Sergiusz stracił siostrę. Pojechał na wieś, by ją pochować. Tamara, żona Sergiusza, została w domu – stan zdrowia jej na to nie pozwalał

U Zbyszka zmarła siostra. Pojechał człowiek na wieś ją pochować. Tamara, żona Zbyszka, została w domu zdrowie już takie, że nawet telewizor głośniej włącza niż kiedyś, a co tu mówić o podróżach. Wiedziała jednak, że Zbyszek dziś wróci, to wszystko już wcześniej przygotowała. Nałożyła na talerze tłuczone ziemniaki, schabowe. Zbyszek wszedł do kuchni.

Akurat na kolację zdążyłeś stwierdziła Tamara, puszczając do niego oko.

Zbyszek milczał i dziwnie na nią patrzył.

Co się dzieje? zdziwiła się Tamara.

Nie wróciłem sam wyrzucił z siebie w końcu Zbyszek.

Jak to nie sam? A z kim niby? zdziwiła się żona.

Prezent dla żony

Tamara Aleksandrowna leżała, patrzyła w sufit i myślała: no i przyszło starość. Pamiętała, jak to jeszcze parę lat temu wszystko było inne, nawet herbatę słodziła mniej z przyzwyczajenia, żeby się nie rozleniwić. Najbardziej rozmyślała właśnie o tych ostatnich trzech latach.

Wtedy jeszcze Zbyszek żył. Dopiero co sześćdziesiąt dwa skończył. Siostra samotna na wsi pojechał Zbyszek ją pochować, a wrócił…

Wracając, przyprowadził chudziutką dziewczynkę:

Tamaro, to wnuczka mojej siostry, na imię ma Żaneta.

Obrzuciła ją Tamara surowym spojrzeniem, mężowi rzuciła kwaśny uśmiech, ale jednak powiedziała:

Chodź, Żaneta! Zaraz coś ci przyniosę.

Wiedziała, że Zbyszek wróci dzisiaj, więc obiadek był gotowy. Ziemniaki, schabowe wszystko na stole.

Siadaj, Żaneta! Jedz! powiedziała najłagodniej, jak potrafiła.

Kuchnia i jadalnia

Dziewczynka jadła nieśmiało, a Tamara ruchem głowy pokazała mężowi, że mają pogadać prywatnie i poszli do sypialni.

Zbyszku, co to wszystko znaczy? szepnęła, zamykając drzwi.

Tamaro, niech ona u nas zostanie, nikogo nie ma.

A twoja bratanica?

Nawet na pogrzeb mamy nie przyjechała. Siostra sama ją od trzech lat wychowywała westchnął Zbyszek. Teraz już w ogóle nikogo jej nie zostało.

Zbyszku, my już emeryci, zdrowie nam się sypie spojrzała na drzwi. Ile ona ma lat?

Dwanaście.

Czyli musimy ją jeszcze wychować, aż pełnoletnia będzie.

Będziemy na nią mieli zasiłek. Dom po siostrze sprzedamy za pół roku już się dogadałem. Stary, mały, ale zawsze coś. Sami mamy jeszcze trochę oszczędności. Hania z Borysem pomogą, jakby co w końcu nasze dzieci.

Oni sami mają na głowie całą gromadę. Ich dzieci zaraz do szkół pójdą, a za pięć lat się rozżenią, zamąż pójdą. I wnuki nasze, choć daleko mieszkają. My im chcieliśmy pomagać, a teraz

Tamaro, ale Żaneta to też moja krew.

No, taka nie do końca Dobra, chodź jeść, bo stół stygnie!

Dziewczynka spojrzała przestraszona na gospodarzy, wyglądało na to, że wiedziała, o czym mowa. Wstała.

Babciu Tamaro, nie wyrzucajcie mnie. Ja nie mam nikogo, tylko was. Będę wam pomagać!

No już dobrze, zostań.

Minął rok. Zbyszka już nie było. Przyjechały dzieci. Pożegnali się z matką. Potem usiedli z nią przy stole. Żaneta poszła do sąsiadki, wiedziała, że starsi teraz mają trudną rozmowę, a ona tylko by przeszkadzała.

Mamo, po co ci ta dziewczynka?

To wnuczka Zbyszka I nie ma gdzie pójść łzy leciały Tamary.

Oddajmy ją do domu dziecka powiedziała córka. Przecież ty już niemłoda Po co się jeszcze zawracać w twoim wieku?

Zostałam zupełnie sama. Wpadacie coraz rzadziej, zdrowie mi wysiada Przynajmniej ktoś będzie obok i znów się rozpłakała.

Dobrze, Haniu odezwał się syn, kładąc siostrze rękę na ramieniu. Mamie byłoby trudno samej. Niech dziewczynka z nią mieszka.

Zostali jeszcze dzień u matki i wrócili do swoich spraw sami mają po trójce dzieci, trosk masa.

A Tamara została sama z nieswoją wnuczką. Żaneta była świetna, niby trzynastolatka, a w domu jak własna, wszędzie Tamie pomagała.

A babci Tamie szło coraz gorzej. Znów przyjechali syn i córka.

Oj, niedobrze mi zupełnie, ledwo chodzę. Dobrze, że Żaneta ze mną zaczęła Tamara kolejnego dnia. Chcę na nią przepisać mieszkanie.

Co ty mówisz, mamo?! oburzyła się córka. Masz sześcioro wnuków, mojej Julce już czternaście, a Marysi Borysa piętnaście. Zaraz się rozżenią.

Nie widzę, żeby się paliły do opieki nad babcią.

Teraz wakacje, ucięła córka. Zadzwonię, przyjadą na całe lato, pomogą.

I rzeczywiście po trzech dniach przyjechały wnuczki, a rodzice wrócili do siebie. Żaneta znów trafiła pod opiekę sąsiadki.

Wnuczki, Marysia i Julka, aż się cieszyły, że rodzice pojechali, a one u babci.

Już pierwszego dnia chętniej spacerowały, do nocy nawet. Wróciły, a babcia leży, nie wstaje, obiadu nie ma, jeszcze o pomoc do łazienki prosi. Skrzywiły się chyba nie do tego się tu nadawały. Ale musiały.

W nocy babcia prosiła o wodę, zanim Marysia się zlituje i poda. A kiedy znowu łazienka dziewczyny się sprzeczały, która zaprowadzi.

Rano ugotować trzeba, babcię nakarmić. Dobrze, że sama do kuchni dotarła i usiadła.

Dwa dni pociągnęły wnuczki u babci, ale z każdą godziną miały coraz gorszy humor. Kiedy babcia poprosiła o pomoc przy myciu się czara się przelała. Zadzwoniły do domu i na drugi dzień wróciły do siebie.

Babcia została znów z nieswoją wnuczką. Już ledwo sama z łóżka schodziła.

I tak minął kolejny rok.

Całe mieszkanie na piętnastoletniej dziewczynie. Poszła do pierwszej klasy liceum, wszystko ogarnia: dobrze się uczy, babcię pielęgnuje, w mieszkaniu porządek. Ale Tamara coraz cięższe myśli miała:

No, pomyśleć Przecież nie rodzona, a nie opuszcza, dba Choć właściwie też nie ma gdzie iść. Za trzy lata, może pięć Muszę jej przepisać mieszkanie. Moje dzieci się nie obrażą

Z trudem wstała z łóżka. Wzięła do ręki telefon taki nowoczesny, jeszcze Zbyszek jej kupił na sześćdziesiątkę i nauczył obsługiwać. Wyszukała notariusza, zadzwoniła.

Notariusz przyszedł następnego dnia, wszystko porządnie załatwił.

Tamara Aleksandrowna od razu zadzwoniła do córki i syna. I po jednym dniu przyjechali. Mieszkanie trzypokojowe, drugie piętro, osiedle na wagę złota.

Mamo, może to jednak niepotrzebnie zaczęła córka. Zabierzemy cię do nas jeden miesiąc u mnie, drugi u Borysa, a mieszkanie sprzedamy.

A Żaneta?

A co z Żanetą? Oddamy ją do domu dziecka. Masz własne wnuki, one się tobą zajmą.

Już wiem, jak się „zajmują”. Z Żanetą czuję się bezpieczna. I nie chcę jeździć po rodzinie jak list polecony.

Dobrze, Haniu wtrącił syn. Może tak będzie najlepiej. Mamie dobrze z nią, to najważniejsze. Skoro przepisała mieszkanie, niech tak zostanie.

Zostali jeszcze parę dni, potem wrócili do siebie. Żaneta wróciła od sąsiadki.

Babciu, po co wujek Borys z ciocią Hanią przyjechali?

A tak, z wizytą uśmiechnęła się Tamara Aleksandrowna. Siadaj, muszę ci coś powiedzieć.

Babciu, jakaś jesteś tajemnicza

Podaj mi teczkę! Tam na komodzie.

Przyniosła ją Żaneta, usiadła przy babci.

Przepisałam ci mieszkanie. Tutaj są wszystkie dokumenty.

Babciu, dlaczego? Nie jestem nawet twoja rodzona…

Żanetko kochana, jesteś mi najbliższa! Tylko mnie nie opuszczaj.

Babciu! Najbliższą osobę mam tylko w tobie!