Poszłam do lekarza, gdy już nie mogłam znieść bólu. Trzy dni z rzędu — to przesada. Potworny ból głowy, którego nie łagodziły żadne tabletki.

Dziś znów prowadziłam dialog sama ze sobą, kiedy leżałam w łóżku cała obolała, z pulsującym bólem głowy, który od trzech dni nie daje mi spokoju. Próbowałam już wszystkich możliwych tabletek, ale nic nie pomagało. Tej nocy nawet nie zasnęłam zabudowana w swoje myśli, zaczęłam wertować Internet. Najgorszy możliwy wybór. Do rana znałam już symptomy każdego największego nieszczęścia od migreny, przez guza mózgu, po setkę innych chorób, które wyświetlił mi mój kochany Google. Poczułam się jak bohater Trzech panów w łódce nie licząc psa co zajrzał do encyklopedii medycznej, to znalazł u siebie każdą możliwą przypadłość, poza gorączką połogową.

Przeglądając strony medyczne, miałam wrażenie, że czas już nie do przychodni, tylko od razu do zakładu pogrzebowego. I gdy już uznałam, że mam WSZYSTKO, powiedziałam sobie: Dosyć! Jutro idę do lekarza, bo zwariuję

W poczekalni przed gabinetem siedziałam półprzytomna, aż zaczepiła mnie jakaś pani:
Piliśmy coś wczoraj?
Nie zrozumiałam:
Co miałam pić?
Pytam, czy wczoraj była impreza, bo oczy ma pani czerwone jak po mocnej popijawie…
Poczułam ukłucie irytacji. Serio, czasem myślę, że chodzę na terapię, żeby nauczyć się rozmawiać z ludźmi, którym przydałoby się to jeszcze bardziej
Dziękuję za troskę burknęłam.

Po wejściu do gabinetu wyliczyłam lekarce wszystkie objawy, z emfazą godną konferansjera na wieczorku poetyckim. Zwieńczeniem były oczy czerwone jak wiśnie, choć nic nie piłam.
No wygląda pani normalnie, nie przesadzajmy pani doktor tylko wzruszyła ramionami.
Zmierzyła mi ciśnienie, puls, saturację, wypytała o wszystko i poczułam, że wcale nie jest wesoło. Objawy jakby nie do końca migrenowe.
Może tomografię albo rezonans by zrobić? Odłożę nawet na to pieniądze rzuciłam, chyba nawet błagalnie. Przecież całą noc to sobie w Internecie wyczytałam! W końcu dostałam mini-wykształcenie lekarza amatora.
Spokojnie. Najpierw sprawdźmy, co z naczyniami, zróbmy badania, nie panikujmy. Absolutnie nie wykluczamy jeszcze prostszych wyjaśnień.

Tej bezsennej nocy naprawdę myślałam, że już gorzej być nie może. Leżałam i płakałam z bezsilności bo przez czterdzieści lat mam tylko dwoje dzieci i dziesięć książek. Dużo to, czy mało? Dzieci jeszcze w połowie niezrealizowane. Książki pełne literówek, nawet na stronie szesnastej nowej powieści znalazłam błąd! No i jak tu przestać żyć, skoro tyle zostało do poprawienia

Po powrocie od lekarza odebrałam Jagodę i Tomka, wykupiłam przepisane leki i łykając je w domu, padłam na łóżko. Resztkami sił usłyszałam dzieciaki:
Mamo, co jest jeść?
Jest… coś się na pewno znajdzie. Tylko muszę wstać i ugotować
Nie miałam już sił, chociaż głowa bolała trochę mniej. Tomek poszedł sam i zrobił kolację usmażył jajka, podgrzał makaron.
Nakarmiłem Jagodę. Chcesz, to przyniosę ci kolację do łóżka? zapytał troskliwie.
Poczułam dumę, wzruszenie i niespodziewany napływ energii. Mój duży syn radzi sobie! Nie zginie w świecie!
Dziękuję, kochanie. Nie musisz przynosić, zjem później. Jesteś wspaniały.
Spoko, mamo kiwnął głową. Jeszcze przyniósł mi talerzyk owoców. Tutaj kiwi ma więcej witaminy C niż pomarańcze. Są też jabłka dla żelaza. I mandarynka, żeby było kolorowo, bo i tak zaraz się zmarnuje
Promieniałam dumą. Mój troskliwy chłopiec! Samopoczucie od razu lepsze.

Potem Tomek zebrał się i poszedł do sklepu.
A dokąd to?
Kot nie ma już karmy rzucił przez ramię.
Kup lody! zawołała Jagoda. Ja też już nie mam energii.
Jagoda weszła do mojego pokoju dostojnie w okularach, szlafroku i z walizką zabawek. Doktor Jagoda, śmieszna terapuetka domowa.
Będziemy panią leczyć? Zrobimy zastrzyk?
Mów do mnie mamo, nie pacjentko
Będziesz mamo, jak wyzdrowiejesz. Otwieraj buzię!
Otworzyłam posłusznie, a ona od razu:
Aha! Jadłyście kiwi beze mnie?! Jak mogliście?
Jedz, ile zechcesz! podałam jej talerz z resztką owoców.
Już nie chcę, zjadłam jajecznicę. Teraz czekam na lody. Ale zobaczę, czy ma pani zdrowe płuca.
Nałożyła różowy stetoskop i niby poważnie słuchała szyi.
Ooo, sytuacja poważna. Za dużo pani rozmawia i goni za dziećmi! Przepisuję zastrzyk i lód, pod warunkiem, że Tomek kupi dla wszystkich. Jak nie, trzeba było prosić.
Czy nawet chorej matce nie dasz uzdrawiającego loda?
Zamiast odpowiedzi dostałam zastrzyk zabawkową strzykawką w nogę.
Ała! zaśmiałam się.
Ma boleć, to na zdrowie działa!

Szczerze? Już czułam się o niebo lepiej. A kiedy Tomek przyniósł lody dla wszystkich, świata już nie trzeba było! Ból głowy zniknął, siły wracały, a oczy znowu były niebieskie, nie czerwone.
Jeszcze chwilę poudawałam chorą, a bajkę na dobranoc czytał Jagodzie sam Tomek. Wybrała sobie Cyklopejędię. Dla żartów Tomek mruknął, że to encyklopedia cyklopów.
Czytali o Saturnie, potem o dinozaurach, a na końcu o mlecznych zębach. O mało się nie pokłócili, czy dinozaury miały mleczne zęby.
Leżałam i słuchałam ich rozmów, a serce puchło mi z miłości i poczucia, że życie nawet przepełnione zmartwieniami i szczyptą pokręconego humoru jest po prostu prawdziwe i wartościowe.

Po tym wszystkim zmieniałam jeszcze pościel, bo dzieciakom udało się wylać resztkę kiwi na prześcieradło. Potem już we trójkę zasnęliśmy, wtuleni w siebie.

No i co, pomogły leki? zapytała mnie rano lekarka.
Pokiwałam głową, ale wiem swoje to nie te z apteki mi pomogły, tylko moje dwa aniołki. Najlepsze kapsułki na świecie usuwają ból, dają siłę, rozpraszają smutek. Przytulcie mocno swoje dzieci, nawet jeśli są już dorośli i wyżsi od was. Nie ma lepszego lekarstwa. No, może poza polskim kiwi przecież tam jest najwięcej witaminy C!