Wielki Rozwód

Wielki rozwód

Cztery lata tyle właśnie wytrzymali Maliszewscy w małżeństwie. Mimo że przez długi czas próbowali udawać wieczną miłość, nie zakorzenili się na grządce rodzinnego szczęścia. Na horyzoncie majaczył rozwód.

I co, tak po prostu się rozwodzicie i już? zapytała koleżanka Hani Maliszewskiej, kiedy ta zaprosiła ją, żeby utopić stres w okrągłych włoskich kanapkach.

Taak. Co nam pozostało? Przegadałam to już z Pawłem. Będzie lepiej dla nas obojga

No wiesz, nie chodzi mi o sam rozwód, a o całą imprezę. Trzeba to jakoś po ludzku uczcić. Postawić grubą kropkę, że tak powiem.

Ostatnio nerwy mam w strzępach, nie musisz mi walić prosto w serce nadąsała się Hania, wcierając rozpacz w pizzę z ananasem przegryzaną pizzą z owocami morza (bo kryzysy wymagają różnorodności).

Ja nie o tobie, kochana, tylko o TEM rozwodzie! Weselaście zaszaleli tak, że za kawałek waszego tortu do dziś spłacam chwilówkę. Więc czemu się nie rozwieść z rozmachem? Restauracja, kawalkada na busach miejskich, wodzirej, uroczyste spalenie mostu za sobą ja bym się pobawiła!

Tak można?

Tak trzeba!

Ale ja mam pustki w portfelu. Trzeba dzielić majątek, poduszki rwać na pół, prześcieradła wyceniać w złotówkach.

Spokojnie, znam dziewczynę, co wszystko zorganizuje za worek ziemniaków. Prezenty na pewno zwrócą koszty. A na razie myśl o czymś swojskim na wieczór panieński, żebyś godnie pożegnała życie domowe.

Czyli jak zawsze, umówimy się z dziewczynami, nigdzie nie pójdziemy, bo wszystkim wypadły mężowie i dzieci?

Idealny plan!

Następnego dnia Hania i przyjaciółka poszły do biura organizatorki, Julki. Tyle że Julka była akurat w galerii handlowej, stojąc za kasą w barze z naleśnikami i równocześnie obsługując zamówienia.

Pomożesz? spytała koleżanka Hani, tłumacząc sytuację.

Luzik! Już widzę cały scenariusz rozmarzyła się Julka: Panna Młoda w czarnej, żałobnej sukni, ślubuje całemu światu, że nigdy przenigdy więcej. Pan Młody w swoich kompromitujących dresach, które wreszcie może nosić całą dobę, mówi klasyczne nie. Potem idziemy razem do lombardu i uroczyście oddajemy obrączki. Goście skandują: Słodko! Półsłodko!… A resztę obmyślę zadeklarowała Julka, po czym wrzasnęła: Zamówienie numer sześćdziesiąt cztery gotowe!

Paweł, ku zaskoczeniu wszystkich, pomysł podchwycił z entuzjazmem, zaś rodzice byli w opozycji.

Co za moda! My w swoim czasie po cichu się rozwodziliśmy i nienawidziliśmy do śmierci mruczeli starannie obie strony i na rozwód grosza nie damy.

Po tygodniu wszystko było dograne. W myśl Julkowego planu uroczystość zaczęła się od wykupu. Pan Młody musiał opuścić mieszkanie, przechodząc przez szereg prób konkursy, wyzwania śpiewane, wszyscy mu pomagali, podpowiadali, a jeśli się opóźniał, musiał płacić frycowe (w postaci pierogów). Ponieważ mieszkali na dziesiątym piętrze, pozwolono Pawłowi wziąć windę. Załadowano tam resztki jego rzeczy oraz świadka.

Przez kuzyna Julki, majora policji, zaproszono fotografa-kryminalistę, który skrzętnie rejestrował każdy szczegół. Po tym rozwodzie dziewięć osób wylądowało z planem pracy społecznej.

A teraz do USC! obwieściła uroczyście Julka, gdy już wszyscy zeszli na dół.

Nową tradycją stało się, że Maliszewscy jechali do urzędu jedną taksówką, by po rozwodzie wracać różnymi autobusami, a uczestnicy dostali bilety jednorazowe, drobniaki na przejazd, i ruszyli za fotografem, który w trakcie drogi robił quizy, pobierał odciski palców i przeprowadzał żartobliwe przesłuchania. Wchodząc do urzędu, cała ferajna śpiewała hit Jestem wolny!.

Po wbiciu pieczątek i zamknięciu komórki społecznej, tłum wylał się na zewnątrz. Julka wyciągnęła olbrzymią klatkę, by próbować złapać parkę gołębi. Ludzie śpiewali, cieszyli się i gratulowali świeżo-rozłączonym. Panowie szczerze gratulowali Pawłowi i z zawiścią życzyli długich lat w pojedynkę. Żony natomiast od razu urządzały im domowe pogadanki, a później łapały bukiet z kwitów za czynsz.

Ło, tu dopiero imprezują! Pewnie długo się na tę okazję czaili rzucił ktoś z konkurencyjnego wesela.

Nie, rozwodzą się, słyszałem ktoś mu objaśnił.

Patrząc na szczęście Maliszewskich, sporo par tego dnia wzięło sobie urlop od małżeńskich ceremonii.

Gdy już na moście zamkowym przecięto stary kłódkę, obrączki zgodnie z planem trafiły do lombardu na opłatę części kosztów, a orszak ruszył do restauracji. Czekał tam zaprzyjaźniony z Julką orkiestra pogrzebowa, zestaw lunchowy i naleśniki z miodem sponsorowała Naleśnikarnia nr 8, w której Julka była kasjerką. Tort też oczywiście miał naleśnikową podstawę.

Toż to jak stypa westchnęła Hania, rozglądając się wokół.

Przecież dziś żegnamy szczęście rodzinne sprostowała kasjerka-wodzirej, zapraszając już nie młodych do ostatniego tańca.

Rozbrzmiał Chopin.

Wiesz, całkiem nieźle wyszło szepnęła Hania do Pawła, gdy wirowali na środku sali.

Zgadzam się kiwnął głową Paweł. Pierwszy raz widzę naszych rodziców tak zgodnych!

Zrobili rundkę, a Hania zobaczyła, jak jej ojciec z teściem tulą się na wzajem, zawodząc jakieś Szła dzieweczka, choć w życiu byli śmiertelnymi wrogami.

Stół uginał się od prezentów: zestawy pościeli dla singla, bilety na koncerty, hantle, komplety naczyń na jedną osobę, vouchery na jogę, karnet na siłownię i kupon na striptiz. Na koniec rozchodzącym się wręczono klucze do różnych hoteli w innych częściach miasta, zniżki do Naleśnikarni nr 8 i bon na dwie przejażdżki samochodem prosto z policyjnych przesłuchań.

Na finał był pokaz sztucznych ogni i wyprzedaż tortu. Goście usatysfakcjonowani pojechali do żon, mężów i dzieci, a Maliszewscy każdy w swoją stronę.

Po trzech tygodniach gotowy był album. Paweł wpadł do Hani, żeby zabrać swoje cążki do paznokci.

Wybornie wyszło zaśmiała się Hania, oglądając z eks szare fotografie szczęśliwych twarzy i zabawnych dowodów rzeczowych.

No, całkiem spoko zgodził się Paweł. Zmienisz nazwisko?

Nie, już się przyzwyczaiłam. Poza tym, Kluskowa wcale lepiej nie brzmi.

Masz rację uśmiechnął się Paweł. To co, lecę?

Poczekaj! zatrzymała go Hania.

Paweł spojrzał pytająco.

Wpadniesz na naleśniki? Nasze kupony zaraz tracą ważność, trochę szkoda

Szkoda przytaknął Paweł. Wiesz, naleśnik to symbol odnowy. Może to nasza szansa. Czyli randka?

Myślisz zawahała się Hania to nie będzie błąd po takim głośnym rozwodzie? Słyszałam, nawet w Teleekspresie o nas mówili

I co z tego? Jesteśmy wolni, możemy się spotykać z kim chcemy, kiedy chcemy. A za tydzień świadek i świadkowa się rozwodzą zaprosili nas. Idziemy razem?

Pomyślę zażartowała Hania. Mam od nich komplet pościeli, akurat będzie co podarować.