Przywiozła ukochanego do polskiej wsi, a on postawił jej ultimatum…

Przywiozła Jagoda do wsi swojego narzeczonego, a on postawił jej warunek
Jasiek zobaczył zbliżający się po wiejskiej żwirowej drodze autobus i, porzuciwszy piłkę, pobiegł do przystanku ile sił w nogach. Kraciasta koszula rozpięta, jasne włosy rozwiewały się na wietrze.
Mama, mama przyjechała tylko o tym potrafił myśleć Jasiek podczas biegu. Ale Jagoda wyszła z autobusu nie sama obok niej szedł pulchny mężczyzna w jasnoszarym garniturze. Kroczył dumnie u boku mamy, wymachując teczką i wyglądał na ważnego urzędnika. Jasiek podbiegł do mamy i chwycił ją za rękę, z radosnym błyskiem w oczach.
Cześć, synku pochyliła się i pocałowała syna w czubek głowy trzydziestoletnia kobieta.
Czołem, młody! zagrzmiał mężczyzna, od razu mieszając Jaśkowi we włosach swoją dużą dłonią. Ręka nieznajomego była mocna, Jasiek aż się zachwiał od gorącego przywitania.

Zapraszam do stołu z szacunkiem zachęcała Helena, matka Jagody.
Dziękuję, dziękuję, mamusiu poważnie odpowiedział Janusz, rozglądając się po suto zastawionym stole.
To jest to, co znaczy wieś! wskazał na potrawy. W mieście wszystko na kartki, trudne czasy, a tu ludzie żyją z własnej pracy swojską kiełbasę mają.
I mleko własne, i śmietana, i wszystko z ogródka niemal zaśpiewała Helena.
Póki siły są, trzymamy swoje wtrącił się Władek, ojciec Jagody, małomówny, szczupły, od zawsze pracujący w PGR na kombajnie.
A my też sobie radzimy, kartki kartkami, ale ja u siostry na bazarku czasem załatwię coś spod lady pochwalił się Janusz, przejeżdżając ręką po przerzedzonych włosach Jagodę zaopatruję w smakowitości.

Jasiek obserwował przyjezdnego, zastanawiając się jakby tu zagadać. W mieście, gdzie mieszkał z mamą i chodził do szkoły, nieraz patrzył z zazdrością na ojców swoich kolegów, wyobrażając sobie, jakby to było mieć tatę.
Myślał, że tata mógłby być podobny do ojca Michała, albo Szymka, a może zupełnie inny.
A teraz, gdy przy mamie siedział ten pulchny pan, Jasiek pomyślał, że skoro przyjechał do wsi, to może zostanie jego ojcem.

Jasiek chwycił drewniany samolocik, który dziadek Władek sam wystrugał, starannie szlifując skrzydła, by przypominały prawdziwy samolot, podszedł do rozbawionego jedzeniem Janusza i niepewnie rzekł:
Proszę zobaczyć, jaki samolot! i podał zabawkę gościowi.
Oho! Janusz chwycił samolocik i z rozmachem puknął palcami w śmigło, które dziadek zrobił ruchome. Śmigło zamiast się zakręcić odpadło i poturlało się pod stół. No, trochę licha ta zabawka powiedział Janusz i oddał ją Jaśkowi.
Chłopiec podniósł z ziemi śmigło, zerkając na dziadka.
Naprawimy, nie martw się powiedział dziadek Władek.

Pan Janusz to nasz kierownik zmieniła temat Jagoda pracuje jako szef warsztatu na fabryce.
Janusz nadął się jeszcze bardziej i z pobłażaniem spojrzał na Jagodę:
A jakże, zgadza się.
Trzydziestoletnia Jagoda, szyjąca od lat na fabryce, po raz pierwszy w życiu zbierała się za mąż cieszyła się, że ma narzeczonego poważnego, z posadą, trochę starszego i jak myślała mądrzejszego. Podsuwała mu bliżej talerze z rybą i naleśnikami ze śmietaną.

Wyszedłszy na ganek, Janusz rozłożył ręce i zawołał:
No powiedzcie, czy to nie jest piękne?! A ten zapach, to powietrze!
Januszku, podoba ci się tu?
Pytasz! Jeszcze jak.
To sobie pooddychamy, odpoczniemy, a jutro do miasta pojedziemy, zabierzemy Jaśka trzeba mu kupić mundurek do szkoły.
Ale Jagódko, po co ty chłopca ciągniesz do miasta? Tutaj nie ma szkoły?
No niby jest, ale to tylko początkowe klasy
No to co, niech jeszcze rok tu się uczy, a potem zabierzemy go. Zrobimy remont, kupimy nowe meble, bo to, co masz, to już widać swoje lata.
Helena słysząc pomysł Janusza spojrzała przelękła na Władka. Ten, jak to mówił Jasiek, sztywno zatrząsł wąsem, wyrażając niezadowolenie i rozważając w głowie propozycję zięcia.
No ale jak, Janusz, to trzeba szkołę załatwić, rzeczy przywieźć
Co tam rzeczy, dzieciakowi duża wyprawka niepotrzebna. Sam zobacz, jakie tu warunki: świeże powietrze, mleko, warzywa, owoce chłopak rośnie jak na drożdżach, a i wy z Władkiem go dopilnujecie. W mieście przecież siedzimy całe dnie w pracy. To rok tutaj mu nie zaszkodzi. My się z tobą ożenimy, zagospodarujemy. Co powiesz, Jagoda?
No fajnie, Januszku, tylko to nie propozycja, a warunek warknął Władek, znów ruszając wąsem.

Na drugi dzień, kiedy Jagoda tłumaczyła synowi, dlaczego nie zabiera go do domu, Jasiek kiwał głową, nic nie mówiąc. Kiedy Janusz z Jagodą poszli na autobus, nikt nie mógł znaleźć Jaśka. Helena zajrzała na strych, do warsztatu dziadka nigdzie go nie było.
No gdzie on się podział? Dopiero tu przecież był. Rower stoi.
Znajdzie się, pewnie poleciał z kolegami machnął ręką Janusz.
Jagoda jeszcze raz przeszukała podwórko i wyszła na drogę. Jasiek, ukryty przez cały czas w szopie na węgiel, podglądał wszystko przez szparę. Bardzo chciał już wybiec, podbiec do mamy, ale powstrzymał się; czuł po dziecinnemu, że od kiedy pojawił się ten łysiejący pan, stał się tutaj niepotrzebny.
Jasiek trzymał w rękach zepsuty samolocik, a łzy ciekły mu po policzkach. Chłopiec nie był płaczliwy nawet jak dziadek dał mu rózgą za rozpuszczenie łódki, nie płakał. Wiedział, że dziadek niesłusznie nigdy nie ukarze. Ale teraz, gdy nikt go nie skrzywdził, łzy same płynęły i wycierał je pięściami, chcąc jak najszybciej się ich pozbyć.

Znalazł się! zawołała babcia, kiedy Jagoda z Januszem już odjechali Nie martw się, wnuczku, mama przyjedzie za miesiąc, jak obiecała, a my ci tu w miasteczku szkolny mundurek kupimy, przecież dobrze ci u nas z dziadkiem.
Jasiek spuścił głowę, jasne włosy spadły mu na czoło. Przypomniał sobie kolegów z klasy, podwórkowe zabawy, i aż go serce zabolało, że musi tu zostać. Oczywiście tu też miał przyjaciół, ale dobrze wiedział, że tylko latem mieszka z dziadkami, których bardzo kocha, a jesienią wraca do miasta to też lubił.
Tydzień minął szybko. Jasiek bawił się z chłopakami, zapominał o żalu do mamy i coraz mniej myślał o tym, że go nie zabrała.

Helena aż wypuściła wiadro z rąk, gdy zobaczyła Jagodę za furtką.
Córeczko, my się ciebie wcale nie spodziewaliśmy!
Jagoda osunęła się zmęczona na ławkę:
Obiecałam, że przyjadę za miesiąc, a jestem po dwóch tygodniach. Po Jaśka przyjechałam.
Jak to? Przecież ustaliliśmy, że zostaje Czy Janusz się rozmyślił?
To ja się, mamo, rozmyśliłam nie będę rozrzucać się synem. A Janusz O, to gość do księgowej Simki już się zaczął zalecać, a jej teraz z bazy przynosi produkty od siostry. Ona dzieci nie ma. Mnie za to Janusz postawił warunek: żebym Jaśka z wioski nie zabierała.
Helena spojrzała na córkę smutnym wzrokiem. Bardzo chciała dla niej szczęścia, ale nie takiego jak z Januszem.
Może i lepiej, córciu.
Lepiej, mamo, lepiej wezmę Jaśka, kupię mu mundurek, nowy tornister, zaprowadzę na rozpoczęcie roku wszystko będzie po staremu. My z Jaśkiem żyliśmy bez braków i dalej będziemy. Nie produkty z bazy mi były potrzebne, a rodzina żeby Jaś miał ojca, a ja męża.

Na podwórku pojawił się Jasiek i zatrzymał, zobaczywszy mamę. Było to tak niespodziewane, że zapomniawszy o dawnym żalu, rzucił się jej w ramiona:
Mamo!
Synku! Jak ja tęskniłam! Jagoda objęła syna, wpatrując się w jego opalone policzki. Przyjechałam po ciebie, wkrótce szkoła.
Jasiek patrzył na mamę z niedowierzaniem.
Jak było, tak będzie. Ty wrócisz do szkoły, ja będę sprawdzać twoje lekcje, a jeszcze zapiszę cię do kółka i na piłkę, jak chciałeś.
Jasiek próbował upchnąć do plecaka jak najwięcej rzeczy, żeby torba mamy nie była taka ciężka.
Synku, wystarczy, będzie ci za ciężko.
Nie będzie! Jestem silny!
Dziadek z babcią odprowadzili ich na przystanek. Autobus, migocząc światłami, zawrócił, najechał kołem na zakurzoną pobocze i zatrzymał się, otwierając drzwi. Jasiek usiadł przy oknie i machał rodzicom, aż zniknęli za zakrętem.
W rękach trzymał naprawiony przez dziadka samolocik i zerkając na mamę, czuł w sercu radość. Wrócił do domu i był dumny, że obok niego siedzi mama najbliższa osoba na świecie.