Wyimaginowana przyjaciółka

Wyimaginowana przyjaciółka

Wokół Jagódki już trzeci dzień kręcił się tłum uczniów. Dziewczynka rozeszła się po całej szkole jako wróżbiarka i prawdziwa znawczyni ludzkich dusz. Każdy pragnął uszczknąć choć odrobinę jej mądrości. Zaczepiali ją przy toalecie, dosiadali się w stołówce, przynosili jej krówki, zeszyty z zadaniami domowymi i inne dary, których ona z niepojętych powodów nie przyjmowała.

Podoba mi się Kuba z 5b. Myślisz, że kiedyś będziemy razem mieli rodzinę? zapytała rozmarzona koleżanka, Basia.

Nie polecam. Kuba to tylko wygląda na porządnego, a sam dłubie w nosie i zjada własne babole. Głodna raczej przy nim nie będziesz, ale na tym koniec. Będzie się tak przez życie dłubał odpowiedziała Jagódka, sącząc kompot i zajadając się drożdżówką.

Fuj! Ohyda! No to może Arek? Przecież on jest najlepszy w nauce i uczy się grać na gitarze westchnęła Basia.

Arek dręczy koty. Przywiązuje puszkę do ogona i gania je po podwórku. Zrobi się z niego okrutnik, a potem zacznie pić.

Czemu tak myślisz?

Widzisz gdzieś trzeźwych gitarzystów? Poza tym, zajmij się lepiej sobą chłopcy tak szybko nie uciekną. Popraw matematykę, przestań obgryzać paznokcie, bo glizdy będziesz miała.

Nie mam przyjaciół. Wszyscy nazywają mnie grubasem i nigdzie nie zapraszają poskarżył się Pawełek z 4c, odpychając zauroczoną Basię tak, że zsunęła się na drugi koniec ławki.

W środę ruszają zapisy na zapasy. Zgłoszenia zostawia się u wuefisty. Schudnąć raczej nie schudniesz, ale przestaną ci dokuczać. A ty, nie szarpaj tak swojej przyszłej żony.

Jagódka wstała i zaniosła tacę do zmywaka.

Jagódko, jak myślisz, lepiej iść w tym roku na kurs prawa jazdy, czy w przyszłym? niby od niechcenia spytała nauczycielka geografii, pani Elżbieta.

Pani Elu, żeby iść na prawo jazdy, wypadałoby mieć samochód, a pani ma tylko ojcowskiego poloneza. Czuje pani różnicę?

Chyba czuję…

Jagódka przewróciła oczami i myjąc ręce dopowiedziała:
Proszę sprzedać tę ruinę, a za uzyskane złotówki kupić rower i krótkie spodenki, za dwa miesiące i tak będą panią do pracy podwozić. Lepiej nawet rozważyć kredyt hipoteczny stopy procentowe są teraz przyjemne jak śmietanka, a z rodzicami po trzydziestce mieszkać już nie wypada. Mówię to pani jako ktoś, kto się zna.

Pożegnana osłupiałym spojrzeniem Jagódka wróciła do swojej klasy na zajęcia z techniki.

Przez czterdzieści minut, gdy koleżanki dopiero poznawały miarę krawiecką i uczyły się nawlekać igłę na maszynę, Jagódka zdążyła zacerować przyniesione spodnie, zwęzić spódniczkę i szydełkiem zrobić parę skarpetek, które dała nauczycielce techniki, radząc jej, by w ciąży trzymała nogi w cieple. Pani techniczka od razu zwolniła się z lekcji i pobiegła do apteki po test. Nazajutrz cała klasa delektowała się pysznym czekoladowym tortem, którym nauczycielka podziękowała Jagódce.

W domu dziewczynka też zachowywała się osobliwie. Skarciła mamę za kupny farsz i sama ulepiła pierogi. Wieczorem, zamiast YouTubea, sięgnęła po Trzech muszkieterów i szeptała coś pod nosem, jakby z kimś rozmawiała. Tata zaglądał znad laptopa, a Jagódka od niechcenia upominała, że się garbi i lepiej by było, gdyby wytrzepał dywan zamiast siedzieć na podejrzanych stronach.

Po szkole rozeszły się różne plotki. Nauczyciele się niepokoili, wołali szkolnego psychologa. Wyznaczono sesję. W trakcie lekcji zebrało się całe grono pedagogiczne, z dyrektorem na czele.

Jagódko, kochanie, czy ktoś ci dokucza w szkole? zaczął brodaty psycholog w okularach.

Niepokoi mnie tylko to, że na szkołę wydano parę milionów złotych, a do sali gimnastycznej dokupili tylko stare kozła i dwa metry liny.

Wszyscy spojrzeli na dyrektora, który niespodziewanie ulotnił się przez otwarte okno na ważne zebranie.

Nie masz przyjaciół?

Przyjaźń to pojęcie abstrakcyjne westchnęła znudzona Jagódka, kręcąc warkoczyki. Dziś na przerwie ganiasz się z koleżanką, jutro ona w twoim domu zmywa naczynia, a ty rozliczasz ulgi podatkowe.

Jakie naczynia, jakie ulgi? Kto ci takich rzeczy nagadał?

Moja przyjaciółka.

I tu jest pies pogrzebany! Możesz ją tu zaprosić?

A ona już tu jest odpowiedziała spokojnie, czym wzbudziła lekki popłoch.

My jej nie widzimy. Jak się nazywa?

Bronisława Stefania.

O rany, a ile ona ma lat?

Siedemdziesiąt.

Co ci jeszcze podpowiada?

Że zęby myje się od dziąseł, że pies spod naszego bloku nie jest zły, tylko wystraszony i głodny, i że nie wolno zapominać o rodzinie. A jeszcze że przez ostatnie pięć lat źle wyliczany był podatek od nieruchomości i trzeba w urzędzie wystąpić o przeliczenie według ceny rynkowej, bo był liczony według katastru.

Psycholog wszystko skrzętnie notował, ostatnie nawet podkreślił dwa razy.

Na końcu ogłoszono przez radiowęzeł telefon do rodziców, którzy byli w pracy.

Zaczekajcie! krzyknął w słuchawkę przejęty tata. Przecież tak miała na imię moja mama! Umarła dziesięć lat temu.

Gabinet wypełniły westchnienia i cichy szept modlitw.

No właśnie, dziesięć lat mijają, a nikt nawet nie zagląda z wizytą. Wszędzie już trawa zarosła, ogrodzenie przekrzywione burknęła z żalem Jagódka.

No tak… chciałem, ale nigdy nie mam czasu mamrotał przez głośnik tata.

Sesja dobiegła końca.

Następnego dnia cała rodzina pojechała na cmentarz. Jagódka nigdy nie znała babci, słyszała tylko urywki opowieści od taty. Grób znaleźli z trudem marmurowe pole cmentarza szybko rozrosło się tam, gdzie dawniej rósł sosnowy las.

Dziewczynka przywiozła bukiet żółtych tulipanów i wstawiła w przyciętą plastikową butelkę. Tata naprostował ogrodzenie, mama wypleniła trawę.

Tato, babcia mówi, że jesteś dobrym człowiekiem, tylko zupełnie utonąłeś w pracy i internecie, dlatego już nawet na mnie nie masz czasu.

Tata aż się zarumienił, a potem tylko skinął głową ze zrozumieniem.

Powiedz, że się poprawimy pogłaskał Jagódkę po głowie i również dotknął wyblakłego zdjęcia na nagrobku.

Teraz już jest spokojna i nie będzie mnie odwiedzać, choć będzie mi jej bardzo brakować. Była bardzo dobra, wesoła i mądra.

To prawda. Babcia zawsze przejrzała człowieka na wylot. Coś jeszcze ci podpowiada?

Tak. Mówi, że twoja dieta ogórkowa to kompletna bzdura. Jak chcesz schudnąć, idź na siłownię. A konto walutowe zakładać bez większego sensu trzeba wszystko dobrze przekalkulować. No i ten tani beton, który zamawiałeś na fundament pod saunę…