Po 4 miesiącach pisania zgodziłam się na spotkanie z 52-letnim dżentelmenem — rozpoczął rozmowę od 5 zarzutów

Mówią, że oczekiwanie na święto bywa słodsze od samego świętowania. W historii Małgorzaty to wyczekiwanie rozciągnęło się na prawie cztery miesiące i zamieniło się w swoisty serial online codzienny odcinek, obowiązkowo z cliffhangerem na końcu.

Przez ten czas Małgorzata nauczyła się na pamięć, jakie rodzaje pierogów preferuje Leszek, zapamiętała wszystkich jego kolegów z podstawówki (włącznie z ich ksywkami) i przestała już zwracać uwagę na to, że każde jego dzień dobry ozdobione jest co najmniej trzema kropkami.

Małgorzata miała czterdzieści pięć lat ten etap życia, w którym na randkę idzie się nie z motylami w brzuchu, a z ironią zoologa obserwującego egzotyczne gatunki. No dobra, zobaczymy, co za cudak się trafi tym razem, pomyślała, poprawiając szal.

Należała do tych kobiet, które potrafią założyć zwykły wełniany sweter i wyglądać jakby robiły to na wybiegu. Miała w sobie autoironię, którą można by rozbroić nawet najgłębszą żenadę.

Leszek, świeżo upieczony pięćdziesięciodwulatek, w rozmowie internetowej sprawiał wrażenie poważnego człowieka z dystansem, trochę ironicznego, a przede wszystkim i to było najważniejsze solidnego.

Wiesz, Małgorzato, pisał wieczorami, w naszym wieku szuka się ciepła, a nie fajerwerków. Chciałbym być z kobietą, która rozumie mnie nawet bez słów.

Bez słów to nawet lepiej, śmiała się w duchu Małgorzata, tuszując rzęsy. Najważniejsze, żeby te wypowiedziane słowa nie sprawiły, że od razu będzie chciało się uciekać.

Umówili się w przytulnej kawiarence niedaleko Placu Zbawiciela, z dyskretnym światłem i zapachem cynamonu. Małgorzata jak zwykle punktualna opanowana, pewna siebie, gotowa na przyjemny wieczór. Wyglądała bez zarzutu.

Leszek wszedł pięć minut później. Na żywo okazał się niższy niż na zdjęciach i miał spojrzenie, jakby właśnie odkrył błąd w deklaracji podatkowej.

Usiadł naprzeciwko, obdarzył ją oszczędnym uśmiechem i rzucił suche cześć.

Zero komplementów, zero ciepłego miło Cię poznać powietrze aż gęstniało od powagi.

Leszek przeskanował Małgorzatę wzrokiem jak referendarz dokumenty i zaproponował kawę z sernikiem na tym polu zgoda została osiągnięta.

Małgorzato zaczął tonem nauczycielki na radzie pedagogicznej długo analizowałem naszą znajomość. Prawie cztery miesiące. Teraz, gdy widzę Cię pierwszy raz na żywo, muszę Ci od razu wyłożyć kilka spraw. Mam do Ciebie pięć zastrzeżeń.

W środku coś jej lekko zadźwięczało to zwykle alarm dobrego humoru. Małgorzata oprała głowę na dłoni i skinęła głową.

Pięć zastrzeżeń? Brzmi intrygująco. Słucham.

Ironii nie wyłapał i już wystawił pierwszy palec.

Zastrzeżenie pierwsze: zdjęcia profilowe.
Na jednym zdjęciu w granatowej sukience wyglądasz zupełnie inaczej. Teraz widzę, że jesteś bardziej krągła. To może wprowadzić faceta w błąd. W naszym wieku kobieta powinna być bardziej szczera.

Małgorzata pomyślała: Krągła? I tak lepiej niż pomnikowa. Postęp.

Zastrzeżenie drugie: tempo odpowiedzi.
Czasami odpisujesz za wolno. Na przykład, trzy tygodnie temu napisałem do Ciebie o 14.15, a odpowiedziałaś dopiero o 16.40. Żaden facet nie lubi czekać. To brak szacunku.

To był dzień, kiedy miałam spotkanie w pracy próbowała, ale Leszek już wystawiał kolejny palec.

Zastrzeżenie trzecie: wybór miejsca.
Czemu tu jesteśmy? To miejsce trochę zbyt fancy. Proponowałem coś prostszego. Twój wybór wskazuje na skłonność do ostentacyjnej konsumpcji.

Małgorzata spojrzała na swój sojowy cappuccino i przez sekundę wyobraziła sobie, jak elegancko wylewa go na Leszka. Jednak ciekawość wygrała.

Zastrzeżenie czwarte: wygląd zewnętrzny.
Po co ta sukienka? Przecież przyszliśmy tylko na kawę. Trochę za bardzo rzuca się w oczy jak na popołudnie. Biżuteria też zbędna. Liczy się głębia, nie witryna. W moim wieku szukam treści, nie opakowania.

Zastrzeżenie piąte: niezależność.
Sama wybrałaś lokal, często mówisz sama. Nie pozwalasz facetowi być facetem. Potrzeba mi kobiety, która pyta o radę, nie wywiesza flagi niezależności. Jeśli mamy być razem musisz przepracować swoje podejście.

Skończył i założył ręce jak generał, który czeka na oklaski za szczerość.

Małgorzata patrzyła i nagle wszystko stało się jasne: cztery miesiące gawęd były wygodną przykrywką dla pedantycznego manipulatora. Chodziło nie o ciepło, lecz o przestrzeń do pompowania własnego ego.

Wiesz co, Leszku powiedziała łagodnie, niemal czułym głosem ja też coś przeanalizowałam. I wystarczyło mi pięć minut, by zrozumieć.

A co takiego? zmrużył oczy.

Jesteś wyjątkowym egzemplarzem. Przebyłeś przez pół Warszawy, żeby na pierwszym spotkaniu wystawić kobiecie rachunek za jej gust, wygląd i prawo do bycia sobą. To już poziom sportowy, takiej pewności siebie można tylko pozazdrościć.

Leszek się zasępił:
Po prostu mówię szczerze.

Nie pokręciła głową Małgorzata. Ty nie jesteś szczery. Ty jesteś nieszczęśliwy i próbujesz mierzyć świat krzywą linijką. Przeszkadzają Ci moje zdjęcia? Idź do muzeum tam eksponaty się nie starzeją. Odpisuję za wolno? Kup sobie Tamagotchi. Sukienka nie pasuje? Założyłam ją dla siebie.

Wstała, poprawiła torebkę i spokojnie podsumowała:
I jeszcze jedno. Jeśli Twoje ego rozsypuje się od słowa sama, to potrzebujesz nie romansu, a odwyku. W tym wieku za bardzo cenię swój czas, żeby zużywać go na facetów, którzy zaczynają znajomość od rewizji moich braków.

Ale jak to? A kawa? wybełkotał Leszek.

Kawę dopij sam. Oszczędzisz parę złotych. I zapamiętaj: jeśli chcesz, by ktoś patrzył ci prosto w usta zapisz się do dentysty.

W domu Małgorzata najpierw zablokowała Leszka na wszystkich komunikatorach. W jej wieku luksus to nie tylko koc i cisza, ale też telefon wolny od ludzi, którzy próbują wepchnąć Cię w swoje własne szablony.

A Wy jak uważacie: to była nieudana randka czy może dobrze przygotowany spektakl? I czy jest sens ciągnąć znajomość, kiedy już na wejściu ktoś wystawia Wam rachunek za to, kim po prostu jesteście?