Kardiolog Błażewski przyjechał do sanatorium, by odpocząć. Postanowił się ogolić i wyjść wieczorem na spotkanie. To przecież dla tych po czterdziestce i tym podobne – choć sam ma już ponad sześćdziesiąt, ale kto by to zauważył?

Kardiolog Błażej Nowak przyjechał kiedyś do sanatorium w Nałęczowie, by odsapnąć od codziennych trosk. Postanowił się ogolić i pójść wieczorem na kolację z resztą kuracjuszy; w końcu „życie zaczyna się po czterdziestce”, mawiano… choć Błażej dawno przekroczył sześćdziesiątkę ale kto by się przejmował?

Nagle do pokoju wpada kobieta, której opis wymagałby talentu Matejki. Doskonały model do lekcji anatomii: można by po niej oprowadzać wskaźnikiem i mówić, z czego składa się kobieta… Z przejęciem woła, że dobrze się stało, że taki znany kardiolog wypoczywa właśnie tu, bo w tej chwili intendent wiezie do zabiegowego ciężko chorego. A etatowy kardiolog akurat wyjechał. Nikt przecież nie planuje zawału o północy. A tu proszę cud! Wśród gości jest słynny lekarz.

Błażej już czuje, że nie da się wykręcić. Kobieta waży co najmniej sto pięćdziesiąt kilo, a pośrodku twarzy ma szminkę w kolorze maku, niczym pieczęć inkwizycji na wytapetowanym pagórku. Takie kobiety zawsze dopną swego. Po co tłumaczyć, że nawet cudowny kardiolog jest bezsilny, jeśli asystuje mu intendent i pielęgniarka ubrana w przebranie Bałwana-Zbója?

Wkrótce Błażej trafia do zabiegowego. Intendent o niezdrowym spojrzeniu, tuż obok nosze, a na nich słabowity, brodaty mężczyzna, przygnieciony teczką medyczną. Wygląda jak siódmoklasista z głową drwala, typowy wizerunek polskiego badacza po habilitacji.

– Majaczy wyjaśnia intendent róża i róża, pewnie myśli, że jest w kwiaciarni.

Pielęgniarka mierzy choremu ciśnienie i mówi, że jest tragicznie: siedemdziesiąt na pięćdziesiąt, a i to spada. To już nie ciśnienie, śmieje się nagle to wymiary moich nóg!. Od śmiechu Błażeja aż przebiegły ciarki. W karcie zaś jak wół napisane, że dla pacjenta 180 na 100 to tylko rozgrzewka.

Rozgląda się po zabiegowym w poszukiwaniu czegoś przydatnego, aż nagle słyszy nietypowe dźwięki. Tym razem to płacz. Odwraca się pielęgniarka łzy leje. Pyta się więc: Co się dzieje? A ona na to, że jej żal pacjenta.

Niepokój ścisnął mu serce.

Podaj adrenalinę rzuca, przecierając ręce spirytusem. Wiesz, jak się to robi? Do czego się nabiera?

Oj, jak mi żal tego pana! zaczyna lamentować pielęgniarka i osuwa się łkając na ościeżnicę.

Błażej sam sięga po strzykawkę. Wtem kątem oka widzi intendenta taki jeszcze igły nie oglądał. Zdaje się, że nią to można by się bronić przed korsarzami. Na widok tej igły chyba nikt by nie pozostał niewzruszony intendent aż zbladł, oczy mu zbiegły się do środka. Pielęgniarka w kącie płacze. Najchętniej strzeliłby jej w pysk, ale pomyślał: a jeśli zareaguje tak, że razem z fragmentem ściany wyleci przez okno?

Błażej postanowił: wszyscy niech idą do diabła. Znalazł miejsce na zapadniętej klatce piersiowej i wbił igłę. W tym momencie intendent pada jak schodząca sterta drewna.

O matko, intendenta żal! rozpacza pielęgniarka.

Co wy wyprawiacie, osły?! wrzasnął Błażej. Gdzie macie amoniak?

Oni umrą Oczy me nie chcą tego widzieć!

Na stole stała ciężka, żeliwna lampa z reliefem Dawid leczy lwa z anginy, ważyła pięć kilo. Błażej już chciał nią kogoś ogłuszyć, by w końcu zaprowadzić porządek, ale się powstrzymał. Krzyknął tylko: Koniec tych wybryków, bo zaraz nie wiadomo, kogo tu leczyć, a kto leczyć próbuje!

Spokój i dyscyplina! ryknął.

W tym nagle pacjent, nie otwierając oczu, podnosi się na noszach do siadu.

Proszę tu nie rozrabiać strofuje go pielęgniarka, wciska mu dłoń na głowę i dociska z powrotem do leżenia. Amoniak jest w szafie.

Intendent wyglądał jakby się rozpłynął i tętna u niego nie wyczuwano. Z noszy znów bezwładnie opadła ręka brodacza. Znów odszedł. Błażej aż się złapał za głowę.

Masaż! rozkazał, sam wyciągając intendenta spod noszy za nogę.

Pielęgniarka przygotowała się do masażu przewróciła chorego na brzuch, podciągnęła spódnicę i już skakała przez nosze.

Ale masaż serca, a nie lędźwi, głuptasy! krzyknął Błażej.

Pielęgniarka odwróciła brodatego z powrotem na plecy, siadła mu na klatkę, aż nosze się wygięły, a Błażej słyszał trzask. Intendentowi włożył watę z amoniakiem w nos i posadził go obok. Pielęgniarka już niemal zgniotła chorego, wpadła w furię. Musiał ją z niego ściągnąć i dosadził obok intendenta z watą w nosie. Siedzieli tam, jak dwa misie po praniu. Jednemu spodnie zsunęły się do kolan, drugiej spódnica do pasa. Zespół ratunkowy z powołania. Ni na zapach amoniaku nie reagują.

Pacjent nagle znowu się podnosi, powieki zamknięte, a głowę powoli odwraca w kierunku leżanki. Intendent to zobaczył i znów padł naprzód. Błażej zauważył rozbieg promieni ceramicznych od spotkania czoła z podłogą.

Szanowni państwo przemówił chory, ciągle nie otwierając oczu. Proszę, nie leczcie mnie więcej

I tak opowiedział swoją historię. Był z pokolenia niskociśnieniowców. Przed śnieżycą opadał jak balonik, burza targała nim po podłodze z kąta w kąt. Taki się już urodził. Jego normalne ciśnienie osiemdziesiąt na pięćdziesiąt. Czasem jeszcze trochę niżej. Wtedy filiżanka mocnej kawy rozwiązywała sprawę. Ale na pewno jej nie pomoże, gdy po raz kolejny usiądzie na nim swoim losem ta dama z naszyjnikiem z bilardowych kul. Już myślał, że koniec tylko różyczka wróci z łazienki i się zdziwi. To ona chora, a jego będą chować.

Błażej poczuł, że w jednej chwili mu posiwiało. Sięgnął po dokumentację i czyta: Jarczykowa Róża Leońska. Przypomniał sobie, że jadąc do sanatorium, wyobrażał już sobie jakieś romanse z miejscową kuracjuszką Może nawet coś poważniejszego? A tu czuje się wybity z torów.

Co to za historia? pyta, pokazując kartę pielęgniarce.

Karta, panie doktorze, odpowiada ta, patrząc przed siebie z watą w nosie.

Ale to nie Róża Leońska na noszach, to raczej Lew Rózowicz!

Leczący powinien był na to zwrócić uwagę

Ty!

Szanowni państwo, pozwólcie wtrąca się pacjent mam tuż obok żonę. Przyniosłem Róży kefir… Poszła do łazienki, kartę zostawiła. Nagle poczułem się słabo. No i ten pan, który właśnie obalił twierdzenie, że miękkie nie przebije twardego, wsadził mnie na nosze i tu przywiózł. Źle mi było, a teraz już dobrze. Bardzo dobrze nawet. Gdyby nie ogólna atmosfera sinicy i czerwonych twarzy wokół, można by świętować. O niskim ciśnieniu już nie ma mowy. Jeśli teraz przyłożyć mi od spodu zapalniczkę, pewnie polecę w kosmos. Takie mam ciśnienie stabilne jak nigdy. Nie wiem, co mi wstrzyknął ten odważny lekarz, ale spać nie będę przez dekadę. A to zgodne z planami pisania kolejnych prac naukowych.

Mam propozycję rzuciła pielęgniarka, gdy pacjent z kefirem już się ulotnił Nikogo tu nie było

Błażej znowu poczuł ochotę walnąć ją lampą, ale uprzedziła go:

Intendenta biorę na siebie.

I tak Błażej w tym sanatorium nikogo nie poznał…