„Masz zwisającą skórę!” — 60-letni mąż szczypał mnie w bok przy gościach, więc przyniosłam lustro i pokazałam, co wisi u niego.

Masz fałdki! mąż, który skończył już sześćdziesiątkę, uszczypnął mnie w bok przy gościach. Przyniosłam lustro i pokazałam mu, gdzie to naprawdę zwisa u niego.

Ela, a co to u ciebie? zapytał Zbigniew, lekko już rozbawiony po trzecim kieliszku pigwówki, sięgając nagle ręką i wyraźnie, śmiało uszczypnął mnie w boczek.

Dokładnie nad paskiem spódnicy, tam gdzie materiał trochę się naciągał, kiedy siedziałam.

Zrobił to przy wszystkich, głośno, zupełnie bez zażenowania.

Zbyszek, opanuj się próbowałam delikatnie zrzucić jego rękę, jakby strzepując natrętną jesienną muchę, lecz on się nie dawał spacyfikować.

Jego palce, masywne jak tłuste białe kiełbaski z bazaru, znów zacisnęły się na mojej talii, wywołując nie tyle ból, co przeszywającą irytację.

No popatrzcie! zwrócił się do naszego sąsiada, Michała, który właśnie sięgał widelcem po śledzia pod pierzynką z buraków. Mówię jej: Ela, dość tego chleba na noc. A ona: To wiek, hormony.

Roześmiał się, a jego brzuch zakołysał się niebezpiecznie, naprężając guziki białej koszuli do granic możliwości.

Jakie tam hormony! To lenistwo, kochanie! podsumował, zerkając triumfalnie na stół.

Zbyszek, przestań syknęłam przez zęby, czując jak rumieniec obejmuje mi szyję i policzki.

Michał wydał z siebie grymas udawanego śmiechu, wpatrując się w talerz z taką uwagą, jakby linie z majonezu układały się w dzieło sztuki.

Jego żona, Wiesia, odwróciła wzrok i zaczęła przygładzać serwetkę, udając, że nic się nie dzieje.

I co, nie można powiedzieć prawdy? Masz fałdki! Zbyszek rozkręcał się dalej, z wyraźną ochotą stania się gwiazdą wieczoru.

Znów wbił palec w mój bok, jakby sprawdzał ciasto drożdżowe.

Patrz, jak małe brzuszki jak u mopsa. Tak to się rozłazi, nieładnie, Ela.

W pokoju zapanowała gęsta cisza, przerywana tylko buczeniem lodówki.

Przecież ja to dla ciebie! ciągnął moralizatorskim tonem, odchylając się na krześle i krzyżując ramiona. Kobieta powinna dbać o siebie, żeby mąż miał na co patrzeć. Tak już jest.

Patrzyłam na niego.

Uważnie, jakbym zobaczyła go pierwszy raz po trzydziestu latach małżeństwa.

Sześćdziesiąt dwa lata.

Brzuch zwisający nad paskiem spodni jak chmura burzowa nad Mazurami.

Podwójny podbródek, przechodzący gładko w szyję, a potem w opadające ramiona.

Łysina błyszcząca w świetle żyrandola, jak polany masłem placek ziemniaczany na tłusty czwartek.

Żeby oko cieszyło? zapytałam dziwnie spokojnym tonem.

W środku coś się we mnie przełączyło, jakby ktoś wrzucił wajchę w zapadni.

Nie było już wstydu, nie było chęci łagodzenia, nie było tej łagodnej cierpliwości.

Była tylko przejrzysta pewność.

Pewnie! Zbyszek klepnął się dumą po piersi, aż zadudniło. Patrz na mnie. Proszę bardzo, ja się trzymam!

Co się trzymasz? zapytałam z chłodną dociekliwością, nie odrywając od niego wzroku.

Formy! wyprostował się, ile mógł. Codziennie rozgrzewka, macham hantlami pięć minut dziennie, jestem w dobrej kondycji.

Wciągnął na chwilę brzuch, próbując zademonstrować ten osławiony tonus.

Wyszło żałośnie. Brzuch ledwie się ruszył i po sekundzie wrócił na swoje miejsce, ciężko opadając nad paskiem paska, który wbijał się boleśnie w miękki boczek.

Mężczyzna ma być orłem, nie workiem kartofli zakończył swoją naukę.

Orłem, mówisz? Powoli wstałam od stołu, starając się nie robić gwałtownych ruchów.

A co, już się obraziłaś? zawołał, nalewając sobie jeszcze pigwówki. Za prawdę się nie obraża, Elżbieto! Trzeba schudnąć, zamiast fochy stroić!

Wyszłam do przedpokoju, gdzie pachniało starymi płaszczami i pastą do butów.

Na ścianie wisiało nasze stare, jeszcze po rodzicach, lustro.

Ciężkie, w grubej, ciemnej, dębowej ramie. Pamiętało nas młodych i szczupłych.

Zdecydowanym ruchem zdjęłam je z haczyka.

Było ciężkie, z pięć kilogramów, a rama wrzynała się w dłonie, ale tej wagi nie czułam wcale, jakbym niosła piórko.

Wróciłam do pokoju, trzymając lustro przed sobą jak tarczę rycerską.

Albo jak nieodwołalny wyrok.

Goście zamarli z widelcami w powietrzu; Wiesia nawet nie zamknęła ust, w których tkwiła cząstka kiszonego ogórka.

Zbyszek, wstań poprosiłam cicho, lecz stanowczo.

Po co? spytał autentycznie zdumiony, ale widząc moją minę, nie ryzykował oporu. Mam tańczyć?

Nie podeszłam bliżej, czując od niego zapach cebuli i alkoholu. Będziemy podziwiać orła.

Włożyłam mu lustro tuż pod nos, mimowolnie odsunął się o krok.

Trzymaj.

Automatycznie złapał ramę; aż mu ręce się zatrzęsły.

Ela, co ty wymyśliłaś? w jego głosie po raz pierwszy pojawiła się niepewność.

Patrz rozkazałam tonem, jakim karci się koty za wygłupy. Uważnie.

Spojrzał na swoje odbicie niepewnie, lustro lekko dygotało w jego rękach.

No patrzę, i co?

A teraz patrz niżej wycelowałam palcem w taflę dokładnie tam, gdzie odbijał się jego pociągnięty potem tors w białej koszuli. Widzisz?

Co niby?

Ty masz fałdki! powtórzyłam jego głosem, wyraźnie, nie szczędząc mu ironii. I to takie, Zbysiu, że aż leżą.

Ela! zaczął opuszczać lustro, a twarz mu poczerwieniała.

Nie, trzymaj! naciskałam na ramę, wymuszając na nim dalsze patrzenie. To nad paskiem, to co takiego? Stalowy brzuch?

Michał zachichotał gardłowo i zakaszlał w pięść.

Nie, kochany, to jest koło ratunkowe dalej byłam bezwzględna. Na wypadek, gdybyśmy utonęli w tłuszczu.

Zbyszek zrobił się czerwony jak przejrzały pomidor.

A tu? wskazałam jego boczki, wystające niecnie ponad pasek. To skrzydła orła czy te, jak u świątecznego prosiaczka?

Przestań! wysyczał, chciał się odwrócić. Ludzie patrzą, jak możesz mnie upokarzać!

Niech patrzą! podniosłam głos, zagłuszając jego szept. Ty przecież chciałeś prawdy? To teraz przyjrzyjmy się tej twojej estetyce!

Odsunęłam się, żeby objąć wzrokiem całą scenę.

No, to przeanalizujemy twoją formę ciągnęłam. Stań bokiem do światła.

Nie zamierzam zaczął, ale zamilkł patrząc na mnie.

Bokiem! krzyknęłam stanowczym głosem.

Uległ, jak zahipnotyzowany, przesunął się nieporadnie.

W lustrze mignął jego profil, daleki od greckiego ideału.

Szyja, czy raczej brak szyi, cała przykryta podwójnym fałdem.

Widzisz tę potrójną skórę na karku? mówiłam spokojnie, jak lekarz podczas badania. To jest szczeniak shar pei, Zbyszek, rasowy.

Wiesia już nie ukrywała rozbawienia zanurzyła twarz w serwetkę, a ramiona jej dygotały od tłumionego śmiechu.

A pod brodą? dokończyłam bez skrupułów. To jakaś rynna na ryby z rezerwy?

Jestem facetem! pisnął cienko Zbyszek i zabrzmiało to mizernie i żałośnie. Mnie wolno!

A, tobie wolno? parsknęłam chłodnym śmiechem. Czyli jak mi po dwóch porodach i trzydziestu latach stania przy kuchence zrobiła się jedna fałdka to lenistwo i fałdki zwisają?

Podeszłam bardzo blisko, spojrzałam mu w oczy.

A jak ty przez dekadę niczego cięższego od pilota do telewizora nie uniosłeś i zrobiłeś się galaretowaty, to jesteś facet w sile wieku?

Szybko wyrwałam mu lustro z rąk. Były już zmęczone.

Stał pośrodku pokoju zbity z tropu, potargany, z rozpiętym już drugim guzikiem u koszuli, który chyba właśnie skapitulował i ukrył się gdzieś pod stołem.

Cały sznyt i duma gdzieś z niego uleciały, jak łuska cebuli.

Cały ten orli majestat się zdematerializował.

Został tylko lekko przysadzisty gość, który właśnie się zorientował, że król jest nagi.

I że ani trochę nie przypomina orła.

Siadaj powiedziałam spokojnie, chowając lustro pod ścianą koło komody.

Usiadł ciężko, a krzesło zaskrzypiało groźnie.

I żeby więcej nie padło przy tym stole ani słowa, ani półsłówka o mojej sylwetce poprawiłam włosy przed lustrem.

Odwróciłam się wpół, dodałam cicho:

Bo ci powieszę to lustro naprzeciwko twojego miejsca, żebyś mógł podziwiać codziennie własnego pelikana przy obiedzie.

Michał już bez krępacji śmiał się głośno, ścierając łzy.

Zbyszek, nie patrząc na nikogo, nadział widelcem piklowany grzybek.

Żuł wolno, patrząc w talerz, coraz bardziej się kurcząc.

Zamiast ciężkiej atmosfery po rodzinnej kłótni zrobiło się zaskakująco lekko.

Jakby w dusznym pokoju ktoś w końcu otworzył okno i wpuścił powiew świeżego powietrza.

Usiadłam na swoim miejscu gospodyni.

Wzięłam zagarnkę i nałożyłam sobie ogromny, bezczelnie duży kawałek tortu Napoleon.

Ten sam, który wczoraj pół dnia piekłam, rozwałkowując placki na przezroczysto, i który zamierzałam heroicznie omijać, żeby nie przytyć.

Krem spływał apetycznie, a warstwy przyjemnie chrupały pod widelcem.

Elu, podejdź mi też, większy kawałek poprosiła cicho Wiesia, podając talerzyk. Precz z dietą, życie jest jedno.

Dla mnie też! mrugnął Michał, dolewając sobie kompotu. Coś mi rosną skrzydełka, muszę je dożywić.

Zbyszek przez chwilę popatrzył na mnie jakby z dziwnym, ostrożnym szacunkiem.

Spojrzał na tort.

Potem kątem oka na lustro stojące obok ściany niczym świadek jego porażki.

W odbiciu odbijały się jego nogi pod stołem w skarpetkach, jedna czarna, druga granatowa.

No, orzeł domowy

Przepraszam, Ela mruknął, nie podnosząc oczu znad obrusa. Chlapnąłem głupio.

Jedz, Zbyszek, jedz powiedziałam z satysfakcją, odgryzając kawałek tortu, rozkoszując się smakiem kremu. Będziesz miał siłę do hantli.

Uniósł brew pytająco.

No, przecież jesteś sportowiec uśmiechnęłam się.

Wieczór toczył się dalej jak zwykle rozmowy o cenach, działkach i pogodzie.

A jednak coś nieodwracalnie się zmieniło przy tym stole.

Mój perfekcyjny domowy krytyk nagle się wyciszył i zamienił w zwykłego człowieka.

Ze swoimi słabościami, lękami i niechcianymi fałdkami.

I wiecie co?

Ten tort smakował wybornie.

Najlepiej od dwudziestu lat.

Lustro zostało w pokoju.

Zbyszek, mijając je, za każdym razem wciąga brzuch i prostuje plecy.

O moich fałdkach nie powiedział już nigdy ani słowa.

Chyba boi się obudzić własnego pelikana.