Wstyd jak stąd do Krakowa – wszyscy mają już uporządkowane ogródki, a nasz straszy jak wyrzut sumienia. Też byśmy się zabrali, ale mnie złapał artretyzm, a mamę rozbolały plecy.

Wstyd jak nic, wszyscy już mają uporządkowane ogródki, a u nas jak drzazga w oku. Sami byśmy to zrobili, ale mnie ten reumatyzm dopadł, a matce plecy znowu siadają.

Michał, wiesz po co przyszedłem ojciec miętosił czapkę w rękach może byście z matką nam pomogli te ziemniaki wykopać? Wstyd mi, każdy już wszystko posprzątał, a u nas jeszcze tyle zostało. Sami byśmy dali radę, ale mnie łamie w kościach, a matce kręgosłup odmówił posłuszeństwa.

Michał, zakładając kalosze, mruknął pod nosem:

I po co wam tyle jeszcze tej kartofli sadzić? Przecież nie głodujecie. Dzisiaj, ojcze, nie mogę, muszę jechać do powiatu.

Ojciec chciał powiedzieć coś ostrzejszego, ale westchnął tylko i wyszedł z domu.
Na podwórku złapał widły i z lekką utykającą nogą ruszył na ogród.

Jadwiga, przewiązana grubą chustą na bolących plecach, pospieszyła za nim.

No i co, Nikodemie, przyjdą dzieci z pomocą?

On warknął:

A gdzie tam. Bierz wiadro i zbieraj kartofle. Pięcioro ich się narodziło, a nikt nie ma czasu, żeby starym pomóc. Rusz się, kobieto. Chociaż trochę do wieczora przerobimy.

W tym czasie Irenka, żona Michała, robiła mu wymówki:

No patrz tylko na was! Wszystko tylko dla siebie, każdy sam, ani rusz by rodzicom pomóc. Ale wstyd! Moich rodzice żyli, to bym na skrzydłach przyleciała powiedziała, łkając.

Michał uścisnął żonę:

Faktycznie, brzydko wyszło. Przecież mieszkamy niedaleko, a widujemy się rzadko. To co, zrobimy tak ja wezmę wolne w pracy. Ty obdzwonisz resztę.

Irena sięgnęła po telefon i zeszyt z numerami.

Jak to nie możecie? Praca? Praca się nigdy nie kończy. Wolne się bierze! Nie wstyd wam, że starzy się zaharowują, a wy lenieuchy nawet tyłka nie ruszycie? Nie macie z kim dzieci zostawić? To zabierzcie ze sobą! Na świeżym powietrzu lepiej niż przed tabletem na kanapie. Wszystkich czekamy!

Trochę prośbą, trochę groźbą Irena w końcu wszystkich przekonała.

A tymczasem dziadek Nikodem przysiadł na chwilę.

No Jadwigo, chyba do zimy będziemy te kartofle kopać. Po co my żeśmy tyle sadzili? A ty zawsze: 'A jeśli dzieciom zabraknie?’ A gdzie te twoje dzieci? Palcem nie kiwną. A kiedyś, pamiętasz, jak się wszyscy rzucili, to do obiadu był spokój. Eeech, były czasy

Jadwiga się przysłuchuje:

Słyszysz, Nikodem, ktoś chyba podjechał. Idź, zobacz, kto tam.

Nikodem pokulał się w stronę bramy. Stamtąd zaraz wybuchła wrzawa, śmiech. Jadwiga, trzymając się za bolące plecy, poszła zobaczyć, co się dzieje.

Boże, ile ludzi! I dzieci przyjechały, i wnuki. Radość nie do opisania.

No, tato, pokaż gdzie tu są łopaty, widły, wiadra? dowodził Michał.

Ojciec, łamiącym się głosem, krzyknął trochę szorstko:

Tam stoją, jak zawsze. Co, zapomniałeś już?

I się zaczęło. Jedni kopią, drudzy zbierają, jeszcze inni znoszą ziemniaki pod daszek do suszenia. Jadwigę wysłali do domu odpoczywać.

Synowe już podwijają rękawy po takim dniu każdy musi dobrze zjeść. Ale Jadwidze nie w głowie odpoczynek.

To tu podpowie, to tam doradzi. Jak to gospodarstwo zostawić bez oka.

Na ogrodzie radosny rwetes.

Pamiętasz, Michał, jak rzuciłeś mi kiedyś ziemniakiem w czoło? Teraz się odwdzięczę! śmieje się Sergiusz.

Dziadek żartobliwie burczy:

No no, zamiast się brać do roboty, to wy w berka gracie? Sami już po czterdziestce, a jak dzieciaki się bawicie.

I wreszcie! Wszystko wykopane, łęty zgrabnie ułożone, ziemniaki w stodole. Czas na przerwę.

Rozstawili duży stół na podwórzu. Wszyscy weseli. Wspominają dzieciństwo.

Jadwiga co i rusz ociera łzę. Dobre te dzieci. Sąsiedzi przechodzą, pozdrawiają grzecznie i chwalą. Ktoś dalej wspomina swoje dzieci dawno nie odwiedzali.

Irenka podeszła po cichu do Michała:

A co powiedziałeś w pracy?

Objął ją za ramiona:

Powiedziałem, jak jest że rodzicom trzeba pomóc. Od razu puścili, bo mówią, że rodzicom się nigdy nie odmawia, to rzecz święta.

Nie zapominajcie o swoich rodzicach w codziennych sprawach, bo choć czasem im głupio poprosić o pomoc, to sercem zawsze czekają na chwilę razem z dziećmi!