Usiądź! Nie ma nas w domu! – spokojnie powiedział Piotr.

Siedź cicho! Nie ma nas w domu powiedział spokojnym głosem Piotr.
Ale dzwonią! Wiola zamarła, podnosząc się z kanapy.
I niech dzwonią odparł Piotr.
A jeśli to ktoś ważny? Albo jakaś pilna sprawa? spytała niepewnie Wiola.
Sobota, dwunasta zero zero odliczył Piotr. Ty nikogo nie zapraszałaś, ja na nikogo nie czekam. Jaki z tego wniosek?
Chociaż zerknę przez wizjer szepnęła Wiola.
Siedź! w jego głosie zabrzmiał metal. Nas tu nie ma! Ktokolwiek tam jest, niech wraca!
Skąd wiesz, kto to? Wiola spojrzała na niego pytająco.
Domyślam się. Lepiej siedz i nie pokazuj się w oknie!
Jeśli to jest to, co myślę, nie odejdą tak łatwo! Wiola wzruszyła ramionami.
Wszystko zależy od tego, jak długo nie otworzymy. W końcu sobie pójdą. Nocować na klatce raczej nie będą. A my się nigdzie nie wybieramy, więc oglądaj film, załóż słuchawki, weź telefon.
Piotrek, mama dzwoni… szepnęła, pokazując mu ekran komórki.
To znaczy, że za drzwiami stoi twoja ciotka z tym swoim gapowatym synkiem podsumował Piotr ze śmiechem.
Skąd wiesz?! Wiola była zdumiona.
Gdyby to był mój kuzyn Piotr zaakcentował miękko e jakby się brzydził to dzwoniłaby moja mama.
A inne możliwości? Wiola spojrzała z rezygnacją.
Jeśli sąsiedzi nie chce mi się z nimi gadać. Gdyby to nasi znajomi, już by poszli po drugim dzwonku. I pewnie wcześniej uprzedziliby telefonicznie, że chcą wpaść. Tylko rodzina potrafi tak bezczelnie i namiętnie nękać nasz dzwonek!
Piotrek, to faktycznie ciocia powiedziała Wiola z nutą rozpaczy. Mama napisała, pyta gdzie się podziewamy. Ciocia Natalia zatrzyma się u nas na parę dni, bo załatwia coś w mieście.
Napisz, że w Warszawie jest mnóstwo hoteli Piotr uśmiechnął się chytrze.
Piotrek! zganiła go Wiola. Nie mogę tego napisać!
Wiem Piotr zamyślił się Napisz, że nie ma nas w domu, śpimy w hotelu, bo dezynsekcja w mieszkaniu. Karaluchy nas wykończyły!
Świetny pomysł! Wiola wystukała wiadomość i wysłała.
Piotrek… ona chce, żebyśmy wynajęli ciotce dwa pokoje w hotelu: dla niej i Kuby niedowierzała czytając odpowiedź.
Napisz, że nie mamy na to pieniędzy. I że my mieszkamy w hostelu na dwóch łóżkach, a w pokoju piętnaście osób zażartował Piotr.
Mama pyta kiedy wracamy Wiola spojrzała wymownie.
Napisz, że za tydzień machnął ręką Piotr.
Dzwonienie ustało. Małżonkowie westchnęli z ulgą.
Piotrek, mama napisała, że ciocia przyjedzie za tydzień głos Wioli zdradzał rezygnację.
A nas znowu nie będzie stwierdził Piotr z przekąsem.
Piotrek, to żadna metoda. Przecież nie możemy uciekać przed nimi całe życie!
A jeśli przyjadą w tygodniu? Albo po pracy dopadną nas pod drzwiami? I twoja rodzina, i moja… są do wszystkiego zdolni!
No tak Piotr posmutniał. I kto nas podkusił, żeby kupić trzypokojowe?
Piotrek, miało być dla przyszłej rodziny rzekła Wiola cicho.
Trzeba w końcu mieć dziecko! Albo nawet dwoje! Piotr był poważny.
Myślisz, że nie chcę? Przecież musimy jeszcze się przebadać Na razie nie wychodzi!
Trzeba tylko przestać się denerwować! Cały czas nas ktoś wyprowadza z równowagi raz twoi, raz moi!
Wszystkich by ich wypędzić! Przez nich wszystko stoi w miejscu!
Wiola nie kłóciła się. Wiedziała, że Piotr ma rację.

***
Kiedy zdecydowali się pobrać, przeszli kosztowne badania na zgodność i choroby genetyczne. Sprawdzili też płodność.
Wyniki były świetne. Ale zaraz po ślubie musieli odłożyć temat dzieci, by zarobić na własne mieszkanie.
Po spadku nie było czego się spodziewać, a przed ślubem oboje i Piotr, i Wiola z matkami dzielili kawalerki. Sami musieli zbudować swój dom.
Pięć lat harówy i ostrej oszczędności pozwoliło im kupić przestronne mieszkanie.
Kamienica z lat siedemdziesiątych, do remontu, meble od zera ale szczęście nie do opisania!
W głowie stale pobrzmiewał szlagier z Kabaretu Starszych Panów o blokowiskach.
Nie zdążyli jeszcze dobrze świętować parapetówki, gdy w drzwiach stanęła ciocia Wioli z synem.
A żeby młodzi się nie buntowali, na wsparcie przyszła też teściowa.
O, wygodnie tu macie! Tyle miejsca! My z Wiolą całe życie w jednym pokoju się męczyłyśmy! zachwycała się matka.
Idealnie! dodała ciocia Natalia. Dla mnie osobny pokój i dla Kuby też!
W salonie się nie śpi rzekł stanowczo Piotr. To pokój dzienny!
Ja się nie kładę tu do pracy przecież! roześmiała się ciocia Natalia. Wiola, powiedz mężowi, mój Kuba chrapie, ja z nim nie mogę w pokoju! A wy w ogóle nie podjęliście stołu!
Nie spodziewaliśmy się gości zająknęła się Wiola.
I w lodówce pustki dołożył Piotr.
No to idźcie do sklepu! Piotr, szybciutko, a ty Wiolka na kuchnię marsz! zarządziła ciocia Natalia dobrodusznie.
No, ruszcie się, jak się należy gości przyjmuje! wsparła ją matka Wioli.
Może wykrzyknął Piotr, ale Wiola wyciągnęła go za rękę do innego pokoju.
Kiedy Piotr w końcu obronił usta przed ręką żony, syknął:
Wiolu, czy tu nikt się nie pomylił? Ja zaraz wyprowadzę ich razem z twoją mamą! Gości trzeba szanować, a tu co to jest?!
Piotruś, ona prosta kobieta, ze wsi tam tak się przyjęło.
Ja wieś znam, ale chamstwa nigdzie nie akceptują! To jest zwykłe chamstwo!
Kochany, nie kłóć się z mamą i ciocią! Przecież mi zniszczą nerwy do końca życia! A ty staniesz się ich wrogiem! Chcesz tego?
Mam ich gdzieś! Jak się ktoś tak odnosi do mnie, mogę ich już nigdy nie widzieć! Niech sobie idą gdzie chcą, nie zatęsknię!
Piotruś dla mnie mnie oszczędź! Bo mama mnie przeklnie! A ja nikogo oprócz niej nie mam!
Ten argument zadziałał. Piotr ze zgrzytem zębów poszedł do sklepu.
Ciocia Natalia zamiast trzech dni, została dwa tygodnie. Piotr już drugiego wieczoru musiał sięgnąć po Melisę i walerianę.
Wyjazd cioci rodzina świętowała z miotłą i mopem przez trzy dni.
Potem przyszedł czas na rewizytę ze strony Piotra.
Bracie, wpadłem na chwilkę Darek zarzucił mu braterski uścisk aż trzeszczały kości. Muszę coś pozałatwiać, wrócimy!
To nie możesz sam załatwić? Piotr popatrzył sceptycznie.
O co ci chodzi? Mam rodzinę! Zostawić w wiosce i sam do miasta jechać? A jak jakieś przygody mnie spotkają? Żona mnie przypilnuje. No i dzieci musiałem zabrać!
Dzieci też? westchnął Piotr.
A z kim miałem je zostawić?! One się tu wybawią!
Darek! wrzasnęła nagle Sylwia. Ja cię zaraz tak wybawię, że nie będziesz miał czym się bawić!
Jeszcze nie minęło półtorej godziny od przyjazdu kuzyna Piotra z rodziną, a Wiola legła z migreną.
Dzieci ganiały po mieszkaniu jak stado bizonów, Sylwia szczebiotała i wrzeszczała na cały blok, a Darek ciągle miał ochotę iść w miasto, co jeszcze bardziej jej się nie podobało.
Piotrek, przecież jesteś jedynakiem grobowym szeptem spytała Wiola.
Po kądzieli kuzyn mruknął Piotr. Nazywam go kuzynem, żeby było mniej boleśnie.
Bez różnicy jak mówisz, ale jakoś musimy się go pozbyć.
Chciałbym, ale wtedy moja mama zamęczy mnie na śmierć. To samo, co z twoją ciotką.
Nie zdążali się pozbierać po jednej wizycie, gdy zjawiały się kolejne. Ciocia Natalia ciągle miała sprawy w Warszawie, Darek z rodziną regularnie coś załatwiał. Obie mamy nie zapominały o swoich dzieciach raz teściowa marudziła na zięcia, raz teściowa na synową.
Ciągłe napięcie rujnowało młode małżeństwo.
W takich warunkach, o dzieciach można było tylko śnić. Poza tym jak?

***
Może zamienimy mieszkanie? zaproponowała któregoś dnia Wiola.
Na pokoje wyciszone? Do oddziału zamkniętego? zaśmiał się Piotr. Za chwilę i tak nas tam zabiorą!
Nie po prostu na inne, z takiego samego bloku w innym rejonie! Są ludzie, którzy chcą się przeprowadzić! My wymienimy się, nie powiemy nikomu gdzie i uwolnimy się!
Przynajmniej na chwilę zaśmiał się Piotr. Ale twój kuzyn i ciotka dorwą nowych lokatorów i wyciągną gdzie my się podzialiśmy.
A może zdążymy wtedy chociaż wieesz? Wiola spojrzała z nadzieją.
A jak się uda, to i urodzić! A potem, to już będą mieli pretekst, żeby wpadać pomagać!
Może wyprowadźmy się do znajomych? U nich chociaż spokój!
Do Karola i Kasi? spytał Piotr.
Tak, mają przecież wolny pokój!
Tylko, że tam już mieszka Tera Piotr roześmiał się. Zapomniałaś o owczarku?
Wolę spać z owczarkiem, niż z naszymi krewnymi! Wiola spuściła głowę.
Czekaj! Piotr chwycił za telefon. Karol, pożyczysz psa?
Pożyczam, przyjacielu! Zasiłek opłacę! My z Kaśką jedziemy nad morze, nie mamy komu jej zostawić! Kocha was, zna i szanuje! Karmę, legowisko, zabawki i miski przywiozę!
Bierzcie się! Piotr był wniebowzięty.
Obrócił się do żony radosny jak poranne słońce:
Dzwoń do mamy niech ciocia wpada jutro! Ja dzwonię do kuzyna żeby też zajrzał w tym tygodniu!
Jesteś pewny? Wiola była nieufna.
Z radością ich przyjmiemy! Niech sami ocenią czy nasz nowy pupil im odpowiada!
Kuzynowi Darkowi i rodzinie wystarczył jeden hau! i już wybierali hotel zamiast rodzinnych pieleszy.
Zamknijcie go gdzieś! piszczała Sylwia, chowając się za synkiem.
Ciociu Natalio, żartuje pani? To czterdzieści kilogramów czystych mięśni! To nie piesek, to owczarek niemiecki! Każde drzwi rozwali!
Czemu ona się tak na mnie patrzy? głos cioci drżał.
Obcych nie lubi Wiola wzruszyła ramionami.
Pozbądźcie się tego potwora! Nie mogę mieszkać z takim zwierzem!
Jak to pozbądźcie się? oburzył się Piotr. To nasz ukochany pies! Nie mamy dzieci, a kogoś trzeba kochać!
I nigdy jej nie oddamy! dodała twardo Wiola.
Później obie mamy dzwoniły z pytaniem, dlaczego nie przyjmują rodziny.
Nikt ich nie wyganiał, po prostu nie chcieli zostać! odpowiadali obojgu. Niech przyjeżdżają, będziemy szczęśliwi!
A ten pies?…
Ależ my nikomu nie odmawiamy, mamusiu!
Jakoś już żadna z mam nie rwała się do wizyt.
Miesiąc później Tera wróciła do Kasi i Karola, ale była gotowa wrócić na każde skinienie.
Okazało się, że nie trzeba. Wiola była w ciąży z bliźniakami.
Najważniejsze, by nie odmawiaćTo był najspokojniejszy miesiąc ich wspólnego życia. Z każdą kolejną wizytą kontrolną Wiola czuła rosnącą siłę podwójną, bo dla dwóch nowych serc, a Piotr z ulgą odkrył, że dźwięk domofonu przestał budzić w nim niepokój. Gdy rodzina dowiedziała się o bliźniakach, zabrakło im słów na pytania i rady, a każdy chciał być pierwszym, który pogratuluje przez telefon, nie przez próg.

Wieczorami siedzieli we dwoje na kanapie, a Piotr głaskał delikatnie brzuch Wioli, mrucząc:
Zadomowiliśmy się wreszcie, co?
Tak, w naszym własnym domu. Nawet jeśli czasem szczeka w nim pies.
Oboje roześmiali się cicho, a po chwili z kuchni dobiegła melodia piosenki z Kabaretu Starszych Panów ich domowa lista życzeń.

Piotr patrzył na Wiolę i, po raz pierwszy od dawna, nie myślał o drzwiach, które trzeba zamykać czy rodzinie, którą trzeba zniechęcać do odwiedzin. Miał przy sobie wszystko, czego kiedykolwiek pragnął, choć droga do tego domu wiodła przez sto otwartych drzwi i kilka szczekających przeszkód.

Za oknem zapalały się pierwsze światła sąsiadów szykujących się do snu, a Wiola szepnęła z uśmiechem:
Wiesz, Piotrek, tu chyba naprawdę można zacząć od nowa. I nikt nam w tym nie przeszkodzi.
Przytulił ją, jakby zamykając w objęciu cały mały świat. I choć już wiedzieli, że z rodziną najlepiej wychodzi się z dystansem, to jednak wieczorem, kiedy wszystko cichło, ten dom był naprawdę tylko ich.
I tak właśnie miało być.