Mam na imię Patrycja, mam 49 lat i jestem pielęgniarką na nocnym dyżurze w Szpitalu Wojewódzkim. Pracuję tutaj od 20 lat i widziałam już wszystko.

Nazywam się Jerzy i mam 49 lat. Pracuję jako pielęgniarz na nocnej zmianie w szpitalu wojewódzkim w Krakowie. Jestem tam już dwadzieścia lat, widziałem naprawdę wszystko, co można sobie wyobrazić.

Od ośmiu lat jestem rozwiedziony. Mam syna, Michała, który właśnie skończył szesnaście lat. Mieszka ze mną. To bardzo dobry chłopak. Odpowiedzialny, sumienny, nigdy nie sprawiał większych kłopotów. Choć nie do końca to prawda. Mimo wszystko, sprawił mi jeden problem największy w moim życiu. Ale to nie jego wina.

Sześć miesięcy temu Michał zaczął skarżyć się na bóle głowy. Myślałem, że może chodzi o wzrok, że potrzebuje okularów, więc poszedłem z nim do okulisty. Okazało się, że wzrok ma idealny.

Bóle nie ustępowały. Pojawiły się rano mdłości. Pomyślałem, że może coś mu w szkole nie służy. Zacząłem szykować mu kanapki do szkoły, ale nudności trwały dalej.

Pewnego ranka znalazłem go w łazience, jak wymiotował. Był blady jak ściana. Powiedział mi, że ma zawroty głowy i wszystko mu wiruje przed oczami.

Bez zastanowienia zawiozłem go do szpitala, na izbę przyjęć. Zrobili mu badania krwi wszystko wyszło w normie. Lekarz stwierdził, że pewnie to stres nastolatki często reagują fizycznie na presję szkolną.

Ale ja jestem pielęgniarzem. Dwadzieścia lat w zawodzie, moje wyczucie mówiło mi, że to nie jest zwykły stres.

Nalegałem na dalszą diagnostykę. Lekarz spojrzał na mnie z politowaniem, jakbym przesadzał, ale w końcu skierował Michała na tomografię komputerową.

Ten dzień pamiętam doskonale. Był wtorek. Byłem w pracy, kiedy zadzwonili z innego szpitala, gdzie wykonywano badanie Michała. Prosili, żebym przyjechał jak najszybciej.

Zostawiłem dyżur w połowie, pojechałem prosto do szpitala, niemal w pośpiechu. Tam zaproszono mnie do pokoju lekarskiego. Czekał tam neurolog, którego nie kojarzyłem starszy mężczyzna, może pięćdziesiąt lat, poważny.

Panie Jerzy, wykryliśmy coś w tomografii syna usłyszałem. To guz mózgu. Musimy wykonać dodatkowe badania, by określić, jak bardzo jest zaawansowany i jaki to typ.

W tamtej chwili świat mi się zawalił. Przekazywałem złe wieści wielu rodzinom przez dwadzieścia lat pracy. Widziałem śmierć. Wydawało mi się, że jestem na wszystko gotowy. Ale nic nie przygotowało mnie na wiadomość, że chodzi o moje dziecko.

Następne dni były koszmarem: rezonanse, biopsje, narady z onkologami. Medyczne terminy, które znałem na pamięć, brzmiały jak wyrok.

Glejak wielopostaciowy. IV stopnia. Bardzo agresywny. Nieoperacyjny, bo znajduje się w trudnym miejscu. Leczenie: chemia i radioterapia, żeby spróbować zmniejszyć nowotwór, ale rokowania są bardzo złe.

Kiedy onkolog tłumaczył to wszystko, Michał siedział obok mnie. Mój syn, moje dziecko, słuchał, że ma śmiertelny nowotwór mózgu.

Umrę? spytał spokojnym głosem, który ścisnął mi serce.

Doktor spojrzał na niego z tą profesjonalną troską, którą i ja nie raz musiałem okazywać. Zrobimy wszystko, byś miał więcej czasu, Michał odpowiedział.

Więcej czasu. Nie wyzdrowiejesz. Nie będzie lepiej. Po prostu trochę więcej czasu.

Tej nocy Michał objął mnie mocno i powiedział: Tato, nie płacz. Będziemy walczyć.

Zaczęliśmy walkę. Chemioterapia co dwa tygodnie. Michał powoli tracił włosy. Schudł. Często wymiotował, ale nie narzekał, nie pytał dlaczego ja?. Ciągle się uśmiechał.

Na początku koledzy z klasy często go odwiedzali. Potem coraz rzadziej zrozumiałe, szesnastolatek nie umie mierzyć się ze śmiertelnością swojego rówieśnika.

Jednak jeden przyjaciel nie przestał przychodzić Kuba. Znają się od podstawówki. Kuba przychodził codziennie po lekcjach, opowiadał mu nowości, przynosił zadania, grali razem na konsoli, choć Michał czasem ledwo był w stanie utrzymać pad.

Pewnego popołudnia szykowałem kolację, kiedy usłyszałem ich rozmowę przez uchylone drzwi.

Boisz się? spytał Kuba.

Cały czas odpowiedział Michał. Ale nie mówię tego tacie, bo i tak ma już dość na głowie.

Czego boisz się najbardziej?

Że tata zostanie sam. Że będzie cierpiał. Że nie zdążę się dobrze pożegnać. Że będzie miał żal, choć to nie jego wina.

Musiałem wyjść, by nie usłyszeli moich łez.

Leczenie nie przyniosło poprawy. Guz nie zmalał, wręcz przeciwnie rośnie. Lekarze zaczęli rozmawiać o opiece paliatywnej. Skupiamy się już tylko na komforcie Michała, na jakości życia.

Ile czasu? Nikt nie umie powiedzieć. Może trzy miesiące, może pół roku, może mniej.

Dziś rano Michał poprosił, bym zawiózł go jeszcze raz do szkoły. Od tygodni nie chodził, bo był za słaby. Powiedział, że chciałby zobaczyć kolegów, poczuć się choć przez chwilę jak każdy inny.

Zawiozłem go. Pomogłem wysiąść jest teraz taki szczupły, kruchy niemal. Koledzy powitali go uściskiem, ulubiona nauczycielka przyszła się z nim przywitać. Widziałem, jak się cieszył, przez chwilę był znowu po prostu Michałem, a nie chorym na raka.

Po trzech godzinach odebrałem go wykończonego, ale szczęśliwego.

Dziękuję, tato powiedział w aucie. Dziękuję, że mnie zawiozłeś. Dziękuję za wszystko, co dla mnie robisz. Jesteś najlepszym tatą na świecie.

Ty jesteś najlepszym synem, Michał.

Po chwili dodał cicho: Tato, kiedy mnie już nie będzie, chcę, żebyś był szczęśliwy. Żebyś żył dalej. Nie płacz całe życie za mną.

Michał, nie mów tak…

Musimy o tym rozmawiać, tato. Oboje wiemy, jak to się skończy. Musisz mi obiecać, że dasz sobie radę. Że zapamiętasz mnie z uśmiechem, nie tylko ze smutkiem.

Obiecałem. Choć nie wiem, czy będę w stanie to spełnić.

Dziś leży spokojny w swoim pokoju. Wszedłem sprawdzić wygląda na zadowolonego, kiedy śpi. Mały chłopiec. Mój syn.

Jutro rano przychodzi pielęgniarka z opieki paliatywnej z cotygodniową wizytą. Pojutrze kontrola u onkologa, chociaż wszyscy wiemy, co usłyszymy.

Siedzę w salonie z zimną kawą w rękach. Patrzę na zdjęcia na ścianie Michał jako niemowlę, na rozpoczęciu zerówki, na swojej dziesiątej urodzinach, pół roku temu zdrowy, radosny, z marzeniami.

Nie wiem, jak człowiek ma przeżyć śmierć własnego dziecka. Zwłaszcza tak młodego. Z całym życiem przed sobą, którego nigdy nie przeżyje.

Ale dla niego będę próbował. Będę silny, dopóki mnie potrzebuje. Będę się uśmiechał za każdym razem, kiedy na mnie spojrzy. Zrobię wszystko, by jego pozostały czas był jak najlepszy.

A kiedy odejdzie, wtedy będę myślał, co dalej. Na razie liczy się tylko to, by być blisko.

Jak powiedzieć dziecku, że się je kocha, kiedy czas się kończy? Jak zamknąć całe życie miłości w tych kilku tygodniach? Może nie ma na to idealnego sposobu. Ale wiem, że nawet w największym cierpieniu najważniejsza jest miłość. Tego nauczyłem się w tych trudnych miesiącach.