Kocur Wacek

Kotek Franek

Basia, Ty oszalałaś! Pani Wioletta Cię żywcem z tego świata zgoni za coś takiego!

Monika, a co mam z nim zrobić? Wyrzucić? Przecież to szkoda! Żywy jest!

On żywy, ale co z Tobą? Nie będę pewna czy przeżyjesz, jak go zostawisz.

Monisiu, kochana, no weź, nie przesadzaj! To przecież nie tygrys tylko kotek. Niech trochę pomieszka, co?

No już mnie nie przekonuj Monika się roześmiała, głaszcząc niespodziewanego rudaska po malutkiej głowie. Myślisz, że mi go nie żal? Gdzie znalazłaś tego bidula? Patrz jaki chudy! I pewnie chory, nawet główki nie trzyma. Skarb!

Słuchaj. Kończę zmianę, idę przez park. Leżał na ścieżce. Albo się wyczołgał z krzaków, albo właśnie tam ktoś go porzucił. Już cały przysypany śniegiem. Tylko przez to, że rudy, zobaczyłam go. Podniosłam zimny zupełnie. Myślałam, że już po wszystkim, ale jednak żyje. Zawinęłam w szalik i biegłam do akademika. Basia parsknęła, wlewając mleko do emaliowanego kubka, żeby je podgrzać. Pani Wioletta tak się na mnie spojrzała, jak przebiegłam, że aż otworzyła usta.

To czekaj na wizytę. Oho, Basia, usłyszy Cię! Pamiętasz, jak się drze na Lidię, kiedy tę kota przyniosła? Mało ją nie wyrzuciła. Powiedziała: „Porządku trzeba!” i że nie wolno zwierząt w akademiku.

Monisiu, ale Ty jej nie wydasz? Basia spojrzała ze strachem od drzwi. Jakby przyszła beze mnie schowaj go. Ja tylko podgrzeję mu mleka i zaraz wracam.

Idź już! Monika zgarnęła ze stołu szalik z kociakiem i wyrzuciła z koszyka swoje robótki. Nic nie widziałam, nic nie wiem, nic nie powiem! zaśpiewała i mrugnęła do Basi, zamykając wieko koszyka. Idź! Nie bój się!

Basia wyszła, a Monika zaglądnęła do koszyka i pokręciła głową:

Ale żeś szczęścia przyniosła! Rudy obibok… Oddychaj, chudzinko! Basia dobra dziewczyna, jakby z Tobą coś było, długo płakałaby. A ja tego nie chcę.

Kociak milczał. Ledwo dysząc, leżał z zamkniętymi oczami, nie reagując na słowa Moniki.

Pokój powoli pogrążał się w ciemności. Wieczorne zmierzchy wkradały się przez okno, ale Monika nie chciała zapalać światła. Lubiła ten czas. Cały wieczór przed nią. Co innego, jak się pracuje na drugą zmianę wracasz i od razu spać. A jak tak dobrze! Można poczytać, pogadać z Basią. Wypytać, jak układa jej się z Michałem. Monika westchnęła. Basi to dobrze! Ma chłopaka, już poprosił ją o rękę. A ona, Monika, sama. I komu ona potrzebna wysoka dziewczyna? Basia mała i zgrabna, oczy jak jezioro, warkocze do pasa. Piękność! A ona? Baba jak dąb! Babcia tak ją nazywała, patrząc jak wnuczka jednym ruchem przywracała spokój wśród swoich trzech młodszych braci. Chłopy już całkiem dorośli. Najstarszy zdążył się już ożenić. Wziął sobie dobrą dziewczynę. Monika dopiero co była na ich weselu w rodzinnej wsi. A ona? Wciąż sama. I nawet nikogo w okolicy nie ma. Za bardzo się wyróżnia dla chłopaków w mieście. Wysoka, silna Skąd tu znaleźć takiego „Jana”, żeby obok niej stanął i nie było wstydu? Może i racja, że babcia ją namawia, by wróciła do domu? Ale co tam robić? Chłopów w wiosce już prawie nie ma. I pracy żadnej. Tylko gospodarstwo. A uczyć się tyle lat po co? Tutaj na fabryce ją cenią, szanują. Nawet wczasy dostała z pracy, jak urlop brała. Monika potrząsnęła głową, odganiając smutki. Jeszcze się zdąży wydać za mąż! Nie ma, żeby się nikt nie znalazł!

Basia wróciła i zaczęła szukać pipety, żeby nakarmić kota. Z miseczki nie dał rady pić. Głupio trącał nosem, ale sił, żeby lizać mleko, nie miał. Gdy zobaczyła, jak Basia prawie płacze, próbując poić go, Monika odłożyła książkę i przejęła rudego niedołęgę:

Daj!

Nabierając mleka w pipetę, ścisnęła delikatnie głowę kotka i siłą otwierała mu pyszczek, szepcząc:

No, jedz! Basia cię uratowała, nie po to, żebyś tu umierał z głodu!

Kociak krztusił się, kaszlał, ale zaczął jeść.

Nazwali go Frankiem. Pani Wioletta nie wiedziała przez prawie rok, że w pokoju dziewczyn mieszka ktoś jeszcze, aż przypadkiem zobaczyła, jak przez uchylone okno na parterze wskakuje z podwórka rudy piorun z puszystym ogonem.

Co to ma być?!

Jej krzyk postawił na nogi cały akademik.

Pani Wioletta, no proszę! Przecież pani nie wiedziała! On bardzo mądry, łapie myszy!

Jakie myszy? U nas nie ma myszy! Mamy wzorowy akademik!

A właśnie! Monika, krzyżując ramiona na piersi, zmrużonym wzrokiem patrzyła na panią Wiolettę i nogą odgarnęła Franka za siebie. U nas nawet myszy są wzorowe! Tłuste takie, najedzone. Franek je równo ustawia przy moim łóżku prawie codziennie. Następnym razem pokażę. Skoro tylko my się jego sukcesami chwalimy? Możemy zaprosić dyrektora fabryki. Niech zobaczy.

Maria! Doigrajsz się u mnie! ton Wioletty nieco złagodniał, a spojrzenie skierowała na Basię. Twoja robota? A jak wyjdziesz za mąż dokąd go zabierzesz?

Nie wiem. Basia przytuliła kota. Kocha mnie, ale za swoją panią uważa Monikę. Będzie tęsknił…

Phi! Pani Wioletta parsknęła śmiechem, patrząc na zmieszaną Basię. Gadasz o nim jak o chłopie, Basiu, a to kot przecież! Gdzie nakarmią, tam mu dobrze.

Nie mówcie tak. Starałam się wszelkimi metodami, a i tak do Moniki się tuli. Basia oddała kota koleżance i objęła ramieniem panią Wiolettę. No to co? Może jednak zostawić?

Lisica z Ciebie! pani Wioletta machnęła ręką i pogroziła palcem. Żeby go nie było ani słychać, ani widać! Bo nas obie wyrzucą. I będą mieli rację.

Ślub Basi odbył się, jak należy, a Monika została w pokoju sama z Frankiem. Dni zaczęły się dłużyć i robiło się smutniej. Pani Wioletta nie spieszyła się z przydzieleniem nowej lokatorki. Stary akademik przeżywał już swe ostatnie dni. Dziewczyny wzdychały, czekając na pokój w nowym bloku. Budowa raz ruszała, raz stawała ale szła do przodu. Monika w weekendy chodziła tam pomagać budowlańcom jak wszystkie w bloku. Wędrowała długimi korytarzami, wyobrażając sobie, jak będzie wyglądać wszystko, gdy skończą. I wtedy właśnie natknęła się jak jej się wtedy wydawało na swoje przeznaczenie.

Aleksy, podobnie jak ona, był przyjezdny. Najmłodszy w rodzinie, został, żeby opiekować się rodzicami. Po pogrzebie mamy i ojca przeniósł się do miasta. Nie miał tu nic swojego, ale życie w mieście mu pasowało. Dziewczyn wokół było dużo, ale on miał własne plany żonę z mieszkaniem, żeby łatwiej było wystartować. Monika w te ramy zupełnie nie pasowała. Ale nie potrafił przejść obojętnie obok tej postawnej dziewczyny, która spojrzała z góry i przeszła majestatycznie korytarzem.

Jego niezdarne zaloty Monikę najpierw rozbawiły.

Mamo kochana! Gdzie mi taki? Ja mu rękę na głowie położę on o głowę niższy ode mnie! śmiała się do Basi, która wpadła w odwiedziny.

Monia! No weź! To nie o wzrost chodzi przecież! Jaki on człowiek?

Nie wiem Monika poważniała. Naprawdę nie wiem, Basia.

Patrzyła, jak Basia z trudnością wstaje, szykując się do wyjścia. Gładziła Franka, rozciągniętego na łóżku.

Ciężko? Monika wyjmowała słoik miodu przysłany przez braci.

E, nie… Trochę dziwnie. Jakbym na dworcu stała i zaraz miała wsiąść do pociągu do miejsca, gdzie będzie lepiej. I tylko czekam na ten pociąg myślała Basia, odbierając słoik i żegnając Franka. Pa, Franek. Pilnuj jej!

Czy to przez brzuch Basi, czy przez samotność Moniki, ale Aleksy zaczął coraz częściej pojawiać się w małym pokoiku. Franka nie polubił od razu. Sycząc, wyginał grzbiet, gdy tylko Aleksy przychodził, a potem wskakiwał na parapet i śledził go, gotowy rzucić się na niego każdej chwili. Monika otwierała okno i wypuszczała kota na dwór, wiedząc, że do nocy wróci i długo będzie siedzieć na uboczu, nie dając się przytulić i odmawiając jedzenia. Nie rozumiała, co się z nim dzieje.

Pewnie zazdrosny wzruszała ramionami na pytanie pani Wioletty, do której Franek zaczął czasem chodzić, gdy Aleksy odwiedzał Monikę.

Pewnie wyczuwa coś… Uważaj z tym Twoim chłopakiem, Monika. Młody, wykorzysta i zostawi. Co wtedy?

Nie będzie tak, Pani Wioletta. Nie jest taki.

Oj, dziewczyno… westchnęła, ale skończyła temat. Twoje życie.

I Franek, i pani Wioletta mieli rację.

Na poranne osłabienie Monika nie zwracała uwagi. Kto by się tym przejmował? Kefir był kwaśny, a grzyby, które bratowa przysłała, stały w otwartym słoju. Ale tydzień, drugi, a Monika robiła się coraz bardziej głodna i senna. Gdy spotkała Basię z wózkiem wracającą ze spaceru, wyżaliła się i dopiero wtedy zrozumiała, o co chodzi.

Monika! Jak to się stało?! Basia złapała się za głowę. A jemu powiedziałaś?

Monika była oszołomiona. Myśli galopowały, a gdzieś daleko, na skraju świadomości, usłyszała głos Wioletty:

Oj, dziewczyno patrz

I właśnie ten cichy głosek ją otrzeźwił. Nie odpowiadając na pytania Basi, przyspieszyła kroku i wróciła do domu. Musiała pogadać z Aleksem. Wolność się skończyła. Trzeba myśleć o przyszłości.

Tylko że okazało się, że tę przyszłość będzie musiała układać sama.

Przepraszam, Moniko. Ale nie. Skąd mam wiedzieć, że to moje dziecko? Nie zgadzam się Aleksy odepchnął Franka, który rzucił się na niego, i kopnął go z całej siły. Odejdź!

Mimo skrętu, kot zdążył jeszcze wczepić się mu w nogę; krzyk mężczyzny sprawił, że Monika nieoczekiwanie się uśmiechnęła:

Zostaw, Franiu! Jeszcze się zatrujesz taką paskudą. Nie chcemy takich tu. Niech idzie.

Długo jeszcze siedziała potem wyprostowana na krześle, patrząc na zamknięte drzwi. Franek krążył przy jej nogach, aż w końcu wskoczył jej na kolana, czego nigdy nie pozwalała, i długo siedział cichutko, mrucząc. Dopiero kiedy go odstawiła, poszła zrobić sobie gorącą herbatę.

Syna nazwała Bartkiem. Patrząc twardo w oczy urzędniczce w USC, powiedziała krótko:

Ojca nie ma. Nigdy nie było. Matka jest. Wystarczy.

Basia uszykowała wyprawkę, a pani Wioletta załatwiła przez znajomości świetny wózek i kilka razy odwiedzała dyrektora fabryki, by wyprosić dla Moniki lepszy pokój. Ale nowy akademik wciąż nie był gotowy, dyrektor tylko rozkładał ręce:

Chciałbym, ale nie mogę. Poczekacie jeszcze trochę.

W pokoju było zimno, choć Monika zatykała wszystkie szpary. Nie odganiała więc kota od syna, który od razu uznał, że ten mały głośny kłębuszek jest jego własnością. Leżał przy nim, grzejąc, a Bartek natychmiast uspokajał się, czując ciepło kociego opiekuna. Monika, patrząc na tę zwierzęcą miłość, podkarmiała Franka jak mogła, choć było ciężko. Pieniędzy brakowało, bez pomocy braci byłoby ciężko. Aleksy wyjechał z miasta, nie chciała już go widzieć; nie było po co. Zostawiła sobie jedynie to, co najlepsze synka.

Rodzina zjawiła się po Monikę z dzieckiem cała naraz.

Ale policzki! Prawdziwy olbrzym, cały po Tobie!

Monika słuchała bliskich i była bliska płaczu co jej się nie zdarzało. Ani jednym słowem, nawet spojrzeniem, nikt jej niczego nie wypomniał. Wręcz przeciwnie, żona najstarszego brata uściskała ją w kuchni i szepnęła do ucha:

Dobrze, że urodziłaś! Już nie będziesz sama. Dobry facet się jeszcze trafi, Moniś, nie martw się. Nie wszyscy są tacy podli. Synem się nie przejmuj, pomożemy, wychowamy chłopaka, zobaczysz.

I rodzina słowa dochowała. Co dwa tygodnie ktoś z braci przywoził Monice i synowi paczki: jedzenie, ubrania… Monika rozpakowywała siatki i raz po raz ocierała ukradkiem łzy. Jak niewiele potrzeba człowiekowi po prostu wiedzieć, że nie jest sam. Że ma kto go przytulić i wesprzeć. A jak coś się stanie nie zostawią twojego dziecka, tylko przyjmą jak swojego. Za te łzy złościła się na siebie, ale była szczęśliwa, że nie musi już być sama.

Żłobek dla Bartka był prawdziwą próbą. Chorował często, a Monika rwała się między pracą a domem. Gdyby nie pomoc Wioletty i Basi, rzuciłaby wszystko i wróciła na wieś. Ale perspektywa mieszkania z rodziną brata ją przerażała, więc odwlekała to, jak mogła. Nie chciała być dla nich ciężarem.

Siedząc przy łóżeczku, w którym syn spał rozrzucony z gorączki, Monika myślała o tym, czy każdej trafia się dobry człowiek taki, który będzie podporą. Teraz już dobrze wiedziała, czego chce. Nie marzyła o czułych słówkach i pustych obietnicach, jakich pełno składał Aleksy. Potrzebowała kogoś, kto przyniesie herbatę, pogoni spać, powie, że zostanie z Bartkiem. Kogoś, kto w weekend zabierze ich do zoo, kupi Bartkowi balonik, pochwali jej rosół, przybije półkę i po prostu będzie obok. Zawsze.

I tylko tyle. To dla niej była rodzina.

Sen przychodził do Moniki niespodziewanie, odganiając niepokój. Opierała głowę o stół stojący przy łóżeczku i drzemała, skulona.

W jedną z takich nocy wydarzyło się coś, co postawiło wszystko na właściwych miejscach w jej życiu.

Bartek chorował już trzeci dzień. Gorączka nie schodziła, Monika nie miała już siły. Pani doktor, która mieszkała w sąsiednim bloku, przychodziła codziennie i kręciła głową:

Wszystko robicie dobrze. Czekamy organizm silny, da radę.

Monika nie schodziła z rąk syna, tuliła go jak mogła. Wieczorem Wioletta przyniosła zupę i pogłaskała Bartka po rozpalonej głowie:

Gorący strasznie!

Nie spada mu temperatura, choć staram się.

Może i dobrze? Wioletta zrobiła do Bartka „sroczkę” na dłoniach. To znaczy, że walczy. Tak mówi lekarz.

Wiem, ale nie mogę patrzeć jak cierpi. Mały jest

Przejdzie! Ale Ty musisz być silna. Zjedzcie i połóż się. Rano zawsze mądrzejsze od wieczora.

Monika kiwnęła głową i robiła kompres, a Wioletta cicho wyszła.

Franek leżał przy Bartku, merdając ogonem, nie dawał mu go złapać. W końcu synek zasnął przy kocie, zanim Monika skończyła okład. Zastanawiała się, czy go budzić, ale zrezygnowała.

Sprawdzała, czy zupa nie ostygła, gdy usłyszała stukot i płacz Bartka. Rzuciła wszystko i pobiegła do pokoju. Zamarła z przerażenia widząc, co się dzieje: ogromny szczur toczył śmiertelną walkę z Frankiem! Rudy kot krążył wokół niego, już był pokiereszowany ucho w strzępy, bok rozcięty. Monika chwyciła stołeczek i rzuciła się na ratunek.

Franek zdołał wreszcie skoczyć szczurze do gardła i nie puścił już ofiary. Monika nie mogła go odciągnąć.

Franek, kochany, już, już! Udało Ci się!

Kot ledwo się trzymając, wolno podszedł do łóżeczka, gdzie drugi szczur już wskoczył! Monika wyrwała Bartka i w panice wybiegła z pokoju, wołając o pomoc na cały korytarz.

Po godzinie spakowała synka i pojechała do pani Wioletty. Ta dała klucze od swojego mieszkania i obiecała doglądać Franka.

Skandal, szczury! Dopiero truciznę rozsypali i znowu?! irytowała się, bo zawsze dbała o porządek w akademiku, ale stare mury jej się poddawały.

Po sprzątnięciu pokoju zabrała Franka do siebie do dyżurki i przemyła rany.

Bohaterski z Ciebie kot, Franek! Nie żałuję, że cię przygarnęłam. Mało takich!

Franek ledwo oddychał, nie miał siły siebie myć, nie jadł co zaniepokoiło Wiolettę. Rano, po skończonej zmianie opowiedziała Monice o jego stanie.

Popilnuj Bartka? Monika już się zbierała. Gdzie tu są dobrzy weterynarze?

Na rogu jest przychodnia. Leć!

Monika pobiegała niemal biegiem. Franek leżał przy jej łóżku, ledwo żywy.

Franiu! Wytrzymaj! Już, już!

Dobiegła do lecznicy, odepchnęła zdziwioną młodą pielęgniarkę i zawołała:

Lekarza! Najlepszego! Natychmiast!

Dziewczyna chciała jej coś powiedzieć, ale patrząc na Monikę, tylko skinęła głową i zaprosiła na siedzenie.

Monika tuliła Franka, czując każdy jego oddech, gotowa sama biec po lekarza, gdy nagle wszedł do środka wysoki mężczyzna o potężnej posturze.

Co tu mamy? jego głęboki bas onieśmielił Monikę, która nie odpowiedziała od razu.

Ocknęła się pod jego badawczym spojrzeniem i podała mu kota:

Proszę…

Kto go tak urządził? spojrzał na jego rany.

Szczury.

Domowy, zadbany… Pani kot?

Tak. Szczur w pokoju.

Cuda. Kot w środku, szczur w środku.

Długo jeszcze mnie pan będzie przepytywać? On ledwo żyje! Monika wybuchła płaczem. Franek leżał bezwładnie na rękach weterynarza. Uratował mi syna! Proszę pomóc!

Nie trzeba krzyczeć. Jestem Szymon. A Pani?

Monika!

To dobrze. Poznaliśmy się. Na przyszłość wolę spokojnie rozmawiać.

Zakręcił głową, uśmiechnął się:

Pomożemy bohaterowi! Proszę się nie martwić.

Kilka lat później duży rudy kot cicho wsunie się do dziecięcego pokoju, sprawdzając wszystkie kąty, przeskoczy do łóżeczka, stojącego przy sofie, na której spał będzie Bartek. Mała Helenka, czując ciepłe futro, wtuli dłonie w sierść. Franek zamruczy, kołysząc ją do snu. Wejdą do pokoju rodzice. Monika poprawi kołdrę synowi, naciągnie zsunietą skarpetkę córce i przytuli się do ramienia męża:

Taki mamy nianię, co Szymon?

Najlepszy na świecie Szymon pogłaszcze Franka za, niegdyś przez niego szyte, ucho. Dobrze, że wtedy mnie opieprzyłaś i dobrze, że ja walczyłem o niego. Takie koty są bezcenne.

On jest złoty. Widać, aż się świeci.

Franek trąci ją noskiem w dłoń, po czym wyciągnie się obok Helenki, obejmie ją łapą. Monika zgasi lampkę, zawoła męża i cicho zamknie drzwi do dziecięcego pokoju. Jej dzieci nigdy nie bały się ciemności, bo zawsze, odkąd pamiętały, był z nimi Franek. A przy nim nie było się czego bać.

Czasem los stawia na drodze nie tego, na którego liczymy, lecz tego, którego naprawdę potrzebujemy. Ważne to docenić tych, którzy są obok bo rodzina i wsparcie można znaleźć nawet tam, skąd się ich nie spodziewamy.