Wstyd jak nie wiem co, wszyscy już mają uporządkowane ogródki, a u nas aż wstyd patrzeć – samo zaniedbanie. Sami byśmy to zrobili, ale mnie złapał artretyzm, a mamę rozbolały plecy.

Wstyd mi bardzo, wszyscy wokół już mają ogarnięte działki, a u nas jak cierń w oku. Też byśmy to sami zrobili. Ale mnie artretyzm chwycił, a mama z krzyżem nie daje rady

Przyszedł do mnie tata, Eugeniusz, przekręcając w dłoniach czapkę:

Michał, może nam z mamą pomożecie przy ziemniakach? Wstydu się najem, każdy już wykopał, tylko u nas jeszcze wszystko leży. Też byśmy poradzili sobie sami, ale mnie stawy bolą, mamę plecy złapały.

Przeciągając nogi, zakładałem buty, burcząc:

Po co tyle tego sadzicie? Przecież nie głodujemy. Dzisiaj, tato, nie dam rady do powiatu muszę jechać.

Tata chciał odpowiedzieć coś ostrzej, ale tylko machnął ręką i wyszedł.
Na podwórku złapał widły i kuśtykając powlókł się na pole.

Barbara, którą przewiązała się ciepłym szalem przez chore plecy, pośpieszyła za nim.

No i co, Eugeniuszu, przyjdą dzieci?

Warknął tylko:

Jasne Zaraz zobaczysz. Bierz wiadro, zbieraj ziemniaki. Pięcioro ich wychowaliśmy, a nikomu nie po drodze pomóc rodzicom. Ruszaj się, stara. Do wieczora choć trochę ogarniemy.

W tym czasie Irena, żona Michała, wytykała mu:

Co z was za ludzie, wszystko dla siebie, zawsze osobno, nawet rodzicom nie pomożesz. Wstyd! Gdyby moi rodzice żyli, na skrzydłach bym poleciała szepnęła z żalem.

Michał objął ją za ramiona:

Rzeczywiście, nieładnie wyszło. Przecież mieszkamy niedaleko, a rzadko się widujemy Zróbmy tak wezmę wolne w pracy, a ty obdzwonisz resztę.

Irena sięgnęła po notes i zaczęła wydzwaniać.

Nie możecie? Praca? Każdy ją ma. Weźcie dzień wolnego! Starzy schorowani się męczą, a wy leniuchujecie. Dzieci? Weźcie ze sobą. Na świeżym powietrzu lepiej niż w domu przed komputerem. Czekamy!

Raz prośbą, raz groźbą, przekonała wszystkich.

A tymczasem dziadek Eugeniusz przysiadł ze zmęczenia.

No, Barbaro, chyba do zimy będziemy te ziemniaki kopać. Po co tyle sadziliśmy? Ty jak zawsze: A jak dzieciom nie starczy?. A gdzie te twoje dzieci? Palcem nie ruszą. A pamiętasz jak dawniej? Całą rodziną, zanim obiad wszystko zrobione! Eh, to były czasy

Nagle Barbara nastawiła uszu.

Słyszysz, dziadku, ktoś chyba przyjechał? Idź sprawdź.

Eugeniusz powlókł się w stronę furtki. Zaraz zza bramy rozległy się śmiechy i głosy. Barbara, trzymając się za plecy, pospieszyła zobaczyć co się dzieje.

Jezu! Ile ludzi! I nasze dzieci, i wnuki! Co za radość

No, tato, pokaż gdzie masz łopaty, widły, wiadra? dowodził Michał.

Tata, kryjąc wzruszenie, aż szorstko odrzekł:

Leżą tam, gdzie zawsze. Zapomniałeś?

I zaczęło się. Jedni kopią, inni zbierają, ktoś ziemniaki pod dach suszyć znosi. Barbarę do domu odesłali.

Synowe zakasały rękawy, by potem wszystkich porządnie nakarmić. Ale Babcia Barbara nie potrafi usiedzieć tu coś doradzi, tam wskaże, jak bez gospodyni!

Na działce słychać tylko gwar i śmiechy.

Pamiętasz Michał, jak w dzieciństwie rzuciłeś mi ziemniakiem w czoło? To masz za swoje! śmieje się Sebastian.

Dziadek żartobliwie burczy:

No tak, zabawy im się zachciało. Sami już po czterdziestce, a wygłupiają się jak dzieciaki.

Udało się! Działka wykopana, łęty w kupce, ziemniaki pod dachem. Czas na przekąskę.

Duży stół podwórkowy pogadanki, wspomnienia z dzieciństwa. Barbara dyskretnie ocierała łzę.
Dobrze mieć takie dzieci. Sąsiedzi przechodząc, pozdrawiali i chwalili. Niektórzy z lekką zazdrością ich dzieci rzadko odwiedzają.

Irena cicho spytała Michała:

A co powiedziałeś w pracy?

Objął ją za plecy:

Powiedziałem, że trzeba pomóc rodzicom. Od razu mnie puścili, mówili, że to święty obowiązek.

W codziennym zabieganiu nie zapominajmy o rodzicach. Czasem wstydzą się prosić o pomoc, ale zawsze będą się cieszyć z obecności dzieci.