Ptaszek

Ptak

Waluś! Co się tak guzdrzesz? Czekam na ciebie i czekam! Siadaj! Anna, sąsiadka Walentyny, wierciła się na ławeczce, próbując się wygodnie ułożyć.

No bo co? Wieczór taki piękny! Po co siedzieć w domu? Tam tylko telewizor i Kicia. Nuda! A na podwórku wiosna! Wprawdzie dopiero kwiecień, ale już ciepło jak w maju. Nawet czereśnia pod oknami, którą kiedyś posadził Anny mąż, Stefan, już się obudziła, zakwitła na biało. A ławka pod nią, też przez Stefana zrobiona, gotowa na sąsiedzkie posiadówki. Ania tydzień temu ją odmalowała i wygląda jak nowa! Już nie może się doczekać, kiedy usiądą na niej razem i rozgadają się o życiu, dzieciach, zdrowiu i o tej swojej kobiecej miłości.

Bo o czym innym kobiety mają gadać? Nawet jak znają się jak łyse konie, coś zawsze się nowego znajdzie, o czym można pogadać. Dzieci rosną, dolegliwości przybywa, a miłość Cóź, miłości nigdy za dużo. Prędzej za mało. Czekasz, aż ktoś szczerze opowie, co to znaczy być kochaną. Posłuchasz i robi się lżej. Nawet jak w sercu pusto, to jeśli ktoś tam obok doświadcza miłości, znaczy, że jeszcze nie uciekła z tego świata. Nadal jest. Ogrzewa, daje życie

Anna Aleksandrowna, dla sąsiadów po prostu Ania, znała Walentynę odkąd pamiętała siebie. Ponad pięćdziesiąt lat na jednym piętrze przeżyły. Gdy były małymi dziewczynkami, matki drzwi nie zamykały, żeby nie biegać z kluczami tam i z powrotem. Wiadomo było dzieci bawią się albo u jednej, albo u drugiej. Potem się zamki pojawiły, ale to już później, kiedy Ańka i Walka poszły szczęścia szukać.

Wtedy miały z sześć lat.

Do Ani przyjechała babcia w gości. I opowiadała dziewczynkom, że w życiu najważniejsze to złapać ptaka szczęścia za ogon i już go nie puścić. Wtedy wszystko się poukłada. Życie będzie łatwe, szczęśliwe, a wszyscy wokół zadowoleni.

O życiu dziewczynki nie bardzo pojęły, ale że wszyscy będą szczęśliwi to zapamiętały bardzo dobrze. Kto nie chce, by rodzice się nie kłócili, tylko żyli w zgodzie? Postanowiły więc poszukać tego ptaka.

Tym bardziej, że Ania powiedziała, iż wie, gdzie ten ptak mieszka. W sąsiednim bloku! U takiego dziwnego wujka z chrapliwym głosem, który czasem wynosił ptaka na podwórko. Piękny był! Kolorowy, wielki! Krzyczał dziwnie. Ale na pewno to on! Ptak szczęścia! Bo nawet w zoo takich nie widziały.

Dziewczyny do wyprawy się dobrze przygotowały.

Na balkonie u Ani znalazły starą klatkę po króliku, którego babcia kiedyś przywiozła ze wsi.

Przecież gdzieś trzeba posadzić ptaka szczęścia, nie będziesz go ciągle za ogon trzymać! Rece rozbolą, a przecież trzeba jeszcze trzymać lody, które na pewno się pojawią, jak tylko będą szczęśliwe.

Wzięły więc jeszcze chleb i ciasteczka. Kto wie, co ptak szczęścia lubi? Walka, po namyśle, dorzuciła cukierka. Ludzie mówią, że każdy lubi słodycze. Ale by było przykro, gdyby ptak nie skusił się na ich chleb!

Nie spieszyły się. Sprawa poważna! Nawet Anina babcia już do siebie pojechała, obiecując zabrać wnuczkę na wakacje. A rodzice zaczęli się szykować do urlopu. Z sąsiadami jechali razem, dwiema rodzinami jak się opłaca najbardziej. Do morza raptem parę godzin zanim się położysz, już dojeżdżasz. A tam fajnie! Dom co go wynajmowali stary, ale wygodny. Podwórze wielkie. Huśtawki, blisko do plaży. Bajka!

Ania nie mogła doczekać się i tego wyjazdu, i wakacji u babci.

Za to żal jej było przyjaciółki. Walentyna nie miała żadnej babci. Jak to możliwe? Dziecko bez babci? Kto będzie rozpieszczać, bajkę opowie, czapeczkę na szydełku zrobi? A nie, bo mama nie ma kiedy?

Ańka pomyślała jak złapią ptaka szczęścia, to i Wala będzie miała babcię. Może nawet taką, co z tej samej wsi, co jej własna. Wtedy mogłyby nie rozstawać się latem. Warto się postarać!

Dzień przed wyjazdem nad morze powiedziały mamom, że idą bawić się do przyjaciółki, i wymknęły się z domu. Zamknęły drzwi cicho, żeby nie trzaskały na przeciągu, uciszając się nawzajem, żeby nie parsknąć śmiechem, zeszły po schodach.

Podwórko znane, potem sąsiednie, i już szary, smutny blok, gdzie ich ptak mieszka.

Na podwórku pusto, cicho. Gorąco już, wszyscy pozamykani w domach lub w pracy.

Dziewczyny wymieniły się spojrzeniami. Jak tu szukać ptaka? Nie zapytasz nikogo Walka już wargi nadęła i nos zmarszczyła zaraz się rozpłacze. Ale Ańka nie przywykła płakać bez powodu. Trzeba znaczy, trzeba! Inaczej nici z marzeń o babci dla Walentyny, o pudełku lodów i nowych sukienkach w grochy. Takich samych, żeby od razu było widać, że są przyjaciółkami! No i rodzice Przecież znowu się pokłócą, jeśli nie znajdą tego ważnego ptaka!

Dlaczego ważnego? Bo gdyby był dobrym ptakiem, siedziałby tu na drzewie pod klatką, nie trzeba by go szukać! A nie ma!

Ańka, rozglądając się dookoła, chwyciła Walę za rękę i ruszyły do klatki. Co stać i patrzeć? Nic się nie zmieni! Ale zapukać gdzieś i zapytać można.

Ile tu jest mieszkań a przecież weszły tylko do jednej klatki! U jednych nikt nie otwiera, pewnie nie ma ich w domu. Inni psioczą, że dziewuchy się wygłupiają.

A one idą dalej, tłukąc w drzwi tam, gdzie domofonu nie sięgnęły.

Gdzie mieszka ptak szczęścia?

Dorośli dziwni są. Proste pytanie! A zaczynają krzyczeć, wygrażać rękami. Ktoś nawet postraszył, że skórę im przetrzepie. Dziewczyny uciekły od tej dziwnej pani, ale zielone drzwi z nietypową klamką zapamiętały tam już nie pukną. Tacy źli ludzie na pewno nie mają ptaka szczęścia.

Tylko w jednym mieszkaniu im się poszczęściło. Otworzył chłopiec, trochę starszy, i na pytanie tylko wzruszył ramionami:

Chodźcie!

Ptaka i tu nie było. Ale było tyle ciekawych rzeczy, że dziewczynki zapomniały i o czasie, i po co przyszły.

Ogromne muszle, w których szumiało morze, przerażające maski na ścianach, wielki model statku z żaglem i marynarzami na pokładzie.

To z tatą budowałem. Święta Anna.

O! Tak jak ja! Ania uśmiechnęła się szeroko, cofając rękę od żagla.

Ty masz na imię Ania? Ładnie! Tak jak moja mama.

A gdzie mama?

W pracy. Zaraz wróci. A wy same chodzicie? Nie będą was szukać?

Dopiero wtedy dziewczyny przypomniały sobie o ptaku i o tym, że już dawno pora na obiad, a pewnie już ich szukają, i że zaraz mogą wylądować w kącie.

Wala! Biegniemy!

Ańka, łapiąc przyjaciółkę za rękę, zapomniała o klatce i popędziła do drzwi.

Czekajcie! chłopak dogonił je na progu. To dla was!

Pawie pióra były tak piękne, że dziewczynki aż oniemiały, otwierając buzie, nie mając odwagi wyciągnąć ręki.

Co to jest?

To pióra pawia! Mama mi przynosi z zoo. Weźcie!

Nie oddychając, dziewczynki przyjęły niebiańskie cudo z rąk nowego kolegi i, zapominając nawet się pożegnać, pognały do domu.

A tam była burza!

Zapłakane mamy biegały po podwórku, wołając swoje dziewczynki. Ojcowie nerwowo palili przy klatce, czekając na dzielnicowego, który kazał nikomu się nie ruszać, dopóki nie wyjaśni, co robić.

Gdy dziewczyny się pojawiły, mama Wali usiadła na ziemi pośrodku placu zabaw.

Odnalazły się

Były i łzy, i pocałunki, i klapsy. Dobrze jeszcze, że na solidne ukaranie nie starczyło już czasu.

Kilka dni później, siedząc na huśtawce na podwórku wynajmowanego domku nad morzem, dziewczyny znów rozmawiały szeptem:

Wiesz co, Wala, nam żadnego ptaka nie potrzeba!

Czemu?

Bo babcia mówiła, że szczęście to wtedy, jak ktoś cię kocha.

I co z tego?

No właśnie! Jakby nas nie kochali, to by tak nie płakali, jak się zgubiłyśmy! Sama widziałaś! I nie bali się, że sobie pójdziemy. Tak?

Tak

To znaczy, że jesteśmy szczęśliwe, nie?

Może

Ja wiem, że tak!

A rodzice?

A co rodzice? Czy choć raz się pokłócili przez te dwa dni?

Nie

No widzisz! Potrafią nie kłócić się, tylko nie chcą. Żaden ptak im nie pomoże. Rozumiesz?

Rozumiem.

To lato było najpiękniejsze w ich dzieciństwie.

Anna Aleksandrowna, myśląc o swoim życiu, zawsze się cieszyła, że ma z kim te wspomnienia podzielić. I nie tylko podzielić, ale też zapytać, jak coś umknie pamięci. We dwie łatwiej pamiętać.

Poza tym Walentyna zawsze pamiętała lepiej niż Ania. Może dlatego, że była spokojniejsza? Kto wie. Ania jak żywe srebro wiecznie w biegu, coś ją goni. A Wala nie. Usiedzi, pomyśli, poukłada sobie wszystko w głowie i dopiero pójdzie. I wszystko, co było, pamięta jakby to było wczoraj.

A Ania, spotykając swojego przyszłego męża, nie poznała go od razu. Spotykali się ponad miesiąc, dopóki nie weszła do jego mieszkania.

Święta Anna

Statek stał tam, gdzie kiedyś dwie dziewczynki go oglądały. Choć minęły lata, a one miały już po dwadzieścia trzy, a Walentyna miała męża, Ania znowu poczuła się dziewczynką, bojącą się dotknąć marynarzyka, żeby nie zniszczyć.

Po ślubie wyjęła ze swojej ulubionej książki pawie pióro, które chowała przez te lata. Pokazała mężowi.

Pamiętasz?

Śmiała się serdecznie patrząc, jak mąż próbuje sobie przypomnieć to, co było tyle lat temu.

I byli szczęśliwi. Długo, prawie trzydzieści lat. Z troskami i radościami. Z pierwszymi krokami córeczki, potem syna. Z chorobą, którą to Stefan pokonał, szukając najlepszych lekarzy i trzymając żonę za rękę, dopóki nie wróciła do zdrowia. Aż przyszedł dzień, gdy czas się zatrzymał, a Ania przestała oddychać, bo życie i powietrze odeszły razem z jej Stefanem. I tylko Wala była wtedy przy niej, nie pozwoliła zatonąć w rozpaczy, potrząsnęła nią, przytuliła i ukołysała jak dziecko.

Trzymaj się, Aniu! Masz przecież dzieci

I Ania się podniosła. Bo szczęście jeszcze było obok. Już niepełne, ale ciągle dane przez Stefana. Dzieci dorosłe, ale przecież nie mogą stracić matki zaraz po ojcu. To się nie godzi. Jak mówiła babcia?

Dopóki ktoś stoi między dzieckiem a niebem, dziecko nie jest sierotą. Szczęśliwe dziecko

Miała rację! Trzeba żyć dalej dla dzieci, dla wnuków. Nawet jak z czasem się porozjeżdżali, każdy w swoją stronę, bo praca, bo rodzina, Ania wiedziała jest potrzebna i kochana. Mogła spakować walizkę, kupić prezenty i pojechać w odwiedziny. Czy do syna, czy do córki zawsze ciepłe przyjęcie. Lub poczekać na wakacje i wtedy dom znowu pełny wnuków, harmidru, śmiechów. Znowu nie spała po nocach, słuchając małego chrapania obok siebie. I łóżko nie było puste. Nawet najstarsza wnuczka z nieśmiałością tuliła się i słuchała bajek tak, jak reszta, jakby wcale nie znała ich na pamięć.

Wtedy w sercu znów był spokój. I wracała radość. Cicha, delikatna jak piórko. Może nie tak piękne jak to, które dostała od męża, ale niemniej oczekiwane.

Przecież nie każdemu tak się układa. Czasem, choćbyś nie wiem jak prosił niebo o szczęście nie przyjdzie. Im z Walentyną się udało. Choć wtedy ptaka szczęścia nie złapały, to swojego szczęścia nie przegapiły. Umiały zrozumieć, co ono znaczy dla kobiety. Każdy ma swoje szczęście. U nich było wymyślone i zrozumiane jeszcze wtedy. Gdyby tylko dzieci były zdrowe, reszta się ułoży, jeśli się tylko chce.

Wala bardzo tego chciała i się starała. A przecież mogła zostać bez dziecka. Z mężem nie mieli własnych. A kochali się tak, że wszyscy zazdrościli! Zawsze razem, zawsze blisko. Sąsiadki narzekały na mężów, a Walentyna milczała. Nie dlatego, że nie chciała się dzielić, ale bo co złego można powiedzieć o mężu?

Żyli jak w bajce.

Ania kiedyś nie wierzyła, że tak można. Potem poznała Stefana. I wystarczył rzut oka na Walę, by zobaczyć, gdzie jest szczęście.

A nie zawsze w rodzinie jej męża było łatwo. U Walentyny z rodziną męża mnóstwo ciotek, aż siedem. U Antoniego jeszcze dwie siostry. Wszystko ciekawskie, wścibskie! Ciągle czegoś chcą! Gdzie byłyście, co kupiłyście, jakie ciastka do herbaty? Wszystko musiały wiedzieć. I ciągle Wala była nie taka. Niby wychodzisz za mąż, próbujesz się dostosować ale ile można

Ale teściowa, Maria, okazała się bardzo dobrą osobą. Jako jedyna prawie od razu zaakceptowała Walentynę i nigdy przez lata nie wypomniała jej niczego. Skąd jej córki takie wyszły zagadka. Syn wychowany w porządku.

Była tylko bardzo miękka, nie umiała odmawiać, nie umiała się kłócić. Zaraz w płacz! Wala ją żałowała. Nazywała ją mamą od pierwszego spotkania.

Wszyscy razem, blisko, przy jednym stole.

Ile było zamieszania, gdy mama Antoniego sprzedała swoje mieszkanie i przeprowadziła się blisko syna! Córki się sprzeciwiały. Z Walą jednak nie mieszkała, choć syn proponował. Kupiła kawalerkę w sąsiednim bloku żeby nie przeszkadzać. U nich ledwie dwa pokoje. A o planach Wali i Antoniego wiedziała już wtedy, ale milczała. Nawet rodzinie słowa nie pisnęła.

Wiedziała, jak trudno utrzymać zgodę w domu. Sama przez to przeszła, kiedy mąż ją zostawił z trójką dzieci. Pomagał, ale czy to życie, kiedy najbliższy odchodzi, nawet nie tłumacząc dlaczego? Potem rozmawiali. I w tym Wala pomogła widziała, jak jej teściowej ciężko. Lata mijają, a serce boli.

Okazało się, że powodem była inna miłość, która jednak wcale nie przeszkadzała starej Maria jednak nie chciała żyć w haremie, ale poczuła się kobietą, uspokoiła się. Podziękowała Wali i zaczęła nowe życie.

To właśnie teściowa pomogła Walentynie i Antoniemu znaleźć syna. Odeszła z wojewódzkiego szpitala i podjęła pracę w szpitalu położniczym. Tam wypatrzyła sobie wnuka.

Wtedy z Walą wszystko przemyślały i zrobiły po swojemu. Wala zawsze była rozsądna, ale bez teściowej by tego nie podołała. Jak wytłumaczyć rodzinie, gdzie się podziała na prawie rok? Musieli wyjechać. Wiedzieli, że rodzina nie przyjmie obcego dziecka. Wrócili już z synkiem. Skąd i kiedy nikt nie pytał. Ania wiedziała, to był pierwszy raz, że Walentyna nie pozwoliła nikomu wtrącać się do swojego życia. Rodzina pogderała, ale jak zobaczyli, jak matka Antoniego kocha wnuka, to umilkli. Czyj by nie był, swój.

Siostry męża coś podejrzewały, ale już nie miały odwagi męczyć Walentyny dłużej. Nie z powodu Wali, tylko z powodu Marii. Matka zmiękła, a zarazem zrobiła się twarda. Przestała być pobłażliwa.

Maria uznała, że sierocie trzeba dać jeszcze więcej miłości. Całym sercem się poświęciła. Pomagała Wali, wiedziała, że dla syna to ratunek, a szczęście trzeba chronić. Bo jaka byłaby z niej kobieta, matka, gdyby nie rozumiała tak prostych spraw?

Tak żyli. Wala z mężem i synem. Ania ze swoją rodziną.

Było dobrze.

Przyjaźniły się, jeździły odpoczywać razem. Dzieci blisko siebie. I znów drzwi otwarte na oścież, bo nie da się biegać z kluczem. Choć pilnowały, żeby historia z ptakiem się nie powtórzyła.

A potem Stefan odszedł, zostawiając pustkę i żal po niespełnionych nadziejach na wspólną starość.

A potem i Antoniego zabrakło. Nigdy się na zdrowie nie skarżył. Nagle zator. Skąd? Pracował w szpitalu, regularnie badany. Przeoczyli

Wala zupełnie się załamała. Teraz przyszła kolej Ani, żeby ją wspierać, nie pozwolić zginąć w przepaści żalu.

Masz syna, Walusia! Rodziców! Marię! Musisz żyć! Kto się nimi zajmie, jeśli nie ty? Pomyśl! Co by powiedział Antoni, gdyby widział, jak już miesiąc płaczesz? Kochał cię tak, jak siebie mało kto. A ty chcesz wyrzucić jego miłość na wiatr? On by tego nie chciał

Słowa, albo świadomość, że tyle osób od niej zależy podniosły ją. Tak jak Ania, nauczyła się żyć na nowo, pielęgnując swoją miłość jak umiała.

Syn dorósł Paweł został oficerem. Często wyjeżdża, ale o mamie pamięta. Wnuki przywozi dwa razy w roku, a jak nie może, żona, Swietłana, przyjeżdża. Tu z Walentyną relacje lepsze niż niejedna matka z córką. Dobrą szkołę miała Wala. Umiała być mądrą teściową przyjęła wybór syna bez zastrzeżeń.

A przecież było co odpuszczać.

Bo syn nie tylko przyprowadził do domu żonę, ale i jej dziecko z pierwszego związku. Nawet nie bardzo związku facet uciekł do pracy za granicę, zostawił Swietkę w ciąży i już nie wrócił. Na szczęście potem się wykazał zrzekł się praw do dziecka, pozwolił Pawłowi adoptować chłopca.

A Walentyna? Nic wielkiego. Syn na pierwszy raz sprowadził Swietkę do matki, a ta od razu podniosła malucha i zawołała:

Cześć! Jestem twoja babcia Wala! Chcesz ciasteczko? Nie? To chodź pod choinkę, Święty Mikołaj tam ci prezent zostawił. Naprawdę, widziałam!

Co potrzeba, by matce serce zmiękło? Niewiele. Przyjmij jej dziecko jak swoje, a dostaniesz jej miłość.

Walentyna tę prawdę dawno pojęła, a teraz umiała ją zastosować.

Dlatego Swietka jest u niej jak własna córka. Wnuki Walentyna liczy od najstarszego, choćby nie był rodzony, to ulubiony.

Wala, kiedy jedziemy na działkę? Już czas! Patrz, jak się ociepliło! Anna zadarła głowę, próbując wypatrzeć kwiaty czereśni nad sobą.

W weekend, jak okna umyjemy.

Ach, zapomniałam, w tym roku Wielkanoc wcześniej. Trzeba by już posprzątać, co?

Trzeba! I gotować też muszę.

Twoi przyjeżdżają?

Na dwa dni. Przejeżdżają. Najstarszy chce zdawać na studia do Warszawy. Jadą zobaczyć, co i jak. Teraz zahaczą tylko na chwilę, z powrotem zostaną dłużej. Może najmłodsze zostawią mi na kilka tygodni, zobaczymy. A twoi?

Moi dopiero na lato. Już nie przedszkole, tylko szkoła. Zajęcia się nie skończyły. Więc poczekam jeszcze.

Zaledwie półtora miesiąca!

No tak A mnie się zdaje, że wiecznie.

Tak jest, kiedy na coś dobrego się czeka. Czas się ciągnie, a gdy przyjdzie, miga momentem, ucieka. A potem znów trzeba czekać. Ale wiesz co?

Co?

Ja za tę krótką chwilkę oddałabym wszystko. Jakby nie była mała, potem przeżywa się ją długo, wspomina jak koraliki na sznureczku. Szczęścia nigdy nie jest za dużo. Mało tylko wtedy, gdy nie widzisz, ile go masz.

To prawda! Pamiętasz, jak szłyśmy szukać ptaka szczęścia?

Pewnie, że pamiętam! Walentyna zaśmiała się, splatając dłonie na szerokiej piersi. Tydzień potem nie mogłam usiąść. Mama się przejęła, a tata mi przepis podał, żebym nie kombinowała. A ty przecież taka sama byłaś!

Było tak! Ale wiesz co, Waluś?

Co?

Wydaje mi się, że tego ptaka jednak wtedy złapałyśmy za ogon. I przez cały czas latał z nami. Bo jak inaczej wytłumaczyć, że dostałyśmy w życiu wszystko, o czym wiele kobiet tylko marzy? I rodziny, i takich mężów, i dzieci wspaniałe. A wnuki! Czy nie jesteśmy szczęśliwe?

Powiem ci, że masz rację! Nasza ptaszyna zasłużyła na podziękowania. Oby jeszcze zamachała skrzydłami i zakręciła ogonkiem by szczęście mieli wszyscy, których kochamyRozległ się cichy trzepot skrzydeł. Przez sekundę obie kobietę spojrzały w górę nad głowami przemknął ptak. Nie paw, nie papuga wielokolorowa, tylko zwykły mazurek, z gracją przeskoczył z gałązki na gałązkę i zatrzymał się na krótką chwilę na kwitnącej czereśni. Łagodny podmuch potrząsnął gałęzią, białe płatki obsypały ławkę i włosy Walentyny.

O, nasz ptak szczęścia szepnęła Ania, strząsając płatki z ramion i śmiejąc się do słońca.

Taki mały, a ile daje radości odpowiedziała Walentyna, zdejmując z sukienki białą płatkę, którą zamyśliwszy przechowała w dłoni. Wiesz, Aniu, szczęście nigdy nie przychodzi wielkie i kolorowe. Przychodzi cicho, czasem wręcz niezauważone Ale zostaje długo, jeśli się je doceni.

Siedziały przez chwilę w milczeniu, słuchając dźwięków podwórka, świergotania i śmiechu dzieci gdzieś za płotem.

Dobrze, że czekałyśmy się dziś na ławce. Nie trzeba wiele: trochę słońca, wspomnienia i przyjaciel obok.

I śmiech! dodała Ania, kiwając głową. Pamiętaj, bez śmiechu ptak szczęścia odlatuje.

Walusia roześmiała się serdecznie.

To niech już nigdzie nie leci, co?

Mazurek poderwał się z czereśni i pofrunął wysoko, migocząc w promieniach popołudniowego słońca. Płatki znów posypały się na ławkę. Ania i Walentyna spojrzały po sobie, a w ich oczach odbił się cały ogród minionych lat miłość, śmiech, łzy, dziecięca przyjaźń i to dorosłe szczęście, które nauczyły się trzymać, jakby to był najcenniejszy z klejnotów.

Może jutro przyniosę z domu to pawie pióro, co? Zrobimy sobie święto szczęścia! zamyśliła się Ania.

Zróbmy. A potem posiedzimy, jak kiedyś, i porozmawiamy, póki czereśnia kwitnie.

Bo dopóki mogą siedzieć razem na starej ławce pod drzewem, rozmawiać i śmiać się tak jak dawniej, dopóty szczęście będzie z nimi ptak czy nie ptak, kolorowe pióra czy tylko proste płatki czereśni, wszystko jeszcze przed nimi.

A z oddali niósł się cichy śpiew ptaka, ten sam, co zawsze zwiastuje wiosnę i przypomina, że szczęście mieszka tam, gdzie jest dla niego miejsce w serdecznym sercu i przyjaźni, która nigdy nie przemija.