Mama ma już dość

Mama jest zmęczona

Magda tak nakrzyczała na kasjerkę w Biedronce, że biednej kobiecie aż się ręce trzęsły.

Ile jeszcze będzie to wszystko trwało?! Nie potrafi pani normalnie pracować proszę siedzieć w domu!

Przepraszam starsza kobieta i tak już skanowała zakupy ekspresowo, ale próbowała jeszcze szybciej.

Magda mąż dotknął delikatnie jej łokcia daj już spokój, chodźmy.

Ona spojrzała na niego ostro:

Zamknij się, dobrze?! Kto cię pytał?

Tomek odwrócił wzrok i zamilkł. Tak jak zawsze.

***

W domu pachniało rosołem. Teściowa, Zofia Kowalska, krzątała się przy garnku, delikatnie mieszając zupę.

Och, jesteście już! Ugotowałam wam rosół z makaronem. Chodźcie, dam wam coś ciepłego do zjedzenia.

Ile razy cię prosiłam, żebyś nie wtrącała się do mojej kuchni syknęła Magda. Ty tu już mieszkasz na stałe, czy jesteś gościem?

Pani Zofia zbladła i odłożyła łyżkę.

Chciałam tylko pomóc

Nie trzeba mi pomocy! Sama sobie świetnie radzę!

Do kuchni wbiegł siedmioletni Jaś:

Mamo, cześć! Michał z drugiej klatki powiedział, że jestem cieniasem! Ale ja nie jestem cienias, prawda?

Zostaw mnie warknęła Magda nie widzisz, że jestem zajęta?!

Jaś zamilkł. Spojrzał na babcię. Ta spuściła wzrok.

Magda trzasnęła drzwiami i poszła do pokoju.

***

Tak zawsze u nich wyglądało życie.

Każdy dzień był podobny do poprzedniego. Magda budziła się zła, zasypiała zła, a w międzyczasie krzyczała na każdego, kto jej się nawinął na męża, teściową, syna, ekspedientki, koleżanki z pracy, nawet na obcych na ulicy.

Czasami bardzo rzadko łapała się na chwilę na myśli: Boże, co ja wyprawiam?. Ale zaraz ta myśl przepadała w czarnej dziurze bez wyjścia.

Tomek znosił to. Przywykł. Po dziesięciu latach małżeństwa wiedział jedno: lepiej się nie odzywać i nie wychylać.

Pracował na dwóch etatach, przynosił pieniądze, robił wszystko, co mówiła. W nocy, kiedy Magda już spała, siadał w kuchni z herbatą i patrzył bezmyślnie w jeden punkt. Myślał.

Zofia Kowalska przyjechała trzy miesiące temu, żeby pomóc przy Jasiu, kiedy rodzice byli w pracy.

Początkowo robiła to chętnie, ale codziennie musiała wytrzymywać gniewne spojrzenia synowej.

Jaś Jaś po prostu żył. Biegał, bawił się, zadawał pytania. Coraz częściej, kiedy podchodził do mamy, napotykał mur.

Najpierw płakał. Potem przestał. Siadał cicho przy babci, blisko, bo tak było spokojniej.

***

W piątek wydarzyło się coś, co już wielokrotnie miało miejsce.

Magda wróciła z pracy wściekła: szef na nią nawrzeszczał, koleżanka uprzykrzyła, ktoś ją potrącił w autobusie.

Tuż przed jej powrotem Jaś wylał sok malinowy na nowy, beżowy narożnik, który rodzice kupili na raty.

Chłopiec stał, blady, patrzył na plamę, na szklankę.

Jaś, co zrobiłeś?! krzyknęła Magda, wchodząc do mieszkania. Wiesz, ile ten narożnik kosztował?!

Mamo, przepraszam To był przypadek Proszę, nie krzycz Boję się ciebie…

O, boi się, tak? jeszcze bardziej się wściekła Magda. Umiesz tylko psuć i wszystko niszczyć! Przez ciebie nie da się żyć!

Mamo, przepraszam…

Marsz do pokoju! Żeby mi cię tu nie było!

Jaś poszedł, a Magda jeszcze długo wrzeszczała w pustą przestrzeń, aż ochrypla.

***

W nocy nie mogła spać. Poszła do kuchni, usiadła przy oknie. Za oknem kropił deszcz.

Patrzyła, jak krople spływają po szybie. Myślała o tym, jak wszystko ją męczy. Jak bardzo chciałaby, żeby to wszystko się skończyło. Żeby wszyscy dali jej spokój. Żeby wreszcie była cisza.

Nie zauważyła, jak przysnęła na stole.

Obudził ją chłód. Była czwarta rano.

W domu było cicho. Tomek spał, pani Zofia spała, Jaś spał.

Magda wstała, poszła do łazienki. Wracając, przeszła obok pokoju syna. Drzwi były uchylone. Zajrzała, żeby sprawdzić, czy się nie odkrył.

Jaś spał zwinięty w kłębek, przytuliwszy poduszkę. Na biurku, obok łóżka, leżał otwarty zeszyt zwykły, w kratkę. Okładka była cała pomazana czołgiem.

Już miała odejść, ale zauważyła wielki napis na stronie:

Mama.

Wzięła zeszyt. Usiadła na brzegu łóżka. Zaczęła czytać.

To był pamiętnik.

Pierwszy wpis miał datę wrześniową.

Dziś mama znowu krzyczała. Tata powiedział, że jest zmęczona. Chciałem ją przytulić, ale mnie odepchnęła. To przez to, że jestem zły.
Magdzie stanęła gula w gardle. Przewróciła stronę.

Październik. Babcia ma dziś urodziny. Narysowałem laurkę z kwiatkami. Chciałem dać jej rano, ale mama znowu krzyczała na tatę, więc nie dałem. Włożyłem pod poduszkę. Może dam jutro, jak mamy nie będzie w domu.
Kolejna strona.

Listopad. Zepsułem autko, które dał mi tata. Specjalnie. Myślałem, że jak coś zepsuję, to mama nie będzie krzyczeć. Ale i tak krzyczała. Powiedziała, że niczego nie potrafię docenić. I że jestem głupi.
Ręce Magdy zaczęły drżeć.

Grudzień. Niedługo święta. Napisałem list do Świętego Mikołaja. Poprosiłem, żeby mama przestała krzyczeć. Szkoda, że takiego prezentu dać się nie da.

Styczeń. W szkole trzeba było napisać, kim chcę zostać, jak dorosnę. Napisałem, że chcę być niewidzialny, żeby mama mnie nie widziała i nie krzyczała. Pani była zdziwiona i zadzwoniła do taty. Tata przyszedł, porozmawiał. Powiedział, że mama jest dobra, tylko ma ciężko. Wiem. Pamiętam, jaka była kiedyś. Przytulała mnie i śmiała się. Teraz już się nie śmieje. Nigdy.
Magda czytała, nie mogąc ruszyć się z miejsca. Łzy kapały na kartki, rozmazując tusz.

Luty. Dziś wylałem sok na kanapę. Mama krzyczała bardzo długo.
Gdy krzyczy, czuję, jak umieram kawałek po kawałku. Najpierw uszy, potem serce, potem dusza. Położyłem się, zamknąłem oczy. Myślałem: ciekawe, jak umrę we śnie, to czy mama będzie płakać? Czy powie: dobrze, problem mniej?
Zeszyt wypadł Magdzie z rąk. Drżała, chociaż nie wydawała dźwięku. Bała się obudzić syna. Bała się, żeby nie zobaczył jej tej bezbronnej. Bała się wszystkiego.

Siedziała tak długo. Może dwadzieścia minut, może godzinę. Potem wzięła pamiętnik, odłożyła na miejsce. Wyszła.

Położyła się do łóżka obok Tomka. Patrzyła w sufit do świtu.

***

Jaś wstał pierwszy.

Otworzył oczy, przeciągnął się, usiadł na łóżku. Spojrzał na uchylone drzwi. Przypomniał sobie wczorajszą awanturę i westchnął.

Wyszedł na korytarz, nasłuchiwał. Cisza. Dziwne. Zwykle o tej porze mama już brzęczy naczyniami i krzyczy, że wszyscy są ospali.

Zajrzał do kuchni.

Mama siedziała przy stole. Nie krzyczała, nie robiła hałasu. Po prostu patrzyła przez okno na szare, bure Warszawskie niebo. Przed nią stał niedopity kubek herbaty.

Mamo? zapytał cicho Jaś.

Odwróciła się. Miała dziwny wyraz twarzy nie była ani zła, ani zmęczona. Jakaś inna. Jaś tego nie rozumiał.

Dzień dobry powiedziała Magda cicho. Chodź na śniadanie.

Usiadł przy stole. Mama postawiła przed nim miskę z kaszą manną. Usiadła naprzeciw.

Jaś jadł, zerkając na mamę. Czekał, aż się zacznie po staremu. Ale nic się nie działo.

Mamo… odważył się w końcu co się stało?

Nic.

A czemu nic nie mówisz?

Myślę.

O czym?

Magda spojrzała na syna długo. Potem pogłaskała go po głowie. Bez powodu, tak po prostu.

O tobie myślę powiedziała. O nas.

Jaś zamarł z łyżką w ustach.

Mamo, nie jesteś chora?

Nie, synku. Właśnie zaczynam zdrowieć.

Nie zrozumiał, ale przytaknął. Najważniejsze, że nie krzyczała.

Jedz, zaraz trzeba iść do szkoły powiedziała Magda.

Jaś dopił herbatę, poszedł szykować tornister. Przy drzwiach się zatrzymał.

Mamo… a wieczorem znaczy znowu nie będziesz krzyczeć?

Magda przykucnęła przy nim.

Posłuchaj powiedziała poważnie nie wiem, czy mi się uda. Ale bardzo się postaram nie krzyczeć. Żebyś się nigdy już mnie nie bał. Rozumiesz?

Jaś kiwnął głową.

A jeśli się nie uda? szepnął.

Wtedy mi powiedz zwyczajnie: Znowu?. I przypomnę sobie.

Co sobie przypomnisz?

Wszystko sobie przypomnę pocałowała go w czoło. Idź.

Jaś wyszedł.

Magda stała w przedpokoju. Usłyszała, jak zamknęły się drzwi windy. Zaległa cisza.

Z pokoju wyszedł zaspany Tomek, z burzą włosów.

Ty już na nogach? zapytał.

Nie mogłam spać.

Przyjrzał się jej uważnie.

Wszystko w porządku?

Tak odpowiedziała Magda. Idź na śniadanie.

Tomek poszedł do kuchni. Magda za nim.

Usiedli razem. Tomek nalał sobie herbaty…

Tomek odezwała się w końcu Magda za co mnie kochasz?

Prawie się zakrztusił.

Co?

Za co mnie kochasz? Ja przecież jestem potworem.

Tomek odstawił kubek, spojrzał jej w oczy.

Nie jesteś potworem powiedział. Zapomniałaś, kim jesteś.

A kim?

Różna bywasz uśmiechnął się Tomek. Bywasz ciepła, śmieszna, przytulasz tak mocno, że aż bolą kości Ja wszystko pamiętam, Magda. To ty zapomniałaś…

Milczeli chwilę.

Wiesz, wyczekuję, aż wrócisz do siebie dodał Tomek. Nie ważne, ile to potrwa, poczekam.

Magda ujęła jego dłoń.

***

Tego dnia pierwszy raz nikogo nie opieprzyła.

Po szkole Jaś wrócił, rzucił plecak i od razu ją przytulił.

Mamo, dostałem dziś piątkę!

Brawo uśmiechnęła się Magda. Jestem z ciebie dumna!

Chłopiec zamarł. Popatrzył zdziwiony.

Serio?

Serio.

Jaś się szeroko uśmiechnął tak prawdziwie pierwszy raz od bardzo dawna.

Mamo, wiesz, dziś w szkole myślałem, czy przypadkiem wieczorem mnie nie przytulisz. I naprawdę przytuliłaś.

Ty głuptasie Magda mocno go uściskała. Teraz będę cię przytulać codziennie!

***

Wieczorem Magda weszła do pokoju Jasia. Spał już. Na biurku leżał zeszyt.

Otworzyła ostatnią stronę. Wyjęła długopis i napisała pod jego notatkami:

Syneczku, bardzo cię kocham. Przepraszam cię. Postaram się z całych sił.
MamaObudziła się w środku nocy, przejęta myślą, czy Jaś zobaczył jej słowa. Cicho zajrzała do jego pokoju. Leżał wtulony w poduszkę, zeszyt leżał otwarty przy lampce.

Podniosła okładkę na dole, pod jej wpisem, dziecięcym charakterem dopisane było:
Też cię kocham, mamo. Spróbujemy razem, dobrze?

Powietrze stało się lżejsze niż od miesięcy. Magda przysiadła na skraju łóżka, objęła Jasia ramieniem. Chłopiec, nawet przez sen, wtulił się w nią, jakby czekał na ten dotyk od bardzo dawna.

Za oknem cichł deszcz, a w sercu Magdy pojawiła się odrobina cichej, ostrożnej nadziei. Może wszystko naprawdę można zacząć od nowa powoli, kawałek po kawałku, z każdym porankiem, z każdym słowem, z każdym przytuleniem.

Może nie stanie się innym człowiekiem od razu. Ale dzisiaj, w tej krótkiej chwili, była mamą, którą jej syn pokochał bezwarunkowo i to był pierwszy, najważniejszy krok.

Zasnęła przy łóżku Jasia, trzymając go za rękę, z pierwszym od dawna spokojem na twarzy.