Kardiolog Brachnicki przyjechał do sanatorium, żeby odpocząć. Postanowił się ogolić i wybrać się na wieczorek. W końcu to wydarzenie dla tych po czterdziestce i tym podobne. Choć ma już ponad sześćdziesiąt lat – ale kto to zauważy?

Słuchaj, muszę Ci opowiedzieć, co się przydarzyło słynnemu kardiologowi Zdzisławowi Bartkowskiemu, kiedy wybrał się na odpoczynek do sanatorium w Nałęczowie. Myślał, że się ogoli, nałoży swój najlepszy sweter i pójdzie wieczorem na tańce wiadomo, kto po czterdziestce, to takie rzeczy go bardziej kręcą. Chociaż Zdzisław ma już ponad sześćdziesiątkę, ale przecież, kto by się zorientował!

I wyobraź sobie, nagle wpada do jego pokoju jakaś kobieta. Wiesz, żeby ją opisać, to przydałyby się umiejętności Matejki tyle detali! Na niej to mogliby prowadzić wykłady z anatomii, dosłownie wskazywać wskaźnikiem i mówić kobieta składa się z Krzyczy, że dobrze się składa, bo akurat słynny kardiolog przyjechał na urlop do tego ośrodka! Bo właśnie do pokoju zabiegowego zaraz mają przywieźć chorego, a miejscowy lekarz jest gdzieś poza terenem. No jasne, bo zawał przecież nikt na północ nie planuje. Ale spokojnie, na dyżurze wyjątkowo jest wybitny kardiolog…

Bartkowski od razu poczuł, że nie ma odwrotu. Kobieta gabarytami przypominała czołg ważyła ze 120 kilo, a na środku twarzy szminka tak ognista, że wyglądała jak pieczęć świętej inkwizycji na jabłku polanym pudrem. Takie osoby po prostu wiedzą, czego chcą. I jak tu tłumaczyć, że nawet najlepszy kardiolog nie zdziała cudów wspierany przez panią z administracji i pielęgniarkę w kostiumie Śnieżynki-uwodzicielki

No i wchodzi Zdzisław do zabiegowego. Tam już pan z administracji pan Ziemowit z obłędem w oczach i nosze. Na tych noszach leży brodaty, bardzo niemrawy facet, przyciskany do materaca grubą kartą choroby. Twarz jak u drwala, ciało jak siedmioklasista. Tacy zazwyczaj są starsi badacze na uczelniach.

Majaczy informuje Ziemowit. Tylko róża, róża powtarza. Chyba myśli, że jest w kwiaciarni.

Pielęgniarka ciśnienie mierzy 70 na 50, słabiutko, a i tak spada. Mówi, że to nawet nie ciśnienie, tylko jej obwód w rękach i nogach. I się z miejsca śmieje, aż ciarki po ciele przechodzą. W karcie wpisane, że dla tego pacjenta 180 na 100, to rozgrzewka.

Zdzisław się rozgląda po wnętrzu, co będzie potrzebne. I nagle słyszy płacz. Patrzy pielęgniarka się rozkleiła. Pytam: Ale co się dzieje? A ona: Bo mi go szkoda, tego faceta

Poczuł taki niepokój. Dawaj adrenalinę mówi, dezynfekując ręce. Wiesz w ogóle, co to adrenalina? I jak się to odmierza?

O, jak mi szkoda zawodzi pielęgniarka, przyciska się do framugi.

Zdzisław łapie strzykawkę, sam odmierza ampułkę. A tu patrzy na Ziemowita z administracji tego jeszcze nie widział takiej igły, jakby można nią było pokonać piratów. U żadnego kawałka ciała nie spotkasz spokoju, gdy taka igła się pojawia. Wzrok Ziemowita robi się zupełnie nieobecny, stoi, gapi się, pielęgniarka w kącie płacze. Myśli sobie Zdzisław: może by jej przywalić dla opamiętania? Ale zaraz myśli jeszcze mi się tu rozpadnie cała ściana razem z nią…

Dobra, dość tego. Znalazł miejsce na wklęsłej klatce pacjenta i wbił igłę. W tym momencie Ziemowit zwala się jak kłoda.

Ojeju, a Ziemowita mi szkoda! podnosi larum pielęgniarka.

Co wy z wami jest nie tak?! krzyczy Bartkowski. Gdzie ten amoniak?

Oni umrą? Ja nie chcę na to patrzeć…

Na stole stoi lampa żeliwna, ciężka jak sumienie. Dawid leczy lwa na zapalenie gardła. Bartkowski już ją chciał złapać i rozwiązać tym sprawę raz na zawsze. Ale się opamiętał. Krzyknął, żeby był spokój, bo już nie wiadomo, kogo tu właściwie leczyć.

Porządek! wrzasnął. Dyscyplina i spokój!

A tu nagle ten brodaty facet na noszach siada z zamkniętymi oczami.

Proszę tu nie rozrabiać mówi ostro pielęgniarka, kładzie mu dłoń na głowie i przytrzymuje. Amoniak w szafce.

Ziemowit nieprzytomny, pulsu brak. Znowu ręka brodatego bezwładnie opada na ziemię. Ileż można? Bartkowski aż się zjeżył.

Masuj serce! krzyczy, a sam wyciąga Ziemowita zza noszy za nogę.

Pielęgniarka przewróciła brodatego na brzuch, sukienkę podciągnęła już szykowała się wskoczyć przez łóżko.

Masujcie serce, niech was nie porwie durnota! wrzasnął Bartkowski.

Pielęgniarka przesiadła się na pacjenta, nosze się wygięły, a Bartkowski przełknął ślinę: 150 kilo na sześćdziesiąt, powietrze uchodziło z niego jak z popsutej pompy.

Zdzisław podniósł Ziemowita na kanapę, patrzy: pielęgniarka zaraz mu faceta rozgniecie. Ściągnął ją z niego, przystawił wacik z amoniakiem pod nos, wsadził oboje na krzesła. Siedzą: z watą w nosach, spodenki jednemu się zsuwają do kolan, drugiej sukienka podciągnięta niemal po szyję. Ekipa pogotowia normalnie! Na amoniak nie reagują.

A tu znów pacjent się podnosi, oczy zamknięte, powoli odwraca głowę do kanapy. Ziemowit to widzi i od razu znowu pada do przodu. Aż Bartkowski zauważył od uderzenia czołem płytki aż się rozbiegły gwiazdozbiorem.

Proszę państwa mówi nagle chory, nie otwierając oczu. Na miłość boską, już więcej mnie nie leczcie

I zaczyna opowiadać jest z wybitnej rodziny hipotonicznych. Jak przyjdzie śnieżyca, to go zdmuchuje z łóżka. Przy burzy przenosi go przeciąg. On taki już się urodził. Dla niego ciśnienie 80 na 50 to codzienność. Czasem jeszcze spadnie, ale wtedy zawsze filiżanka aromatycznego espresso załatwia sprawę. Ale nigdy wtedy, gdy ktoś usiądzie mu na klacie całą swoją ciężką historią i kolią z bilardowych kul. Serio, już myślał, że to koniec. Zresztą, Różyczka pójdzie do łazienki, wróci i się nieźle zdziwi, że pogrzeb nie jej, tylko jego.

Zdzisław poczuł, że właśnie osiwiał. Grzebie w karcie chorego napisane: Róża Jadwiga Jarocka. Przypomniał sobie, jak do sanatorium jechał i myślał, że to się tu z jakąś panią bliżej zapozna, może będzie przygoda. Nawet miał cień nadziei na coś poważniejszego. A teraz tylko mu się odechciało.

Ale jak to? To przecież nie Róża pokazuje kartę pielęgniarce.

Karta jak karta mówi, patrząc przed siebie, kawałek waty w nosie sterczy.

Ale to nie Róża Jadwiga, raczej jakiś Leon Różewicz!

Jako lekarz prowadzący powinien pan na to zwrócić uwagę

No wiesz ty co

Pozwólcie państwo że wyjaśnię wtrąca pacjent. Żona jest tutaj ze mną. Przyniosłem jej kefir… Poszła do łazienki, a kartę zostawiła przy mnie. Zacząłem się źle czuć i ten tu pan, co właśnie udowodnił, że coś bardziej miękkiego czasem jednak pokona twarde, przewlókł mnie na nosze. No i jestem tu ja. Źle się czułem, ale teraz jest mi bardzo dobrze. Jakby ten niebieski obłęd z czerwonymi twarzami wokół gdyby nie to, można by świętować życie. Hipotonia u mnie już nie istnieje. Teraz jakby mi ktoś od spodu podłożył zapalniczkę, powędrowałbym w kosmos badać gwiazdy. Tyle mam teraz energii. Nie mam pojęcia, co mi ten dzielny pan doktor podał, ale nie będę spał przez następnych dziesięć lat. W sam raz, by dokończyć nową rozprawę naukową.

Mam propozycję odezwała się pielęgniarka, gdy facet z kefirem wyszedł nikomu nie mówimy, że nas tu nie było…

Bartkowski chciał rzucić w nią lampą, ale ona uprzedziła:

Ziemowita biorę na siebie!

No i tak. Na tym pobycie w sanatorium znajomości Zdzisław już sobie nie znalazłNa korytarzu przed gabinetem zebrała się już delegacja kuracjuszy, jak zwykle gotowych do plotek, a na ich twarzach malowała się rozczarowana mina żadnych syren, żadnych noszy, nawet strachu w oczach nie przybyło. Ziemowit odzyskiwał przytomność, lekko bełkocząc o tym, że już nigdy nie zostanie strażakiem, a pielęgniarka wypinała dumne podbródek i targała go pod ramię jak wielką torbę ze świeżym praniem.

Bartkowski popatrzył jeszcze raz na rozgrzany od emocji pokój, potem na siebie w lustrze cały w potarganym swetrze, rękawiczkach poplamionych ampułką i włosem sterczącym nieledwie pod sufitem. Na własny użytek zanotował: Łatwiej naprawić zepsute serce niż zdrowy rozsądek.

Gdy już w końcu drzwi zamknęły się za tym zlepkiem absurdu, w powietrzu unosił się ciężki zapach amoniaku i potu. Cisza na chwilę osiadła, a Bartkowski, z półuśmiechem pełnym kapitulacji, powiedział sam do siebie: A miało być tylko trochę tańca… Chyba następnym razem wybiorę klasztor.

Z szafki zerknęła do niego kartka, na której ktoś dopisał czerwonym długopisem: Proszę podlać kwiaty Róża. I wtedy Zdzisław się roześmiał. Głośno, szczerze i dźwięcznie, tak, że nawet staruszki w sąsiednim pokoju porzuciły sudoku na rzecz podsłuchiwania.

I jeszcze długo później po Nałęczowie snuła się legenda o tym, jak słynny kardiolog, zamiast serca, uratował wszystkim poczucie humoru.