Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka

Od trzech dni wokół Małgosi kręcił się tłum uczniów. Dziewczynka zasłynęła w całej szkole jako prawdziwa wróżka i najlepsza psycholożka. Każdy chciał zaznać od niej odrobiny mądrości. Zaczepiali ją przy łazience, dosiadali się przy obiedzie w stołówce, przynosili jej krówki, zeszyty z zadaniami i inne dary, które ona z niewiadomych przyczyn odmawiała przyjęcia.

Podoba mi się Dominik z 5b. Myślisz, że moglibyśmy założyć rodzinę? snuła marzenia koleżanka z klasy, Ania.

Nie radzę Małgosia przegryzała precla, sącząc herbatę z porcelanowego kubka. Dominik tylko z pozoru taki świetny, a tymczasem w nosie dłubie i zjada to, co wydłubie. O głód się nie martw, na pewno nie umrzesz, ale może być nudno i ślisko. Przekopiecie się przez życie i tyle z tego będzie.

Ble! Fuj! No a Tomek? On to zawsze dostaje piątki, uczy się grać na gitarze twarz Ani znowu się rozpromieniła.

Tomek męczy koty stwierdziła Małgosia bez emocji. Puszcza im puszki na ogonie i gania po podwórku. Będzie okrutny, a potem jeszcze zacznie pić.

A skąd ty to wiesz?

Widzisz gdzieś trzeźwych gitarzystów? A poza tym, nie zawracaj sobie głowy chłopakami. Żyj dla siebie, chłopaki nie uciekną. Lepiej popraw matematykę i przestań obgryzać paznokcie, bo zaraz robaki cię zjedzą.

Nikt mnie nie lubi. Mówią, że jestem tłusty i nie zapraszają nigdzie Pavle z 4c odsunął zakochaną Anię tak, że ta aż przejechała po ławce na drugi koniec stołu.

W środę ruszają zapisy na zapasy odpowiedziała Małgosia. Możesz się zgłosić u wuefisty. Może nie schudniesz, ale przestaną cię wyzywać. I więcej tak dziewczynami nie rzucaj, bo to twoja przyszła żona.

Małgosia wstała i poniosła tackę do zmywarki.

Małgośka, myślisz, że powinnam w tym roku zapisać się na prawo jazdy, czy może w kolejnym? zagaiła pani od geografii, Teresa Iwaniak, gdy myły ręce.

Trzeba mieć samochód, żeby na kurs iść, a pani tylko ojcowy polonez. Czuje pani różnicę?

No no pewnie nauczycielka spojrzała niepewnie.

Małgosia przewróciła oczami i po umyciu rąk dorzuciła:

Sprzedajcie tego grata i za uzyskane złote kupcie rower i krótkie spodenki. Za dwa miesiące będą panią na rowerze do pracy wozić. Albo najlepiej kredyt hipoteczny weźcie teraz są słodkie procenty, a z rodzicami w wieku 35 lat mieszkać to wstyd, mówię jak znawczyni.

Pod okiem nauczycieli i w szumie plotek Małgosia powróciła na kółko robótek. Przez czterdzieści minut, kiedy inne dziewczynki uczyły się prowadzić igłę przez maszynę, Małgosia załatała spodnie, zwęziła spódnicę i szydełkiem zrobiła parę skarpet, wręczając je nauczycielce: Kobieta w ciąży musi mieć ciepłe stopy! stwierdziła tonem pewnym. Nauczycielka zaraz wybiegła do apteki po test ciążowy, a następnego dnia cała klasa częstowała się czekoladowym tortem z wdzięczności.

W domu Małgosia też zachowywała się dziwnie. Skarciła mamę za kupiony mielony, sama ulepiła pierogi. Wieczorem, zamiast patrzeć w YouTubea, czytała Trzech muszkieterów, a od czasu do czasu szeptała coś do kogoś niewidzialnego. Ojciec zerkał zza komputera, a ona upominała go, że się garbi. I lepiej by poszedł dywan wytrzepać, zamiast ślęczeć po brudnych stronach internetowych.

W szkole rozniosły się wieści, nauczyciele spanikowali i zwołali Radę Pedagogiczną oraz psychologa. Sesja odbyła się w połowie lekcji, wszyscy przyszli nawet dyrektor.

Małgosiu, kochana, ktoś ci dokucza w szkole? zapytał psycholog, pan z brodą i w okularach.

Najbardziej dokucza fakt, że na szkołę wydano kilka milionów złotych, a w nowej sali gimnastycznej mamy tylko starego kozła i dwa metry liny odparła Małgosia.

Wszyscy spojrzeli na dyrektora, który niepostrzeżenie zniknął przez otwarte okno.

Nikt cię nie lubi?

Przyjaźń to pojęcie ulotne Małgosia beznamiętnie skręcała warkocze na palcach. Dziś gracie w berka na przerwie, jutro przyjaciółka zmywa w twoim domu naczynia, kiedy ty wypełniasz PIT-a.

Ale jakie PIT-y, jakie naczynia? Kto ci takie rzeczy opowiada?

Moja przyjaciółka.

No właśnie! Możesz ją tu zaprosić?

Ona już tu jest Małgosia odpowiedziała spokojnie, wywołując lekką konsternację.

Nie widzimy jej. Jak się nazywa?

Róża Pawłowna.

Róża Pawłowna? Ile ona ma lat?

Siedemdziesiąt.

Co ci jeszcze mówi?

Że zęby trzeba myć od dziąsła, że pies na naszym podwórku nie jest zły, tylko przestraszony i głodny, że o rodzinie nie wolno zapominać. A jeszcze, że pani przez pięć ostatnich lat źle wyliczała podatek od nieruchomości. Radzi wybrać się do starostwa i przeliczyć zgodnie z wartością rynkową, bo wy liczono według katastru.

Psycholog wszystko zapisał, a to ostatnie podkreślił dwa razy.

Przez radiowęzeł zadzwoniono do rodziców, którzy byli w pracy.

Czekajcie! krzyczał ojciec. Przecież tak nazywała się moja mama! Zmarła dziesięć lat temu!

Słychać było westchnienia i szeptane modlitwy.

Właśnie. Dziesięć lat nikt nie odwiedzał jej grobu, wszystko zarośnięte, płotek się przewrócił rzuciła Małgosia z żalem.

No tak chciałem, ale nigdy czasu bąkał ojciec w słuchawce.

Skończyła się sesja.

Następnego dnia cała rodzina pojechała na cmentarz. Małgosia nigdy babci nie widziała, znała ją tylko z historii taty. Z trudem, bo marmurowe pole mocno zarosło kiedyś rosły tam jeszcze sosny znaleźli grób.

Małgosia przywiozła żółte tulipany i włożyła je do przeciętej plastikowej butelki. Ojciec naprawił ogrodzenie, mama wyrwała chwasty.

Tato, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, tylko ugrzęzłeś w robocie i Internecie, więc nie masz czasu nawet dla mnie.

Tata poczerwieniał i kiwnął z powagą głową.

Powiedz jej, że się poprawimy pogłaskał córkę po głowie, potem dotknął wyblakłego zdjęcia na pomniku.

Teraz jest spokojna i więcej do mnie nie przyjdzie, ale ja będę za nią tęsknić, bo była taka dobra, wesoła i bardzo mądra.

To prawda. Babcia była cudowna i ludzi prześwietlała na wylot. Coś jeszcze mówi?

Mówi, że twoja dieta ogórkowa to głupota. Chcesz schudnąć idź na siłownię. I że otwierając konto walutowe, nie przemyślałeś tego. Wszystko trzeba liczyć. No i z tym tanim betonem, co zamówiłeś na wylanie fundamentów pod saunę…