Saszka nie znosiła dni, kiedy do domu dziecka przychodzili potencjalni adopcyjni rodzice! Przez siedem lat spędzonych tutaj, nikt ani razu nie zdecydował się jej wybrać.

Justyna nie znosiła dni, kiedy do domu dziecka przychodzili potencjalni rodzice adopcyjni! Bo przez siedem lat, odkąd tu mieszkała, nikt nigdy jej nie wybrał.

Kiedy była malutka, wyczekiwała tych dni. Zahipnotyzowana patrzyła na eleganckie panie i panów. Wydawali się jej czarodziejami, którzy zabiorą ją do swojego zamku! Nowa mama miała ją całować na dobranoc. Nowy tata wozić na barana. Miała dostać własny pokój. I już nie musiałaby codziennie oglądać wrednego Kuby, który zawsze próbował pociągnąć ją za warkoczyk i przezywał Wróbelkiem.

Justyna nie wiedziała, co to za słowo, ale bardzo ją raniło. Kuba tylko powtarzał:
Wróbelek! Wróbelek!

Miała pięć lat, kiedy trafiła do domu dziecka. Rodzice zginęli w wypadku. Justyna długo nie mogła zrozumieć, czemu nie przychodzą i dlaczego ją zostawili.

Z biegiem czasu pojęła, że już nie wrócą. Ich twarze coraz bardziej się rozmywały, głosy stawały się tylko dalekim echem, a wspomnienia domu blakły w pamięci.

Marzyła, by ktoś ją kiedyś wybrał. Ale cud się nie zdarzał, a ona rosła i wiedziała już, że nikt jej nie adoptuje. Uważała się za brzydką i nieciekawą. Wybierali zawsze ładne dziewczynki w pięknych kokardach, z uroczymi buziami.

Kuba dalej jej nie odpuszczał. Justyna odkryła w końcu, że wróbelek to ptak. W dniu kolejnej wizyty adopcyjnej wszystkie dziewczynki wystrojono, zaplotły warkoczyki i przyczepiono kokardki. A Justyna ostrzygła się na chłopaka. Już nie chciała, by ktoś ją wybrał. Postanowiła, że to ona sama będzie dokonywać wyborów w swoim życiu!

Gdy wychowawczynie zobaczyły jej krótką fryzurę, złapały się za głowę, a Kuba jak zwykle rzucił:
Wróbelek!

Justyna miała wtedy dwanaście lat, a Kuba był o trzy lata starszy. Tego dnia znów jej nie wybrali. Jej krzywe włosy i błysk pioruna w oczach zniechęcały odwiedzających.

Trzy lata później Kuba opuścił dom dziecka. Pożegnał się ze wszystkimi i podszedł jeszcze do Justyny.

To co, do widzenia, Wróbelku?
Do widzenia odpowiedziała beznamiętnie.
Dasz radę! Niewiele ci już zostało! Za trzy lata przyjdę po ciebie! powiedział stanowczo.
Chyba sobie żartujesz! Skąd pomysł, że ciebie wybiorę? Głupi jesteś! odpysknęła.

Spojrzał na nią długo, dziwnym wzrokiem i wyszedł, nie odwracając się.

Pewnego dnia Justyna zamknęła za sobą drzwi domu dziecka, wyszła na ulicę i poczuła smak wolności oraz dojrzałego życia. Z brzydkiego kaczątka przemieniła się w pięknego łabędzia: długie do pasa włosy, duże zielone oczy, smukła figura. Udała się do mieszkania rodziców. I nagle usłyszała:

Hej, Wróbelek!

Odwróciła się i zobaczyła przed sobą Kubę.

Po co tu przyszedłeś? zapytała.
Obiecałem, że przyjdę po ciebie. Więc jestem Kuba podszedł bliżej.
Przecież mówiłam, że sama będę wybierać! Justyna spojrzała na niego z dołu do góry. Przez te lata urósł i poszerzył się w barkach.
To wybierz mnie, Justyna! poprosił cicho.
Pomyślę i ruszyła w kierunku swojego nowego domu.

Kuba chodził pod jej blok codziennie wieczorem. Siadał na ławce, czekał, aż zgasi światło w oknie. Lato zamieniło się w deszczową jesień. Potem nastała zima. Kuba wciąż przychodził.

Pewnej nocy Justyna dosiadła się do niego. Zapytała:
Nie masz dość? Przecież zimno!
Zniosę wszystko. Wybierz mnie, proszę spojrzał na nią długo, ciepło.

Justyna zerwała się z ławki i uciekła do domu, przez firankę obserwując, jak Kuba patrzy w jej okno.

W sylwestrowy wieczór Justyna spieszyła się do mieszkania musiała jeszcze nakryć do stołu, włożyć nową sukienkę, bo zaraz Nowy Rok! Na ławce Kuby nie było. Serce jej ścisnęło się z niepokoju Może coś się stało?

Skończyła przygotowania, nalała sobie kieliszek szampana, podeszła do okna nie było go. Nerwy skręciły jej żołądek. Co robić? Szukać go? Ale gdzie? Nie znam ani adresu, ani telefonu! Głupia jestem! ganiła siebie w myślach.

W tej samej chwili zobaczyła błysk za oknem.

Sylwester się zaczął pomyślała i podeszła zobaczyć fajerwerki.

Na śniegu płonął wielkimi literami napis:

WYBIERZ MNIE, JUSTYNA!!!

A na ławce siedział Kuba, patrzył w jej okno i machał do niej ręką

Wtedy Justyna zrozumiała, że w życiu nie chodzi o to, by być wybranym przez innych, lecz by słuchać własnego serca i nie bać się kochać oraz wybierać odważnie nawet jeśli oznacza to otworzyć się na kogoś, kto czekał na nią przez całe życie.