JAK WADZIO PRZEDSTAWIŁ SWOJĄ DZIEWCZYNĘ MAMIE…

Mamo, to jest moja dziewczyna Jadzia… Władek próbował powiedzieć to niby od niechcenia, lecz jednak niepokój wyczuwalny był w jego głosie. I my byśmy chcieli… no, tak trochę… tego… w zasadzie… tego…

Oho… Ja już dawno wiem, czego ty chcesz… Mama z uwagą przyglądała się wybrance syna, mrugając co chwilę, jakby sprawdzała, czy nie śni. Ale czy to samo chce dziewczyna? Jadziu, znasz mojego syna dobrze?

A jakżeby nie, Jadzia bez krępacji odpowiedziała, z uśmieszkiem tak szerokim, że trudno było go ogarnąć wzrokiem. Znam go lepiej niż własną torebkę.

Jak to pani powiedziała? Zdezorientowana mama aż przeszła na pani. Czy młode kobiety tak mówią?

A co w tym dziwnego? W polskim się mówi znać jak własną kieszeń. Ale po co tu rozprawiać o Władku? Lepiej się sobie przyjrzymy, bo może to nie nam, tylko naszym duszom nie po drodze.

To znaczy jak? zaplątała się mama w obrus i myśli.

Tak to znaczy, że razem będziemy musiały wyglądać Władka o świcie, jak wróci z jakiejś domówki. I wspólnie słuchać jego chrapania, co brzmi jak zepsuty traktor.

A co mam do tego? mama próbowała odzyskać kontrolę, choć stawała się już bardziej postacią z bajki niż rodzicem. Przecież spać będziecie osobno… mam nadzieję…

Ale i tak będzie pani stała za drzwiami i się zamartwiać. Tak robi każda matka zawsze wszystko wie i nic nie wie naraz.

Hola, hola… Władek próbował wejść w ten przedziwny dialog, choć czuł, jak zamienia się powoli w żółwia obronnego. O czym wy w ogóle tu mówicie?

Cicho bądź! chóralnie krzyknęły przyszłe krewne, tonem jak z chóru w kościele w Zamościu.

A teraz, pani Heleno, ja tylko zapytam: czy pani w domu bije się z mężem? Bo Władek to unika tego jak ognia.

Bijemy się? Mama zdumiała się do granic krainy snów. Kobiety się biją?

Oj tak, Jadzia zamrugała okiem. Słyszałam kiedyś, że jedna to męża kredensem przegoniła przez cały blok.

Matko boska! Mama zakryła oczy dłońmi, jakby chciała przykryć całą rzeczywistość. Co tu się wyprawia, jakie dziwne słowa…

Oj tam, oj tam… Jadzia porozumiewawczo spojrzała na Helenę, jakby oferowała grzyba z koszyka. Przyznaj, przecież czasami miałaś ochotę przyłożyć mężowi? Albo Władkowi łychą po tyłku?

No cóż… Mama już chciała się przyznać, ale zwietrzyła podstęp. Nie, nigdy!

Doceniam tę inteligencką fasadę, Jadzia się uśmiechnęła, ale nie wierzę. I co, w dzieciństwie przez całą podstawówkę Władka klapsem nie potraktowałaś?

No w życiu! Tym razem mama powiedziała prawdę z miną jakby śniła o awardzie dla najlepszej matki.

Oj tam, oj tam… próbował wtrącić Władek, lecz usłyszał tylko:

Milcz!

Szkoda było żałować, pani Heleno, mruknęła Jadzia i przyjacielsko poklepała Władka po spodniach. Taki tyłek aż się prosi o trochę przygód Ale ogólnie, wasz syn to porządny chłopak. Jeszcze go da się naprostować. Może napijemy się herbatki? Przy herbacie rozmowa idzie prościej. Nawet torcik z Biedronki przyniosłam!

Wieczorem, kiedy z pracy wrócił mąż, Helena przy synu ogłosiła, jakby fala Wisły przetaczała się przez mieszkanie:

Janek! Nasz Władek wreszcie się żeni!

O Matko! Niemożliwe! Ojciec aż klasnął w dłonie, a dywan zapiał.

Spokojnie! Ja się jeszcze zastanawiam, próbował protestować syn.

Nie, synku, mama powiedziała groźnie, przerywając haftowanie serwetki. Tym razem na pewno się ożenisz. A jak nie, to Jadzię usynowię.

Mamo, ona nie jest sierotą, uśmiechnął się Władek. Ma rodziców.

To tym lepiej! stanowczo odrzekła mama. A ciebie… oddam z powrotem do szpitala położniczego na Kopernika i powiem, że podmienili dzieci!

Jeśli trzeba będzie, przysięgnę! kiwnął ojciec i pokazał synowi pięść, która świeciła jak księżyc na niebie pełnym herbatników.