„Idę do młodej” — oznajmił 65-letni dziadek, pakując walizkę, lecz po godzinie wrócił we łzach

Idę do młodej! oznajmił mój dziadek, lat sześćdziesiąt pięć, wciskając do walizki swoją ukochaną kratkowaną koc, który za nic nie chciał się tam zmieścić.

Janusz Wiktorowicz wygłosił to tak, jakby zapowiadał podbój Marsa albo wynalezienie nowego kontynentu. Głośno, z dramatyzmem, licząc chyba na efekt wybuchu bomby.

Ale bomby nie było. Nic nawet nie syknęło.

Jego żona, Halina Stanisławówna, stała właśnie przy desce do prasowania i spokojnym, wprawnym ruchem przejeżdżała żelazkiem po jego odświętnej koszuli. Para z sykiem unosiła się w mieszkaniu, zaburzając domową ciszę.

Słyszę cię, Janusz odparła łagodnie, nie podnosząc wzroku. Spakowałeś ocieplane gacie? Listopad, twoja młoda ci nerek nie przestawi, jak ci przewieje.

Janusz zamarł, a ręka z zaciśniętą skarpetą wisiała w powietrzu. Był gotowy na wszystko: tłuczenie talerzy, płaczliwą prośbę o zostanie, albo że zaraz sprowadzi dzieci. Ale nie na takie zwykłe pytanie o bieliznę.

O czym ty mówisz, Halina?! jęknął, czerwieniąc się na twarzy. Ja mówię ci o miłości, o nowym życiu, o… odrodzeniu!

W końcu wcisnął koc, naparł całym ciałem na wieko walizki i zapiął suwak. Walizka zaskrzypiała żałośnie, niczym jego własne stawy, ale się zamknęła.

A ty o gaciach! To cała ty! Przyziemna, nudna! A tam, u niej, to będzie swoboda! Energia!

Ta twoja energia ma chociaż imię? Halina powiesiła koszulę na wieszaku i podała mu ją z kamienną twarzą. Czy w kontaktach wpisana jako Kochanie?

Nazywa się Jagoda! wyprostował się z dumą Janusz, odbierając koszulę. I ona nie jest zwykłą kobietą to moja muza!

Halina prychnęła, wiedząc doskonale, że jego największa poezja to toasty na imieninach kolegów.

Jagoda, ładnie. Ile lat tej twojej muzie?

Dwadzieścia osiem! rzucił dumnie Janusz, wyzywająco patrząc na żonę.

Halina uniosła brwi i spojrzała na niego, jak patrzy się na stary kredens, co mu drzwiczki właśnie odpadły.

Januszku powiedziała spokojnie, ale głos miała twardy. Masz sześćdziesiąt pięć lat. Kręgosłup cię łupie po dłuższym siedzeniu i jesteś na diecie przez wątrobę.

Westchnęła i dokończyła:

Co ty zrobisz z dwudziestoośmioletnią Jagodą? Wiersze będziesz recytował?

Nie twoja sprawa! odburknął, chwytając za rączkę walizki. Będziemy podróżować, chodzić na spacery w świetle księżyca, cieszyć się życiem! Jeszcze się nie skończyłem!

Spróbował jednym ruchem podnieść walizkę, ale była ciężka jak grzechy młodości. Krzyże mu zapiekły, ale zagryzł zęby, by nie pokazać bólu przed, w jego widzeniu, niemal byłą żoną.

Leków od nadciśnienia nie zapomnij, Casanovo rzuciła Halina, wracając do prasowania. Są w komodzie, na górze. Maść na stawy też.

Wcale mi niepotrzebne! skłamał, choć serce tłukło mu pod żebrami. Przy niej czuję się na trzydzieści! Zostawiam ci mieszkanie, jestem dżentelmenem.

Dziękuję, żywicielu skinęła głową. Klucze zostaw na szafce i śmieci po drodze wynieś.

I to go dobiło. Żadnego dramatu. Po prostu: Wynieś śmieci.

Złapał worek przy drzwiach i z dumnie podniesioną brodą wyszedł na klatkę. Drzwi domknęły się cicho.

Wyszedł na klatkę schodową, w której pachniało kotami i podsmażanymi ziemniakami od sąsiadów. Walizka ciążyła, kręgosłup bolał, a w kieszeni zalśnił telefon.

Jagoda zapewne pisała, czekała na swojego rycerza.

Czekając na windę, zerknął w smartfona. Wiadomość w Messengerze: „Kochany, długo jeszcze? Zarezerwowałam nam stolik. Ale jest problemik…”

Janusz wpatrzył się w wiadomość: Muszę przelać pięć tysięcy złotych mamie na leki, a ja mam limit. Dasz mi? Oddam przy spotkaniu!

Zmarszczył się. Pięć tysięcy? Wczoraj było trzy na taksówkę, przedwczoraj dwa na internet. Tydzień temu dziesięć na kurs inspiracji.

Winda przyjechała. Janusz z trudem wciągnął walizkę, wcisnął jeden. W lustrze zobaczył starszego pana w czapce, z czerwonymi policzkami i niepewnym wzrokiem.

„Idę do młodej”, powtórzył w myślach, ale brzmiało to jakoś… żałośnie.

Na dworze lał deszcz i wiał wiatr. Janusz ciągnął walizkę na przystanek, bo Jagoda mieszkała w nowym bloku na drugim końcu Warszawy.

Usiadł na mokrej ławce pod wiatą i znów zagłębił się w telefon. Strasznie zmarzły mu palce. Wszedł do aplikacji banku saldo: 4800 zł. Emerytura dopiero za tydzień.

Cholera mruknął.

Napisał: Jagódko, teraz mam na karcie mało pieniędzy. Przywiozę gotówką, mam schowaną.

W odpowiedzi: emoji z przewracającymi oczami. I zaraz potem: Januszku, co się wygłupiasz? Pożycz od kogoś! Jeśli mnie kochasz, to coś wymyślisz! Mama cierpi!

„Januszku”. Nie Janusz, nie kochany, tylko Januszku, jak tego psa sąsiadów.

Poczucie niepokoju zagnieździło mu się w klatce piersiowej. Przypomniał sobie, że jeszcze nigdy nie rozmawiał z Jagodą na wideo. Kamera zawsze popsuta, internet zawsze słaby. Zdjęcia jednak miała bajeczne.

Zadzwonił, żeby usłyszeć jej głos. Długie sygnały, odrzuciła.

I wiadomość: Nie mogę mówić, płaczę!

Janusz usiadł na ławce, obejmując ręką walizkę. Samochody mijały, ochlapując błotem.

Zimno przenikało do kości mimo kurtki i odświętnej koszuli. Krzyże bolały, łzy napływały do oczu.

Jagoda powiedział cicho, smakując imię. W ustach miało posmak plastiku.

Telefon znów zawibrował: To co? Przelałeś? Jeśli nie, możesz nie przyjeżdżać. Nie potrzebuję faceta, który nie załatwi sprawy.

Patrzył, a litery się rozmywały.

Przypomniał sobie Halinę. Jak wczoraj wieczorem smarowała mu plecy maścią, jak gotowała parowe kotlety, których nie lubił, ale jadł, bo wątroba nie od żartów.

Jak wiedziała, gdzie są jego skarpetki, lepiej niż on sam.

„Nie potrzebuję faceta…”

Wyobraził sobie siebie na tej obcej kanapie, w mieszkaniu Jagody. Obcy zapach, obce zasady, presja by zawsze być super.

Płacić, płacić, płacić. By być przy młodości.

A co jak skręci mu kręgosłup? Czy smarowałaby plecy jego maścią? Czy tylko by przewróciła oczami i poszła do innego pokoju?

Janusz powoli się podniósł, chrupnęły mu kolana. Ujrzał nadjeżdżający autobus, który miał go zawieźć do nowego życia, ale został w miejscu.

Autobus odjechał, zostawiając smród spalin i samotność.

Stał jeszcze chwilę, patrząc na pustą ulicę. Then, wrócił z powrotem. Do domu.

Droga powrotna ciągnęła się w nieskończoność. Winda nie działała typowo. Dźwigał walizkę na trzecie piętro.

Na każdym półpiętrze zatrzymywał się, sapiąc, wycierając pot z czoła. Serce waliło już nie od miłości, tylko ze zmęczenia.

Przy drzwiach do własnego mieszkania stanął, odstawił walizkę i nacisnął dzwonek. Cisza. Nikt nie otwierał.

Poczuł narastającą panikę. A nuż wyszła? Może się obraziła? Może zamki zmienione?

Bo klucze, jak głupek, zostawił na szafce! Jeszcze raz, na długo, zadzwonił.

Halina! zakrzyknął ochryple. Hali, otwórz, proszę…

Zamek szczęknął, drzwi się uchyliły. Na progu stała Halina, jak zwykle spokojna, w szlafroku.

Janusz stanął w progu: przemoczony, brudny, z czapką w ręku. Po policzkach spływały mu łzy.

Prawdziwe, gorzkie łzy żalu do siebie, starości i głupoty.

Ja… zaczął, lecz głos mu się załamał. Halu… Tam autobus… i deszcz… I pomyślałem…

Nie mógł powiedzieć prawdy. Że Jagoda okazała się zwykłą wyłudzaczką. To byłoby zbyt upokarzające.

Halina spojrzała na niego, potem na walizkę i westchnęła.

Wyniosłeś śmieci? spytała.

Janusz spojrzał na rękę worka nie miał. Zostawił na ławce.

Zapomniałem wyszeptał, spuszczając głowę.

Halina pokręciła głową i odsunęła się, otwierając mu przejście.

Wejdź już, Romeo. Herbata stygnie. Ręce umyj, cały jesteś w błocie.

Wszedł do przedpokoju, wciągnął walizkę. Znajomy zapach upranej pościeli i leków uderzył mu do nosa.

To był najlepszy zapach na świecie.

Zdjął buty, poszedł do łazienki. Z lustra patrzył na niego stary, zmęczony mężczyzna. Obmył twarz lodowatą wodą, zmywając łzy i upokorzenie.

Wszedł do kuchni, gdzie Halina nalewała herbatę do jego ulubionego kubka. Na stole parowały kotlety.

Halinko powiedział cicho, siadając. Wybacz, staremu głupcowi. Głupota mnie naszła.

Jedz przerwała krótko, nie patrząc na niego. Stygnie.

Naprawdę. Jaka Jagoda? Jaka muza? Bez ciebie nie wiem nawet, gdzie polisa…

W teczce z dokumentami, w górnej szufladzie odpowiedziała odruchowo, siadając naprzeciw. Janusz, błagam, nie zaczynaj teatru od nowa. Wróciłeś, to wróciłeś.

Żuł mdłego kotleta, który wydawał się lepszy od każdego dania w restauracji.

A ta… Jagoda… próbował się wykręcić z twarzy. Zacząłem poznawać Pali, wiesz? I klnie.

Halina spojrzała ponad okularami. W jej oczach zamigotał cień rozbawienia.

Straszne odparła poważnie. A ty, jak na estetę przystało, nie mogłeś ścierpieć.

Oczywiście! ożywił się Janusz. Powiedziałem: Proszę Pani, nie przystoi! A ona

Machnął ręką:

W każdym razie, pustka, Halina. Pełna pustka.

Dobrze, że się opamiętałeś przed urzędem stanu cywilnego stwierdziła. Sięgnęła po maść i położyła na stół.

Plecy pewnie przeciągnąłeś, jak ciągnąłeś walizkę?

Janusz poczerwieniał.

Trochę.

Rozbieraj się, posmaruję.

Zdjął koszulę, skrzywił się, poczuł znajome, pewne ręce żony. Smarowała stanowczo, ale z troską.

Piekało, ale była to przyjemna ulga.

Halu… mruknął do stołu.

No co?

Wiedziałaś, że wrócę?

Jasne, że wiedziałam.

Skąd?

Halina klepnęła go w ramieniu, kończąc smarowanie.

Bo w walizce nie miałeś żadnych gaci, skarpet ani leków.

Posłała mu lekki uśmiech.

Wcisnąłeś koc i moją starą kurtkę, którą miałeś zanieść do pralni.

Janusz zastygł i zerknął na walizkę.

Kurtkę?

Kurtkę. Rano widziałam, jak ją pakujesz. Myślałeś, że nie zauważę? Bez okularów nic nie widzisz.

Zapadła cisza. Janusz trawił to powoli: wyruszył w nowe życie z kocem i żoniny kurtką.

Nagle wybuchnął śmiechem. Najpierw cicho, potem coraz głośniej, aż rozśmieszył się do łez.

Halina też się uśmiechnęła pod nosem.

Stary dziad jesteś powiedziała bez jadu. No, podróżniku. Jedz kotleta. Jutro trzeba jechać na działkę grządki przekopać. Tam będziesz miał ruch i powietrze.

Pojedziemy, Halinko. Obiecuję kiwnął głową Janusz, ocierając łzy śmiechu.

Telefon zawibrował jeszcze raz. Na ekranie: Jagoda: Gdzie jesteś? Mama umiera! Przelej choć tysiąc!

Spokojnie nacisnął blokuj. Potem usuń czat. Odłożył telefon ekranem do dołu.

Halinka, może damy spokój z tymi grządkami? zaproponował patrząc na żonę z nową wdzięcznością. Może zrobimy grilla? Zamarynuję mięso, jak lubisz, z cebulą.

Halina zaskoczona uniosła brwi Janusz przy grillu to rzadkość.

Grill? A dieta?

A niech ją diabli. Raz się żyje.

Ujął jej dłoń, szorstką, spracowaną, i ucałował niezdarnie, ale szczerze.

Dzięki, że wpuściłaś mnie z powrotem.

Odsunęła lekko dłoń niemal zawstydzona.

Jedz, Don Juanie. Zaraz wszystko wystygnie.

Za oknem szalał wiatr, deszcz walił w szyby, ale w kuchni było ciepło i jasno. Koszula wisiała na krześle, pachniało maścią i herbatą.

I ten zapach był lepszy niż wszystkie perfumy świata.

Janusz patrzył na żonę i myślał, że dwadzieścia osiem lat to oczywiście coś.

Ale kto inny by wiedział, że potrafi się pomylić i spakować do walizki cudzą kurtkę, a i tak wrócić do domu z otwartymi ramionami?

Halu?

No co znów?

Kurtkę do pralni jednak oddam jutro. Słowo.

Oddaj. Ale najpierw rozpakuj walizkę i wyciągnij koc. Nogi mi marzną.

Janusz kiwnął głową i z apetytem odgryzł kawałek kotleta.

Życie trwało, i do diabła wcale nie było takie złe.