iskry.

Tak jej się wydawało.

Wrzasnęła, upuściła klapka, a po jej nogach w piżamie pociekła stróżka ciepłego…

Dla niej to był sam diabeł wcielony.

Diabeł podniósł łapę z wysuniętymi pazurami. Ona zaczęła wrzeszczeć jeszcze głośniej, zasłoniła się rękami i zemdlała.

Dziesięć minut później do drzwi Andrzeja i Zdzisławy zadzwoniła rozczochrana sąsiadka z groźbie szaleństwa w oczach.

Wasz kot mnie napadł!!! krzyczała. Podrapał mnie i ukradł mojego bardzo drogiego kotka! Wzywam policję!

Proszę pani spokojnie odpowiedziała Zdzisława nasz kot cały czas jest w domu. Nawet nie wychodzi na korytarz. A pańskiego kota u nas nie ma.

Sąsiadka się rozjuszyła. Chciała powiedzieć coś jeszcze, ale wyszło tylko siarczyste syczenie. Zatrzasnęła drzwi z hukiem.

Jeszcze dziesięć minut i pojawił się patrol policji. Za plecami funkcjonariuszy ta sama sąsiadka, plotąc coś o kocich napadach.

Przepraszamy zaczął jeden z policjantów ale ta pani utrzymuje, że wasz kot przeskoczył do niej na balkon, napadł na nią i porwał jej kota

Co proszę? wyrwali się naraz Andrzej i Zdzisława.

Ich szczera konsternacja nie umknęła uwadze funkcjonariuszy.

Proszę wejść i sprawdzić powiedział Andrzej spokojnie nasz kot śpi na kanapie. Żadnego kotka u nas nie ma.

Wszyscy weszli do środka. Gienio spał jak anioł można rzec, wyciągnięty na kanapie.

To on! To ten! wrzasnęła sąsiadka. To on mnie zaatakował i porwał mojego Złotka!

Przepraszam, co konkretnie porwał? zdziwił się policjant. Ich kot porwał pani złotówki?

Czy wy jesteście ślepi?! warknęła Mój kot nazywa się Złotek!

Policjanci spojrzeli po sobie i wyszli na balkon.

Prawie dwa metry zauważył jeden.

Chce pani powiedzieć, że kot przeskoczył taki dystans, z kotem w zębach? dopytywał drugi.

Nie wierzycie?! ryknęła kobieta. Wpadła w obce mieszkanie, wykrzykując: Złotek! Złotek! Złotek!

Rozwierała szafy, wysuwała szuflady, zrzucała pościel, trzepała ręczniki.

Policjanci musieli ją przytrzymać i posadzić.

Proszę pani powiedział jeden teraz to już pani łamie prawo. Za taki rozgardiasz właściciele mogą panią podać do sądu.

Co?! Mnie?! Po tym, jak ich kot mnie zaatakował i porwał mojego kota?!

A propos mruknął drugi policjant. Może pokaże pani, gdzie pana zadrapał lub ugryzł?

Sąsiadka się zająknęła, spuściła wzrok, w końcu wrzasnęła:

Ja was wszystkich zgłoszę! Zrobię z wami porządek!

Proszę wybaczyć uprzejmie powiedziała Zdzisława ale dość mocno od pani czuć moczem. Czy mogłaby pani zejść z mojego krzesła?

Sąsiadce oczy wyszły z orbit. Najpierw poczerwieniała, potem zzieleniała i na koniec zbladła.

Wybiegła na korytarz i zatrzasnęła drzwi.

Złożycie skargę? spytał policjant.

Nie zgodnie odpowiedzieli gospodarze.

Wygląda, jakby nie była do końca zdrowa łagodnie dodała Zdzisława.

Przepraszamy za kłopot powiedzieli funkcjonariusze i wyszli.

Andrzej i Zdzisława spojrzeli na Gienia, który już się przebudził i siedział na kanapie.

No, chodź tu, cwaniaku powiedział Andrzej.

No, chodź powtórzyła Zdzisława.

Gienio popatrzył z winą, zeskoczył z kanapy i podszedł do szafy.

Sprawnie podważył pazurami drzwiczki, wskoczył na półkę i wyciągnął spod stosu ręczników kotka.

Chryste wyjęli zgodnie gospodarze.

Opadli na sofę.

Gienio zbliżył się i ostrożnie położył obok nich przestraszonego szarego chudzinę.

I co my teraz zrobimy? zapytała Zdzisława, podnosząc delikatnie kocurka i lokując go na kolanach.

Chudzina zadrżał mocniej.

Nie bój się, maluchu odezwał się łagodnie Andrzej.

U nas kotów się nie bije dodała Zdzisława, głaszcząc drobne grzbiet. A ty, mój miły Jesteś ukarany, Gieniu. Tak się nie robi. Nie. Trzeba było inaczej

A jak? zdziwił się Andrzej. Przecież wyciągnął malucha z łap czarownicy. Czemu go karzesz?

Zresztą, to nie nasz kotek. Policja potwierdziła.

No jak zwykle westchnęła Zdzisława do Chudziny. Męska solidarność. Jeszcze medal mu chyba dasz?

Oczywiście! Medal i kurczaka! przyznał Andrzej z uśmiechem. Gienio, chodź na kuchnię, będzie nagroda.

No patrz na niego, cwaniaka! oburzyła się Zdzisława, jakby szukając wsparcia u kotka.

Ale mały niespodziewanie rozciągnął się, objął łapkami jej ciepłą dłoń i przytulił się mocniej.

Kobieta uśmiechnęła się i pojednawczo powiedziała:

Dobrze Na pierwszy raz wybaczam.

Andrzej z Gieniem ruszyli do kuchni, a Chudzina szczęśliwy został na kolanach Zdzisławy i bardzo cicho zamruczał. W końcu zrozumiał, że głaskanie to coś całkiem miłego.

I wtedy zaczął się zastanawiać, co znaczy skarbie.

Bo wydawało mu się, że w ustach tej ciepłej kobiety to słowo brzmiało zupełnie inaczejZłotek, jeszcze nie do końca dowierzając własnemu szczęściu, przytulił się mocniej i wtulił pyszczek w miękki sweter Zdzisławy. Przez moment słuchał bicia jej serca, tak innego od krzyków, które znał do tej pory. Delikatna dłoń nie zawahała się pogłaskała go pod brodą, a on, sam siebie nie poznając, zamruczał głośniej.

Gienio wrócił z kuchni dumny jak paw, z kawałkiem kurczaka w pysku i spojrzał znacząco na malucha. Teraz widzisz? mrugnął. Tak wyglądają prawdziwe łowy.

Chudzina spojrzał niepewnie, ale Gienio już podzielił się z nim przysmakiem.

W naszym domu szepnęła Zdzisława każdy kot jest skarbem.

A wtedy Złotek, z błyszczącymi oczami i odwagą, której dopiero się uczył, otarł się o wyciągniętą rękę Andrzeja.

Zza drzwi dobiegały jeszcze echa sąsiedzkich przekleństw, ale wewnątrz zapanował spokój.

Gienio wdrapał się na parapet, dumnie wyprostowany, a za nim ruszył Chudzina. Razem spojrzeli na świat, który tamtej nocy przynajmniej dla dwóch kocich serc stał się lepszym miejscem.

A potem Gienio szturchnął malucha w bok i szepnął:

Skarbie To znaczy: już jesteś u siebie.

I przez chwilę wydawało się, że na sąsiednim balkonie, gdzie jeszcze niedawno było tak zimno i cicho, ktoś zamruczał najszczęśliwiej na świecie.