Wróżka

A kiedy dorosnę zostanę wróżką!

Jagódko, dlaczego wróżką?

Bo tak chcę!

Jagoda zeskoczyła z kolan mamy, gdzie przyjmowała życzenia z okazji piątych urodzin, i rozprostowała tiulową spódniczkę.

Mamusiu, wszystkie wróżki są ładne i mądre! I wszystko potrafią! Ja też będę umiała!

Oczywiście, że będziesz! Ania wyciągnęła ręce, by przytulić córkę, ale ta odsunęła się i zrobiła krok w bok.

A tort?

Zaraz będzie! Idź się pobawić z dziećmi, a ja cię zawołam, dobrze?

No dobrze!

Patrząc, jak kręcone loki córki, które rano trudziła się układać, podskakują przy każdym ruchu, Ania się uśmiechnęła:

Taka zdeterminowana rośnie! I bystra! Które dziecko w tym wieku tak jasno wyraża swoje myśli? Wszystko potrafię! powtarza.

Najważniejsze, żeby nie zgasić w niej tej wiary przytaknęła Maryla, najlepsza przyjaciółka Ani. Niektórzy słyszą takie słowa od dzieci i od razu zaczynają: musisz patrzeć realistycznie na życie, przed tobą długa droga A przecież po prostu trzeba wierzyć w dziecko, wtedy może wszystko. Wiem to. Jak moja Karolina pierwszy raz poszła do szkoły modelek

Tak, tak, Karolina to twoje oczko w głowie! Dziewczyny, pomożecie mi? Czas kroić tort Ania obróciła się na obcasach i ruszyła w stronę kuchni.

Duży, jasny dom rozbrzmiewał śmiechem dzieci. Na podłodze leżały kolorowe konfetti i porwane resztki balonów. Zwiędły bukiet tulipanów ktoś odrzucił w kąt i Ania, mijając go, skrzywiła się. Te kwiaty zamówiła jej mama, Helena, żeby pogratulować wnuczce. Teraz mieszkała tutaj, chociaż dawniej rzadko wpadała do córki wolała doglądać Jagodę u siebie.

Nie umiem się tu odnaleźć, córko. Boję się, że coś zniszczę albo pobrudzę. Za bogato, nie dla mnie.

Mamo, co to za snobizm! Bogato, ale tylko na tyle, na ile nas stać! Marek pracuje dniami i nocami, ja też. Mamy prawo nie odmawiać sobie niczego.

A i tak u siebie czuję się spokojniej.

Dobrze, jak chcesz. Dla mnie najważniejsze, żeby Jagoda była szczęśliwa.

Helena opiekowała się wnuczką od urodzenia.

Nie mam czasu, mamo Ania malowała się w pośpiechu przed wyjściem do pracy. Jeśli się zatrzymam, wszystko to, co wypracowałam przez ostatnie kilka lat, pójdzie na marne. Takie czasy. Wieczna gonitwa. Nie chodzi tylko o pieniądze. To też ludzie, którzy u mnie pracują. Ale muszę myśleć o przyszłości Jagody.

A nie ważniejsze dla niej, żeby mama była przy niej, póki jest taka malutka?

Mamo, nie zaczynaj! Wiem, co robię! Kto poza mną zadba o moje dziecko? Kto je utrzyma?

A Marek?

Mamo, oczywiście. Marek, jako ojciec, swoje zrobi. Ale to facet. Dziś jest, jutro może odejść. I co wtedy?

Skąd takie myśli, córko? dziwiła się Helena. Ma kogoś?

Skąd mam wiedzieć?! Nie mam czasu się tym martwić. Może i ma. Nic mi o tym nie wiadomo. Zajęta byłam w ciążą i porodem, kompletnie wypadłam z obiegu. Muszę nadrabiać, mamuś! I pomożesz mi, prawda?

Oczywiście, że tak Helena nachylała się nad kołyską i oglądała wnuczkę. Taka drobna. Ty byłaś większa.

No i co z tego? Mała, to nie duża. Podrośnie.

Jagódka rosła słaba i często chorowała. Katar gonił przeziębienie, a Helena już nie wpadała w panikę jak na początku, tylko sprawnie dzwoniła do swojego pediatry. Ania nie miała czasu się tym zajmować.

Mamo, przecież nie ma czterdziestu stopni! Leczycie się! Mam zebranie, nie mogę rozmawiać.

Jagoda obejmowała ciepłymi rączkami szyję babci, wtulała nos w jej ramię i cicho pochlipywała.

Nic się nie martw, kochanie. Zrobię ci kompot z malin, pośpisz, wszystko przejdzie. Chcesz, żebym poczytała bajkę?

O wróżce?

Może być też o wróżce.

Tak!

Piękną książkę z kolorowymi obrazkami tata przywiózł Jagodzie z Londynu.

Marek, ale ona jest po angielsku! Helena przeglądała ilustracje.

I co z tego? Niech dziecko się przyzwyczaja do drugiego języka. Przecież tyle lat wykładałaś na uniwersytecie, z dziecięcą książeczką sobie nie poradzisz?

Poradzę, tylko pewnie trzeba będzie szybciej zacząć z nią naukę angielskiego.

Zajęcia z wnuczką, jej radości i smuteczki, wypełniły teraz całe życie Heleny. Cieszyła się odzyskała sens. Wreszcie znów miała dla kogo żyć.

Przez ostatnie dziesięć lat, odkąd Ania skończyła studia i wyszła za mąż, Helena czuła się jakby we mgle. Z córką widywała się rzadko, bo ta wiecznie nie miała czasu. Kiedy znudziło jej się słuchać o jej prośbach o spotkanie, przestała już nalegać. Bardzo tęskniła za czasami, gdy Ania, wracając ze szkoły czy uczelni, siadała na kuchennej kanapce i przy herbacie z miętą opowiadała o swoim dniu. W Ani skoncentrowało się dla niej całe życie.

Urodziła ją młodo, ledwie skończyła dziewiętnaście lat. Pośpieszny ślub ze studentem nikogo nie uszczęśliwił. Rozstali się rok później, a malutka Ania została Helenie jedynym śladem po burzy emocji, której już nigdy nie było jej dane przeżyć. Gdy Ania miała dwa lata, matka Heleny poważnie zachorowała i przez kolejne dwanaście lat Helena musiała się nią opiekować. Chora, która stopniowo traciła pamięć, i małe wymagające dziecko Nie było czasu myśleć o sobie. W lustrze nie widziała już atrakcyjnej kobiety, nigdy nią nie była, ale jej twarz miała ostry rys kości policzkowych i nosa, co nie pozwalało o niej zapomnieć.

W Ani, to co w Helenie było tylko śladem urody, stało się pięknem. Widząc córkę, Helena ze wzruszenia zagryzała wargi. Ale się udała! Teraz wystarczyło dać jej możliwości pokazać się światu. Zapisała Anię na taniec towarzyski i do szkoły muzycznej, sama uczyła ją angielskiego i francuskiego. Gdy kończyła liceum, Helena mogła z dumą powiedzieć wychowała swoją córkę najlepiej, jak potrafiła. Tylko jedno ją niepokoiło: Ania była bardzo zasadnicza we wszystkim, co dotyczyło jej własnych interesów. Nigdy nie pobłażała nikomu, kto był wobec niej niemiły, umiała tak odpowiedzieć, że nawet najgłośniejsi przeciwnicy milkli. Jej potrzeby były zawsze na pierwszym miejscu, choćby cała rodzina miała zaciskać pasa.

Mamo, potrzebuję tych butów. Rozumiesz? Nie pójdę na rozmowę kwalifikacyjną w starych. Muszę wyglądać dobrze! To ważne!

Helena wyjmowała odłożone na wakacje pieniądze i podawała córce. Trudno, morze może poczekać. Najważniejsze, by Ania miała wszystko, czego potrzebuje.

Ślub z Markiem był szczytem marzeń. Helena przecierała łzy szczęścia, patrząc na piękną córkę prowadzoną przez salę najdroższej restauracji w Warszawie. Od razu nie polubiła Marka coś w nim ją niepokoiło. Przypisała to różnicom ludzi, któregoś razu uspokoiła się słowami Ani:

Mamo, ten związek to nie tylko uczucia, mamy też umowę. I to się liczy. Małżeństwo z rozsądku jest trwalsze niż zwykłe zauroczenie.

Uważasz, że to dobre?

Tak!

Na czym polega ta umowa?

Że jesteśmy partnerami na równych prawach od ślubu. Na majątek „sprzed”, nie mam roszczeń. Ode mnie oczekuje tylko jednego.

Czego?

Żebym urodziła mu syna. Wtedy umowa zostanie zmieniona na moją korzyść.

To dziwne

Ale praktyczne i nowoczesne, mamo. Świat się zmienia.

Ja nie wiem, czy to dobre. Ważne, abym widziała cię szczęśliwą.

Będę!

Więcej nie wracały do tematu. Ania oddaliła się, zajęła swoim biznesem, który stworzył jej mąż, próbowała też rozwiązać problemy zdrowotne, które uniemożliwiały realizację głównego punktu umowy.

Narodziny Jagody były dla Ani niespodzianką.

Więc jak tu ufać tym wszystkim nowoczesnym badaniom?! składała niebieski kocyk, pewna, że będzie synek. Trzy razy mi powiedzieli, że to chłopiec! I co? Czy ona wygląda na chłopca?

Córeczko, a dziewczynka to źle?

Boże, mamo, oczywiście że nie! Po prostu to nie to, czego się spodziewałam. Dlatego jestem rozdrażniona. I do tego ten czas

Synek będzie, Aniu. Tylko trochę później.

Mam nadzieję

Coś jednak stanęło w miejscu. Ania znowu zaczęła biegać po lekarzach między spotkaniami bez skutku. Odwiedziwszy kolejne kliniki, w końcu westchnęła:

Już sama nie wiem, co jeszcze mogę zrobić.

Może lepiej skupić się na dziecku, które masz?

Mamo!

Co powiedziałam? Jagoda ma już prawie pięć lat. Jest cudowna. I kto powiedział, że ojciec musi mieć syna? Jesteś mądra zmień po prostu treść umowy.

Ania się zamyśliła. Może mama miała rację.

W takim razie, Jagoda musi być w domu.

Aniu

Nie ma dyskusji. I tak za dużo czasu spędza u ciebie.

Ale przywykła do mnie!

A kto powiedział, że nie będzie mogła wciąż się z tobą widywać? Ania zamknęła album z rysunkami córki. Ślicznie rysuje. Muszę ją zapisać do szkoły plastycznej.

Ale ona już od roku chodzi do nauczyciela Helena miała łzy w oczach.

Mamo, nie rób z tego tragedii. Nadal będziesz z nią, nie zatrudnię żadnej obcej niani, skoro jest babcia. Będzie kierowca, wszystko, co potrzeba. Może nawet przeprowadzisz się do nas? Dom duży, miejsca starczy.

Nie Helena pokręciła głową. To nie jest dobry pomysł. Ale chcę być z Jagodą tyle, ile dotąd.

Życie jednak zrobiło swoje. Już przy pierwszej gorączce córki, która pojawiła się niemal od razu po przeprowadzce do domu, Helena przeniosła się do nich.

Mamo, tu masz wszystko. Dużo miejsca, dziecko obok, nie musisz się martwić!

Helena rozejrzała się jeszcze raz po pokoju, w którym mieszkała już tydzień, i niechętnie przytaknęła.

Tak Jagoda jest blisko

Zajęta wnuczką, starała się nie patrzeć na sprawy domu. Widziała oczywiście, że związek córki toczy się coraz gorzej, ale milczała. Wolała zostawić to dwójce dorosłych, którzy tak mało uwagi poświęcali dziewczynce, biegającej po wielkich pokojach.

Babciu, tu jest więcej miejsca niż u ciebie! Jagoda obracała się w salonie Teraz mogę mieć psa?

Nie wiem, kochanie. Nie mnie o to pytać.

Dlaczego? To nie jest też twój dom?

Nie, moja droga. To dom twoich rodziców. A ja mam swoje mieszkanie, gdzie jestem gospodynią. Tam mogę ci coś pozwolić albo zabronić. Tutaj nie.

To i zabronić nie możesz?

Zależy czego. Rozlać mleko na stole mogę ci zabronić. Ale psa nie.

Rozumiem!

Jagoda zamyśliła się i usiadła na podłodze, a Helena była czujna. Taką minę miała Ania, gdy postanawiała coś ważnego i zawsze jej wola zwyciężała.

Porozmawiam z tatą! kiwnęła sobie Jagoda i wstała.

Rozmowa odbyła się wieczorem. Jagoda weszła do gabinetu taty, nie przejęła się jego niezadowoleniem.

A ty mnie kochasz, tato?

Marek zbaraniał. Mała dziewczynka stojąca pośrodku pokoju była rzadkim widokiem. Widywał córkę rzadko; słyszał: Cześć, mała! i tyle. Na prośby teściowej o wspólne spędzenie czasu z Jagodą kiwał głową, a zaraz zapominał. Pytanie córki go zaskoczyło.

Pewnie, wszyscy rodzice kochają swoje dzieci.

Mnie nie potrzeba, żeby wszyscy. Chcę, żebyś ty mnie kochał.

Czego chcesz? Nowej zabawki?

Nie! Jagoda naburmuszyła się. Chcę psa!

Robota?

Brwi dziewczynki uniosły się wysoko.

Robota? Nie! Chcę prawdziwego psa!

Marek zamknął oczy, zdjął okulary i przetarł nos.

Dużego?

Może być mały. Byle był dobry.

Wybierzesz, powiesz będzie pies.

Ania nie była tym zachwycona. Kłócili się wieczorem w sypialni, nie wiedząc, że Jagoda podsłuchuje zza drzwi. Helena dostała wysokiego ciśnienia, ułożyła dziewczynkę wcześniej spać i poszła do siebie nie wiedząc, że Jagoda nie śpi.

To nie zabawka! Nie można dziecku na wszystko pozwalać. Pies to żywa istota!

Jest twoja mama. Jest pomoc domowa. Dopłać. Tam gdzie dziecko, tam i pies ma miejsce. Będą chodzić na spacery, na zdrowie wyjdzie.

A weterynarz? Wystawy? Wszystko?

W Warszawie brak klinik? Otwórz własną. Wystawy? Weźcie kundelka i po sprawie. Ania, o co ci chodzi? Dziecka prawie nie widuję, ale ten drobiazg mogę spełnić. Dlaczego nie?

Bo to nie drobiazg, to odpowiedzialność. I nauka, że można wszystko na już

Czy to źle? Skoro może mieć wszystko, co chce?

Ania milczała. Jagoda odsunęła się od drzwi i powędrowała do swego pokoju. Psa będzie miała. I reszta była już nieważna.

Małego szpica przywieziono Jagodzie po kilku dniach. A dwa miesiące później, tydzień po urodzinach dziewczynki, wróciły z babcią do jej mieszkania. Ania w milczeniu piła rano kawę i znikała na cały dzień, nie rozmawiając ani z matką, ani z Jagodą.

Babciu, co z mamą?

Nie mogę ci jeszcze powiedzieć. Później mama ci sama wyjaśni Helena gładziła raz wnuczkę, raz szczeniaka.

Czemu znów mieszkamy u ciebie? Na dwa dni?

Nie, Jagódko, to może być długo

Sama niewiele rozumiała. Gdy Ania, kilka dni po wielkim urodzinowym przyjęciu Jagody, weszła z walizką do pokoju, serce Heleny ścisnęło się.

Pakuj się, mamo. Wyjeżdżamy. Spakuj też rzeczy Jagody. Nie mam czasu.

Chciała coś zapytać, ale powstrzymał ją wyraz twarzy córki.

Wszystko zrobię, córeczko Daj pół godziny.

Wieczorem, stawiając Ani kubek herbaty na stole, próbowała złapać wzrok córki siedzącej ze skrzyżowanymi nogami i patrzącej w jeden punkt.

Nie pytaj, mamo. Rozwodzimy się.

Helena cicho westchnęła i zerknęła na drzwi. Ale Jagoda oglądała bajki.

On ma inną. I syna

Ania schowała głowę w kolana. Helena chciała ją przytulić, ale widząc śmiech córki, zatrzymała się.

Myślałam, że płaczesz

Nie doczeka się! No widzisz, mamuś Nie udało mi się…

Dlaczego Marek odszedł do innej, pozostało dla Heleny tajemnicą. Wystarczyło, że był uczciwy i rozwód przebiegł bez kłótni. Po pół roku Ania wyprowadziła się do sąsiedniego bloku, do dużego mieszkania, i życie potoczyło się dalej węższą, ale pewniejszą ścieżką.

Jagoda rosła, świetnie się uczyła i była uparta. Wszystko, co było dla niej ważne, musiało być najważniejsze w domu. Ania już tylko spełniała jej zachcianki.

Aniu, tak nie można.

Mamo, rośnie sprytna dziewczyna. Każdemu wyjmie swoje, jeśli uzna, że jej się należy. To najważniejsza cecha w tych czasach myśleć o sobie.

Nie zgadzam się. Boję się o nią.

A ja nie. Gdybym myślała tylko o sobie, byłabym dalej z Markiem. Ale martwiłam się o niego. Głupie

Głupie jest nie widzieć własnego dziecka! Ma przecież nie tylko pragnienia, ale i potrzeby. Najważniejsza mama!

Ma ciebie.

I całe szczęście. Ale dobrze by było, gdyby miała także ciebie!

Po co? Przecież i tak słucha tylko ciebie.

Bo ja potrafię jej powiedzieć nie! A ty nie.

Chcę, żeby wiedziała: jeśli czegoś zapragnie, może to osiągnąć. Nie chcę być dla niej Cerberem. Lepiej być przyjaciółką niż strażnikiem, prawda?

Helena z rezygnacją rozkładała ręce i wzdychała:

A jeśli nie będzie mogła? Jeśli nie dostanie tego, czego chce?

Tak nie będzie. Wie, czego chce. Nie jest głupia. Sama widzisz!

Widzę Ale wiem, że w życiu nie wszystko zależy od naszych pragnień. Są też czynniki zewnętrzne

Dziękuję, mamo! głos Ani stawał się lodowaty i Helena milkła. Wiem o tym aż za dobrze. I nie chcę, żeby ona się tego nauczyła.

Spór się kończył. Ania miała swoje zdanie. Dla Jagody argumenty babci niewiele znaczyły. Wiedziała, że mama stoi po jej stronie. A babcia? Ona kocha, więc też popiera nie ma co się martwić.

Ania była całkiem pochłonięta pracą, o córce pamiętała rzadko. Czasem zabierała ją na zakupy.

Musisz być nie gorsza niż inne. Urody trochę brak, ale to drobiazg. Jak dobrze się ubierzesz i uczeszesz, będziesz śliczna. Ucz się tego.

Jagoda słuchała. Ania miała świetny gust. Choć twarz dziewczynki różniła się od matczynej, to figurę miały tę samą. Wkrótce szafa Ani stała się dla Jagody zwykłym miejscem na nowe stroje.

To, to, a jeszcze to może. Innych nie ruszaj są dla starszych. Ania pokazywała, co wolno zabrać. Wszystko z umiarem.

Koleżanki w szkole zazdrościły Jagodzie kosmetyków i nie rozumiały, że mama pozwala jej na tak drogie rzeczy.

Skóra jest ważna. Nie psuj jej byle czym. Dobrze się maluj Ania wyrzucała tani tusz podarowany przez koleżankę. Co to?

Prezent.

Różne są prezenty. Podziękuj i wyrzuć. Trzeba siebie szanować, Jagoda.

Helena widziała, co się dzieje, ale już nie próbowała wpływać na córkę, wiedząc, że to bezcelowe. Próbowała tylko łagodzić charakter Jagody, raczej bezskutecznie. Córka zdała maturę, dostała się na ten sam wydział, co matka i babcia. Gdy zaczęła studia, zniknęła z domu, wciągnęło ją studenckie życie. Helena przez długi czas nie widywała ani jej, ani Ani, dlatego o nowościach dowiedziała się jako ostatnia.

Jak to za mąż? Za kogo? ręce odmówiły posłuszeństwa, ulubiona filiżanka wypadła i roztrzaskała się o podłogę.

Włodzimierz Nowak zaśpiewała Jagoda, wspinając się na kanapkę i patrząc, jak babcia zbiera odłamki. Choć właściwie Włodek! Mój Włodek!

Kto to, Jagódko?

Tak sobie wykładowca. Ale nie mój! Czemu tak patrzysz? Pracuje na uniwersytecie!

On

Nie, babciu, nie stary. Młody, całkiem przystojny.

Że Włodek był żonaty, Helena dowiedziała się od Ani.

I ty mówisz o tym spokojnie?

A dlaczego miałabym się przejmować inną kobietą albo jej dzieckiem? Mnie obchodzi Jagoda! Ona się zakochała. I chce właśnie jego.

Gdzie popełniłam błąd Helena, podparła się o stół, gdy zakręciło jej się w głowie. Tak nie wolno

Co nie wolno?

Rozbijać rodzin! Zabrać ojca dziecku

Przecież to dorosły facet. Nie ciuch na wieszaku! Co ty opowiadasz Ania podała mamie szklankę wody. Uspokój się! I pomyśl o szczęściu wnuczki, nie obcych.

A będzie to szczęście? Helena wypiła wodę i rzuciła szklanką o ścianę.

Ślub był ponury. Rodzice Włodka nie przyszli, nie chcieli poznać przyszłych krewnych. Marek, już od dawna w innym mieście, nie zjawił się, zadowolił się prezentem w postaci nowego mieszkania w Warszawie. Ania umeblowała je według własnego gustu, nawet nie pytając córki o zdanie. Nie miało to znaczenia.

Mamusiu, zobacz! Sukienka cudowna! Chcę ją! Jagoda kręciła się przed lustrem.

Sukienka nazywa się Wróżka.

Konsultantka w salonie ślubnym wyjmowała welon, żeby pokazać go Ani. Zorientowała się już, kto podejmie decyzję.

Przeznaczenie, Jagoda! Pamiętasz, że marzyłaś o byciu wróżką?

Tak! I będę! Życie będzie bajką! Wszystko się uda!

Wszystko się uda powtórzyła Ania, gniotąc koronkę welonu.

Helena, z trudem wytrwawszy w USC, zamówiła taksówkę i pojechała do domu.

Źle się czuję. Nie będę wam psuć uroczystości.

Pocałowała wnuczkę i wyszła do auta. Odwróciła się na chwilę. Jagoda podskakiwała przy mężu, czekając na znak operatora, by wypuścić trzymanego gołębia. Nagle Helena przestraszyła się Jagoda wydała jej się podobna do tej zalęknionej białej ptaszyny, która tylko pragnie uciec z mocnych palców.

Co mogę teraz zrobić? wyszeptała, ale zaraz się opanowała. Daj mi siły, Boże. Na pewno się przydadzą

Z mężem Jagoda rozstała się po niecałym roku, tuż po narodzinach córki. Nowa partnerka Włodka była koleżanką ze studiów Jagody. Jagoda, będąc w ciąży, wpadła do uniwersytetu po dokumenty i zastała męża z tą dziewczyną w pustej sali. Bez słowa cofnęła się, trzaskając drzwiami tak mocno, że zadrżały okna.

Co się stało? Co za hałas?

Trzeba zrobić dezynfekcję rzuciła Jagoda Bo tam karaluch

Zabrała dokumenty, zadzwoniła do ojca, prosząc o pomoc.

Czyli uciekasz z podkulonym ogonem? Ania patrzyła na córkę z wyrzutem. Nie próbowałaś postawić go do pionu?

Po co, mamo? Jagoda spokojnie patrzyła na matkę, przebierając rzeczy córeczki.

Bo to twoje! Bo tak trzeba!

Trzeba? Co to znaczy, mamo? Może trzeba, żeby czasem ktoś inny też czegoś chciał Zawsze myślałam, że wszystko będzie po mojemu. A nawet nie myślałam, jak to jest, kiedy inni czegoś pragną

O czym mówisz?

O tym, że ta, co była przede mną, pewnie też czegoś chciała. Chciała mieć ojca dla dziecka, miłość Przyszłam ja, czarodziejka, i zabrałam jej to. Teraz inna postąpiła tak wobec mnie Takie to trzeba, mamo

Głupoty gadasz! Nie spodziewałam się, że w trudnej chwili zachowasz się jak dziecko.

Nie, mamo. Nie zrozumiałaś. Już dzieckiem nie jestem i to mnie smuci. Wróżka dorosła Skrzydła już nie unoszą. Za bardzo dorosła jestem

Ania jeszcze coś mówiła, ale Jagoda jej nie słuchała. Musiała zdecydować, jak żyć dalej.

Helena pakowała rzeczy, wycierając łzy i patrząc na prawnuczkę.

Nic się nie bój, kochanie! Mama jest silna. Poradzimy sobie

Ania nie pojechała z nimi. Helena zostawiła jej klucze do mieszkania i poprosiła, by podlewała kwiaty, ale zaraz machnęła ręką:

Nieważne. Najważniejsze, żebyście o siebie dbały.

Parę lat później stara aleja parku. Młoda kobieta prowadzi dziewczynkę, która raz biegnie przodem, raz trzyma matkę za rękę i podekscytowana coś opowiada podobieństwo nie do przeoczenia.

Zobacz, co dziś zrobiliśmy w przedszkolu! mała przeszukuje plecak i wyciąga patyczek ze sklejką foliową w kształcie gwiazdki. Ojej! Zgniotła się

Co to, Nikola?

Magiczna różdżka! Jak u wróżki z bajki. Ale pogięta.

I co z tego? Jagoda poprawia gwiazdkę i macha różdżką. Widzisz? Działa!

A skąd wiesz, że działa? Co zamarzyłaś?

Żebyśmy były zdrowe i wszystko było dobrze!

Nie działa Nikola opuściła głowę. Babcia jest w szpitalu.

A właśnie że nie. Babcia już jest w domu.

Naprawdę? Nikola aż podskoczyła.

Naprawdę. Jak wrócimy, będzie na ciebie czekać.

Daj mi! Teraz ja! wyrywa różdżkę mamie i macha nią szeptem, coś marzy.

Co wymarzyłaś?

Nie powiem!

To niesprawiedliwe! Jagoda śmieje się i poprawia dziewczynce loczek. Ja ci powiedziałam.

Dobrze, powiem jedno, ale reszta zostanie tajemnicą. Wymyśliłam dużo rzeczy.

No, więc co?

Żebyśmy zawsze były razem Nikola szepnęła, a Jagoda uklękła przed nią.

Nikola O babci myślisz?

Dziewczynka kiwnęła głową.

Nie mogę ci tego obiecać. Nie jestem prawdziwą wróżką. Tak odrobinę tylko. Nie wszystko zależy od nas. Ale możemy być razem tyle, ile się da. I kochać się nawet, jeśli będziemy daleko. Przecież, jak idziesz do przedszkola, a ja do pracy, to i tak się kochamy, prawda? I myślimy o sobie cały czas, tak?

Nikola kiwnęła, uniosła różdżkę.

To ja wymarzę jeszcze raz, dobrze?

Wymarz, co tylko chcesz!

Żeby babcia całkiem wyzdrowiała i żebyśmy długo, długo były razem. Mogę tak, mamo?

Jagoda podniosła się, poprawiła spódniczkę i poważnie skinęła głową.

Powinnaś! To najlepsze życzenie! A teraz chodźmy pokazać babci twoją magiczną różdżkę. Na pewno ona też ma jakieś marzenie. Niech je wypowie. Przecież jest prawdziwą wróżką.

Naprawdę?

Pewnie! Najlepszą na świecie!