Od dnia, gdy Tośce odebrano to, co było dla niej najcenniejsze, nie wchodziła już do swojej budy. Spała teraz na gołej ziemi, prawie nie jadła i nie reagowała nawet na jedynego przyjaciela, który jej został – Sergiusza…

Od tamtego dnia, kiedy zabranio mu tego, co miał najcenniejsze, Tofik nie zaglądał już do swojej budy. Spał teraz na gołej ziemi, ledwo coś podjadał, a na swojego ostatniego przyjaciela, Szymona, nawet nie zwracał uwagi…

Przyszedł kolejny listopad. Każdego dnia robiło się coraz zimniej, niebo ciągle przykrywała ołowiana pokrywa chmur, a ludzie po cichu zawijali się w grube wełniane płaszcze i szaliki. W powietrzu czuć było już bliskość zimy a Tofik doskonale wiedział, że wkrótce pojawi się pierwszy śnieg.

Ciekawe, kiedy napchają moją budę ciepłą słomą? Futra mam pod dostatkiem, żeby nie zmarznąć, ale po nocach przelatuje do kości rozmyślał pies, wyciągając się na wilgotnej ziemi.

Z nudów obserwował robotników: biegali po placu, dźwigając pudła i pakując je do ogromnych ciężarówek, które śmierdziały spalinami i czymś nieokreślonym. Starym stróżem już nikt w magazynie się nie przejmował.

No i co się pan wyłożył? odezwał się głos. Podszedł do niego ochroniarz, który wyskoczył z portierni na papierosa. Ciebie, psiapsiu, zatrudnili do pilnowania magazynu, a nie do leżenia jak książę na kanapie. Fuj!

Napluł mu pod nos i poszedł dalej. Nazywał się Wacław. Nie znosił Tofika już od szczenięcych lat tak po prostu, z czystej przekory.

Po chwili na plac zajechał ciemnozielony polonez. Pies momentalnie poderwał się na łapy.

Siema, kumplu! podszedł do niego mężczyzna w kaszkiecie i z zarostem. Przyjechałem cię ocieplić.

To był Szymon najlepszy i jedyny ulubiony ochroniarz Tofika. Zawsze miał dla psa dobre słowo i coś smacznego. Nawet w swoim wolnym dniu o nim nie zapomniał: przywiózł świeżą słomę i miskę gorącej kaszy z mięsem. Najpierw napchał budę słomą, potem nakarmił psa, zabrał pustą miskę i dopiero wtedy odjechał.

Tofik znowu został sam. Dobrze, że zbliżała się noc we śnie łatwiej zapomnieć o samotności, która prawie zawsze siedziała obok.

Gdy już całkiem się ściemniło, ruszył do budy. Właśnie miał się do niej wgramolić, gdy nagle zatrzymał się jak wryty.

W samym środku słomy błyszczały dwa szmaragdowe ślepia. Rozległo się syczenie.

Przed nim siedziała wychudzona, czarna kotka z olbrzymimi, przenikliwymi oczami. Jej spojrzenie mówiło jasno:

Nie podchodź. Lepiej nie próbuj.

Tofik niespodziewanie się ucieszył.

Buda niby mała, ale razem się zmieścimy! zadecydował optymistycznie.

Zrobił krok naprzód w powietrze śmignęła łapka z pazurami ostrymi jak żyletki.

Ffffff! wyraziła kotka całą paletę uczuć.

No cóż, mogę nocować pod chmurką uznał Tofik i położył się tuż przy wejściu do domu.

Rano budził się z nadzieją na śniadanie rytuał, którego wyczekiwał każdego dnia. Kiedy spojrzał w stronę budy, zobaczył, że kotka śpi słodko, zwinięta w kłębek.

Jaka ona słodka!

Z portierni wylazł nieogolony, rozczłapany Wacław. Bez słowa rzucił Tofikowi jakieś resztki i polazł.

Zgodnie z regulaminem psu należało się porządne żarcie, ale Wacław nigdy nie miał czasu na detale. Wrzucał wszystko, co popadnie. Po takich stołach żołądek Spinacza znaczy Tofika, często robił rewolucje. Ale komu tu się żalić?

Pies obwąchał resztki i poczuł znajomy, ale obcy zapach.

Kotka! Siedziała tuż obok, wcale się go nie bała. Ciamkała skórkę z kiełbasy tak spokojnie, jakby robiła to całe życie.

Tofik był dumny, że mógł się podzielić szczególnie z tak chudą znajdą.

Kotka rzuciła mu wyzwanie wzrokiem. Pies spokojnie przeżuwał chleb i tylko ukradkiem obserwował.

O co jej chodzi? Może też chce chleba? przemknęło mu przez myśl i bez słowa odłożył swój kawałek.

Przez cały dzień przyglądali się sobie nawzajem. Ona nieufnie i z odrobiną wrogości. On z życzliwą ciekawością.

Wieczorem Wacław znowu rzucił Tofikowi resztki. Kotka natychmiast zabrała się za kolację.

O nie! wzdrygnął się ochroniarz. Co to za czarownica! Wypierdzielaj! Fuj!

Kotka odruchowo schowała się za Tofika. Najpierw się zdziwił, ale zaraz zrozumiał. Zjeżył się, obnażył zęby i popatrzył groźnie.

Wacław prychnął wzgardliwie i wyszedł. Następny ochroniarz nawet nie zwrócił uwagi na całą scenę.

Kotka rzuciła Tofikowi krótkie, wdzięczne spojrzenie. Tofik rozważał w duchu:

Ten zrzęda nazwał ją czarownicą… Może to jej imię? Będzie Czarownica.

Zima uderzyła prawdziwym mrozem. Czarownica znowu wgramoliła się w słomę. Tofikowi niezręcznie było ją wyganiać, więc spojrzał do środka nieśmiało.

Kotka spojrzała na jego winne oczyska. Kompletnie nie rozumiała, jak można być takim psem? Ale przesunęła się pozwalając na sąsiedzką noclegownię.

Przespali tak do rana wtuleni w siebie i pierwszy raz od dawna niczego im nie brakowało.

Od tego czasu byli duetem nie do ruszenia. Razem jedli, spali i długo rozmawiali po swojemu.

Kiedy Szymon po raz pierwszy zobaczył kota przy Tofiku, przecierał oczy ze zdumienia. Taka mała, taka chuda a nie boi się stróża!

Ale szybko pojął, że zwierzaki mają swoją, cichą miłość a dla miłości rozmiar nie gra roli.

Szymon wziął opiekę nad Czarownicą zabrał ją do weterynarza, wyczesał kołtuny, zaczął karmić normalnie. Po paru tygodniach kotka nabrała sił i powagi.

Tylko Wacław psuł harmonię. Ubzdurał sobie, że czarna kotka przynosi pecha, i postanowił ją wyeksmitować.

Pewnego dnia próbował ją nawet otruć, ale Tofik od razu poczuł podejrzany zapach i przeszkodził zawsze miał nosa.

W jedną z najzimniejszych nocy leżeli wtuleni do budy. Tofik wylizywał kolejną ranę Czarownicy ciągle gdzieś się pchała i co rusz wracała poharatana.

Nagle zadrgały im nosy. Dziwny zapach…

Tofik wybiegł na zewnątrz i dał koncert szczekania. Pożar! Magazyn stanął w płomieniach!

Wacław wyleciał z portierni, bluzgając i biegając pod płonącym dachem. Przeszukiwał kieszenie brakowało telefonu.

Czarownica miauknęła przeciągle. Spojrzał siedziała obok upuszczonego telefonu.

Wstrętna czarownica! rzucił i zrzucił ją brutalnie na bok, zgarniając sprzęt i wzywając strażaków.

Tofik pobiegł do kotki. Ta utykając, oddaliła się od dymu. Przeczekali pożar w krzakach.

Po ugaszeniu ognia Wacław, mijając ich, rzucił kotkę nienawistnym spojrzeniem.

Nazajutrz pod portiernią Tofik mimowolnie usłyszał rozmowę:

Przecież ostrzegałem: z nią same kłopoty. Patrzyłeś jej w oczy? Prawdziwa czarownica! Wacław przekonywał kogoś.

I co zamierzasz? obojętnie zapytał inny głos.

Wywieźć do lasu i po sprawie.

Tofik zamarł. Serce gwałtownie mu zaskoczyło. Przytulił się do śpiącej Czarownicy.

Zwariowałeś? Tam się zagubi! bronił ją Szymon.

A mnie to lotto! Pożar ci nie wystarczył?

No, czarne koty to nieszczęście… ktoś przytaknął.

Nikt jej nie tknie. Naprawdę, przedszkole tutaj robicie Szymon machnął ręką i odszedł.

Nastał ranek. Tofik przeciągnął się, ziewnął. Chciał odruchowo szturchnąć Czarownicę nosem.

Ale jej nie było.

Przewracał słomę pusto. Wybiegł na dwór, szukał, szczękał cicho i chrapliwie.

Przy portierni zamajaczyła czarna plama. Rzucił się tam.

To tylko foliowa torba, którą poniewierał wiatr.

Wychyliła się głowa Wacława.

Czego tu łazisz? Kotki szukasz? wycedził słodko. Już nie ma twojej kotki. Teraz w innym miejscu uprawia czary.

Tofik patrzył na niego, jakby czekał na jakieś wyjaśnienie.

Zresztą Pewnie już zdechła. Dzień-dwa i padnie, jeśli jeszcze nie padła.

Pies nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Nawet skowyt, pełen bólu, ugrzązł wewnątrz.

Spadł pierwszy śnieg. Grube płatki osiadały bezgłośnie na nieruchomym Tofiku.

Od kiedy odebrano mu najważniejsze, Tofik nie zaglądał już do budy. Sypiał na ziemi, niewiele jadł, nie reagował nawet na Szymona.

Tofik, ona teraz jest w naprawdę dobrym miejscu, wiesz? Jest jej ciepło i spokojnie. Wierzysz mi? cicho mówił Szymon, siadając obok i głaszcząc psa.

Ja też chcę tam iść. Chcę do mojej Czarownicy. Mogę…?

Dzień wcześniej Tofik słyszał jakieś głosy ludzi. Stali nieopodal, rozmawiając o nim tak, jakby był już nie zwierzęciem, a rupieciem. Mówili, że się zestarzał, że nie ma z niego pożytku. Magazyn potrzebuje młodego stróża, a tego czas rozliczyć

Jak skończyła się rozmowa, nie pamiętał. Zresztą, i tak mu już nie zależało na niczym.

Śnieg padał nieustannie. Chłodne płaty osiadały na grzbiecie, pysku, łapach. Powoli przykrywały Tofika grubą, białą pierzyną. Zamknął oczy.

Może uda się już ich nie otwierać? Nie chcę więcej… przemknęła mu przez głowę ostatnia myśl.

Wszystko wokół zamilkło. Przestawał czuć swoje ciało, zapachy, wiatr. I nagle przez ciemność przebił się znajomy głos:

Wstawaj, przyjacielu! W drogę, jedziesz ze mną.

Dalej wszystko pamiętał jak przez sen: ciepłe wnętrze auta Szymona, miękkie siedzenie, trzęsącą jazdę przez polskie wertepy, nieznane zapachy wlatujące przez uchylone okno.

Tęsknota zrobiła z niego cień psa. Szybko zapadł w twardy sen, gdy radio cicho sączyło się z głośnika…

Kilka godzin później zajechali na miejsce. Szymon pomógł psu wygramolić się na podwórko i powoli pokuśtykać do domu.

Będziesz mieszkał u mnie, przyjacielu!

Tofikowi było już prawie wszystko jedno. Ale starał się pokazać trochę radości, żeby nie martwić Szymona. Wyszło to marnie i niezdarnie, ale Szymon wszystko rozumiał.

Zaraz się rozkręcisz, zobaczysz mrugnął, otwierając drzwi.

Ledwo przekroczyli próg, Tofik nagle się ożywił. Ten zapach tego nie mógł pomylić z żadnym!

Już w następnej sekundzie z parapetu zeskoczył czarny puszysty kłębek i szybciutko ku niemu podszedł. Tofik wiedział to ona. Jego Czarownica!

Mówiłem, że jest w dobrym miejscu uśmiechnął się Szymon. Naprawdę myślałeś, psi bracie, że pozwolę tym bałwanom wyrzucić twoją przyjaciółkę do lasu?

Ale teraz psu i kotce wszystko inne było obojętne mieli sobie tyle do opowiedzenia!

Gdy już się nagadali w swoim tajemnym języku i ułożyli razem na odpoczynek, Tofik zamyślił się: co właściwie znaczy czarownica?

Już miał spytać, ale machnął ogonem. Co za różnica? Czarownica moja przyjaciółka. I to się liczy.Później, gdy zasypiali wtuleni w siebie na ciepłym dywanie, Tofik poczuł, jak maleńki koci języczek muskając mu ucho przemruczał coś cicho coś tylko dla niego. Zrozumiał wtedy, że czasem w życiu, po długiej zimie, po złości i stracie, przychodzi dzień, kiedy dwoje znalezionych przez los stworzeń mogą po prostu być i już nigdy nie muszą czuć się sami.

A jeśli przypadkiem ktoś zapyta kiedyś Szymona, dlaczego w jego domu zawsze leży na progu ten stary pies w towarzystwie czarnej kotki o szmaragdowych oczach, odpowie tylko z uśmiechem:

Bo nie każdy czar zasługuje na spalenie na stosie. Niektóre są po to, by dawać ciepło na całą zimę i najpewniejszą przyjaźń na świecie.