Wyrzuć go na dwór. Znalazłam pod śniegiem sąsiedzkiego kota domowego, a właścicielka odmówiła mu pomocy

Wyrzucaj go na ulicę. Znalazłam pod śniegiem sąsiedniego kota domowego, a właścicielka odmówiła ratunku

Malwina zawsze z nieufnością spoglądała na kota sąsiadki. Nie żywiła wrogości do kotów, lecz ten wielki pręgowany łobuz raz porządnie wytrącił ją z równowagi.

To opowieść o tym, że człowieczeństwo nie zależy od okoliczności, nawet tych najbardziej absurdalnych i onirycznych.

Tamtego dusznego lata sąsiedzki kot Felek zwykł był traktować cudze grządki niczym prywatny wychodek. Malwina nie raz przyłapała go w swoim maleńkim warzywniaku, gdzie z zapałem rozkopywał ziemię, jakby właśnie odkrywał zaginione artefakty Lechitów. Z wrzaskiem rzucała się za nim, a on umykał dostojnie, jakby dokładnie do tego świat został stworzony. Jej domek, odziedziczony po babci, był niewielki, mocny idealnie położony na skraju miasteczka, blisko Krakowa.

Głębiej za ulicą zaczynała się już wieś. Idąc na przystanek przy drodze, czuło się bliskość miasta jak obietnicę realności. Za życia babci Malwina kochała tu przyjeżdżać. Potem często wpadała na weekendy, sprowadzając przyjaciółki rozgrzewały saunę, piekły kiełbasę na ognisku, zbierały jagody. W okolicznym lesie w godzinę dało się zebrać pełny koszyk maślaków. Cisza, powietrze z wonią dzikiego tymianku najlepszy relaks. W tej samej wiosce mieszkała jej kuzynka Ula, córka wujka Stasia, brata mamy. Z dzieciństwa przyjaciółka nierozłączna. Ogródek, rzeczka, wieczna pogoń za wszystkim i niczym.

U siebie Malwina wsiewała parę grządek rzodkiewki, kopru, szczypiorku. Może małe, ale w pełni własne. I tam właśnie sąsiedzki Felek urządzał swoje ekscentryczne „badania”. Malwina poszła do pani Jadwigi, właścicielki Felka, by się poskarżyć. Ta przewróciła oczyma i rzuciła: A co ja mam zrobić? Mam go pilnować? Walnij w niego kostką drewna, jak nie możesz złapać!.

Ten twardy stosunek miał łatwe wyjaśnienie: Felek był kotem zmarłego męża pani Jadzi, świętej pamięci Antoniego. Sama pani Jadwiga często powtarzała: A po co mi te koty! Ja jestem piesiara z krwi i kości!. Po śmierci męża kot pozostał, a ona przygarnęła go z konieczności.

Felek nie potrzebował opieki i litości. Polował na myszy, a podobno i ryby wyciągał z rzeczółki, gdy jeszcze chadzał z właścicielem na ryby. Do szczęścia wystarczał mu dach nad głową i ciepła koza na niepogodę.

Malwina musiała więc wdrożyć z kotem prawdziwą batalię psychologiczną. Próbowała z nim negocjować, przekupywać kawałkiem szynki, przemawiać łagodnie. On zaś na miejskie frykasy reagował z pogardą. Z oddali przyglądał się z półprzymkniętym okiem bliżej niż na pięć metrów nie podchodził.

Raz Malwina ochlapała go lodowatą wodą z węża. Następnym razem wyszła na grządki uzbrojona w dziecięcy gwizdek i gdy tylko Felka zobaczyła, rzuciła się za nim niczym sędzia piłkarski, świstając zawzięcie. Później leżała wśród cebuli, śmiejąc się z siebie, przypominając sobie, jak Felek, przeskakując płot, spojrzał na nią z wyrzutem: Tak się nie gra. To poniżej pasa! jakby mówił, podnosząc łysy ogon i znikając w krzakach.

Pani Jadzia obserwowała te potyczki zza płotu, chichocząc z niedowierzaniem. Miała jednak ciekawsze zajęcie w końcu spełniła swoje wielkie marzenie: została prawdziwą miłośniczką piesków. Córka przywiozła jej na urlop malutką Lusię, yorkshire terriera, więc kłopot kota zszedł na dalszy plan. Malwina rozwiązała swój problem jeszcze prościej: przywiozła trzy worki trocin i wysypała je w rogu ogrodu, w pokrzywach.

Felek docenił gest i odtąd rył tylko tam. Malwina w myślach odetchnęła. Jednak wkrótce zauważyła, że kot ją obserwuje. Zza listków porzeczki, przez szczeliny w płocie, z dachu. Pewnej nocy, wychodząc na podwórko, Malwina prawie zemdlała, gdy z ciemności wyłoniły się dwa świecące się ślepia. Krzyk jej musiał nieść się aż po sąsiednie chałupy. Z Felkiem Malwina zawsze była na wy, bo nigdy nie wiedziała, kiedy i skąd się pojawi.

Do jesieni gnieździła się w babcinym domu, potem wróciła na studia, już tylko od czasu do czasu zaglądając na wieś.

Aż pewnego razu, podczas takiej wizyty, wyszła rano na próg i zobaczyła pod śniegopadłym bieliskiem puchaty kopiec. To był Felek. Wielki kot, pokryty cienką warstwą śniegu, z soplami sterczącymi na wąsach. Nie poruszył się ani o milimetr. Nawet ogona nie wyprostował, tylko skulony, ze zwieszoną głową tkwił nieruchomo. Kiedy Malwina otrzepała śnieg z jego futra, nie zareagował. Głaskała go, a on tylko bezdźwięcznie otwierał pyszczek, próbując zamiauczeć, ale nawet pary nie puścił.

Chwyciła kota i zaniosła do środka. Owinęła w pled, ogrzała mordę, stopiła lód z wąsów ciepłym ręcznikiem. Felek nie miał siły nawet mrugnąć. Gdy okryła go butelkami napełnionymi ciepłą wodą, pobiegła do pani Jadwigi.

Odpowiedź była twarda i lodowata: On mieszka w szopie. Dom cały obsikał, bydlę jedno! Nawet na próg go nie wpuszczę!. Okazało się, że latem, po pojawieniu się suczki Lusi, Felek zaczął na nią polować i znaczył każdy kąt w domu. By nie burzyć świętego spokoju, Jadzia wyrzuciła kota do szopy.

Lato przetrwał. Ale zima, w nieocieplonej szopie, była dla niego torturą. Malwina próbowała tłumaczyć: Kiedyś polował, teraz tylko śnieg, lód i przeraźliwe zimno; usłyszała tylko: Wsypałam mu do miski trochę suchego niech pije śnieg, nie zdechnie! Na dwór z nim!.

Wróciwszy do domu, Malwina pojęła, że kot znalazł się na jej progu nie przez przypadek. Przyszedł po ratunek. Zdesperowany, nie czekając na łaskę u dawnej pani, przyszedł do tej, z którą przez całe lato się wadził.

Malwina obdzwoniła znajomych może ktoś by kota przygarnął. Nikt nie chciał. Siostra chciała go dać do kurnika, gdzieś między krowy a świnie: cieplej niż na dworze, ale u siebie w domu nie mogła, bo już miała dwa koty i psa.

Felek wygrzany, powoli wyszedł z pod koca, przeszedł przez pokój, lekko musnął jej nogę i usiadł naprzeciw, patrząc jej prosto w twarz. Jakby wiedział, że tu decydują się jego losy. Malwina westchnęła i zadzwoniła do matki. Mama zawsze była przeciwna trzymaniu zwierząt w bloku, ale przypomniawszy sobie serdeczność świętej pamięci Antoniego i jego pomoc dla babci, nagle zmiękła. Przypomniała, jak częstował wszystkich rybą, a kot zawsze był przy nim jak cień. Chwilę nawet popłakała, pomyślawszy o losie starego i niechcianego zwierzaka.

Decyzja pojawiła się we śnie równie surrealistycznie jak sam kot.

W GS-ie kupiła plastikowy transporter z uchwytami. Ostrożnie położyła tam Felka i ruszyła z nim do Krakowa. Przed nim zaczynał się dziwnie metafizyczny, kotański rozdział życia bo sny na polskich poddaszach bywają dłuższe niż rzeczywistość.