Sobie podobna: Kopia żony

Kopia żony

Jesteś pewna, że nie będzie ci tu niewygodnie? zapytała Marzena, stojąc w progu z torbą przewieszoną przez ramię i tym dziwnym, trochę zagubionym uśmiechem, którego przedtem nigdy u niej nie widziała. Wiem, że to kłopot. Chyba rozumiem, jak bardzo.

Przestań, Marzena. Wchodź. Olga odsunęła się, przytrzymała drzwi. Pokój wolny, Paweł nie ma nic przeciwko. Wszystko w porządku.

Paweł nie ma nic przeciwko powtórzyła Marzena, jakby samo to sformułowanie znaczyło o wiele więcej.

On w ogóle rzadko protestuje rzuciła Olga, zmierzając już w stronę kuchni. Zdejmuj buty. Kapcie są po lewej.

Tak to wszystko się zaczęło.

Olga miała pięćdziesiąt dwa lata, Marzena, jej przyjaciółka jeszcze z czasów studenckich, pięćdziesiąt jeden. Od pięciu lat widywały się rzadko, czasem dzwoniły do siebie, czasem umawiały się na kawę w centrum. Olga była pewna, że zna Marzenę na tyle dobrze, by otworzyć jej drzwi bez wahania. Marzena się rozwiodła. Umowa na wynajem wygasła. Dokumenty na nowe mieszkanie utknęły w urzędzie. Potrzebowała dwóch, trzech tygodni, najwyżej miesiąca. Przeczekać, ustawić wszystko na nowo, stanąć na nogi.

Mieszkały w Olsztynie mieście ani wielkim, ani małym, gdzie osiedla były do siebie podobne, a w okolicznych sklepach ekspedientki rozpoznawały klientów po głosie. Olga miała trzypokojowe mieszkanie na trzecim piętrze, z oknami wychodzącymi na spokojną ulicę. Jej mąż, Paweł, pracował w firmie budowlanej nie na pierwszej linii, ale na dobrym stanowisku. Olga uczyła ekonomii w technikum. Dwadzieścia trzy lata razem. Córka dawno wyfrunęła do innego miasta. Mieszkanie było przestronne, uporządkowane po swojemu jak to w miejscach, gdzie wszystko stoi na swoim miejscu od lat i nie czuje się potrzeby zmian.

Marzena przyszła z dużą torbą i kartonem. Rozpakowała się cicho, niemal niezauważalnie. Przez pierwsze trzy dni Olga prawie jej nie widziała Marzena wychodziła rano, wracała późno, jadła mało, mówiła jeszcze mniej. Paweł, pierwszego wieczora, powiedział tylko krótko:

Na długo?

Miesiąc odparła Olga.

Miesiąc powtórzył, z tym samym zaskoczeniem w głosie, które słyszała wcześniej u Marzeny.

Olga nie zwróciła na to większej uwagi. Przynajmniej wtedy. Nigdy nie przykładała wagi do drobiazgów. A może tylko jej się wydawało, że nie przykłada.

Pierwszy niepokojący sygnał pojawił się w drugim tygodniu. Olga rano weszła do łazienki i zauważyła, że jej flakon perfum stoi nie na swojej półce. Gardenia ciemnozielony flakonik z matowym srebrnym korkiem, używała go od trzech lat, kupowała w perfumerii na Dąbrowszczaków. Tym razem flakon stał przy umywalce, nie tam, gdzie zawsze. Olga uznała, że sama go przestawiła. Poprawiła. Zapomniała.

Po trzech tygodniach zauważyła coś jeszcze.

Jedli razem śniadanie, we trójkę. Olga tradycyjnie parzyła kawę: odrobina zimnej wody, potem gorąca nigdy wrzątek, bo wtedy kawa gorzknieje. Paweł to wiedział, zawsze doceniał. Tamtego dnia to Marzena parzyła kawę, bo Olga utknęła na telefonie. Paweł sięgnął po kubek, spróbował i rzucił:

Dobra.

Podpatrzyłam u Olgi przyznała Marzena. Ona zawsze tak robi.

Olga spojrzała na nią. Marzena się uśmiechnęła. Było w tym coś życzliwego, powszedniego. Olga także się uśmiechnęła.

Jednak w środku coś ją ukłuło w miejscu, które nie ma nazwy i nie produkuje słów.

Tydzień zawalił się na nią robotą, a to ukłucie rozpuściło się w grafiku i sprawdzianach. Wracając do domu, znajdowała mieszkanie w idealnym porządku i ciszy. Marzena, jak się okazało, zdążyła już coś posprzątać, ułożyć. Paweł przywykł do tego szybciej, niż Olga by się spodziewała.

Gotowała dzisiaj oznajmił kiedyś wieczorem z zadowoleniem. Zupa fasolowa. Smaczna.

Przecież ja robię taką zupę.

Tak Prawie taka sama.

Nie zapytała, która lepsza. On nie powiedział.

Marzena akurat w tamtym czasie pracowała zdalnie jakieś papiery, detale Olgi nie interesowały. Całymi dniami siedziała w gościnnym pokoju, do obiadu wychodziła do kuchni, robiła prosty lunch, wieczorem zawsze była uczesana i przebrana. Nie w domowe dresy w ubrania jak do ludzi. Olga zwróciła na to uwagę, bo sama wieczorami wskakiwała w stare spodnie i sweter, a Marzena wyglądała lepiej. Nawet w jej mieszkaniu.

Pewnego wieczora Paweł usiadł obok Marzeny i zaczęli oglądać serial. Olga w tym czasie przeglądała zeszyty w sypialni. Przez ścianę słyszała spokojny, równy dialog, przyjazny śmiech Marzeny, który brzmiał niemal identycznie jak jej własny, tylko delikatniejszy. Olga pomyślała o tym, po czym odsunęła od siebie tę myśl. Śmiech to śmiech.

Tylko potem coraz częściej ją to męczyło. Już bez odganiania.

Marzena zaczęła nosić włosy inaczej. Zawsze miała krótką, nowoczesną fryzurę, teraz je zapuszczała, przeczesywała w fale, dokładnie tak jak Olga. Olga zauważyła to stojąc z nią przed lustrem w korytarzu. W odbiciu zobaczyła dwie kobiety siebie bliżej, Marzenę dalej. One były do siebie coraz bardziej podobne, jak dwie fotografie zrobione tym samym aparatem w tym samym świetle, tylko jedna starsza, druga młodsza.

Dobrze ci tak powiedziała Olga.

Myślisz? Marzena spojrzała w lustro, poprawiając pasmo włosów. Widziałam u ciebie. Spróbowałam.

Znowu u ciebie. To miękkie, ledwo wyczuwalne naśladownictwo. Olga wymusiła uśmiech i poszła do kuchni. W środku jednak już nie było uśmiechu.

Zadzwoniła do córki w niedzielę.

Mamo, jak tam z Wami?

W porządku. Marzena u nas mieszka. Mówiłam ci chyba.

Tak. A jeszcze tam jest?

Jeszcze tak. Ciągnie się z tymi dokumentami.

No to A tata?

Dobrze. Z Marzeną mają wspólny język.

Cisza.

To dobrze? spytała ostrożnie córka.

Dobrze powiedziała Olga. Dobrze

Po rozmowie długo siedziała przy oknie z zimną herbatą. Myślała, że to wspólny język to przecież neutralna fraza. Tylko wypowiedziała ją tak, jakby szukała gruntu pod stopami.

W piątym tygodniu Marzena poprosiła o przepis na ciasto.

To z zeszłej niedzieli, z jabłkami i cynamonem.

Nie mam spisanego przepisu. Robię na oko.

To wytłumacz, spróbuję sama.

Olga opowiedziała wszystko szczegółowo. Marzena to zanotowała w telefonie. Po kilku dniach upiekła. Paweł jadł i powtarzał dobre, a Olga nie mogła ocenić, czy chwali dla smaku, czy już nie odróżnia, kto piecze.

Tego wieczoru, w szafie w przedpokoju, Olga zauważyła kurtkę jasnoszarą, z paskiem niemal identyczną jak jej własna. Marzena kupiła, widać. Olga zawiesiła swoją obok i przez chwilę przyglądała się obu kurtkom niemal bliźniaczym.

Nic nie powiedziała. Nie ze strachu przed odpowiedzią. Raczej dlatego, że nie umiała ułożyć pytania, by nie zabrzmiało śmiesznie.

W pracy zaczynało się robić gorąco kontrola z kuratorium, Olgi nie było w domu nawet wieczorem. Paweł coraz częściej siedział w salonie z Marzeną. Olga przez ściany słyszała fragmenty rozmów. Gdy wchodziła, dołączano ją niejako z automatu już nie jako domownika, a raczej trzeciego do pary.

W końcu przerwała milczenie przy mężu. Wieczorem, gdy Marzena już spała w swoim pokoju.

Pawle, nie wydaje ci się, że ona trochę mnie kopiuje?

Spojrzał z niezrozumieniem.

Kto? Marzena?

No, fryzura, kurtka, przepisy, perfumy

Kobiety często się inspirują sobą. Normalne.

Być może przyznała Olga cicho.

Znowu zamknął temat i patrzył w telefon.

Olga długo leżała potem po ciemku, powtarzając sobie, że Paweł ma rację. Przyjaciółki naśladują się. To normalne. Może ona sama kiedyś coś przejęła po Marzenie? Normalne. Powtarzała to sobie, jakby starała się to słowo wbijać do głowy. Normalne. Ale ono nie chciało się utrwalić.

Od tej pory obserwowała już celowo. Zauważała gesty, których wcześniej by nie dostrzegła. Marzena, rozmawiając z Pawłem, lekko przechylała głowę, identycznie jak Olga. Powtarzała: No właśnie, rozciągając końcówkę cały jej manier. Piła herbatę bez cukru, choć przecież zawsze słodziła dwie łyżeczki. Teraz, tak jak Olga bez.

To nie było już przypadkowe. To było głębsze.

Zadzwoniła do koleżanki z pracy, do Ireny, z którą czasem rozmawiała o życiu.

Irenka, zdarzyło ci się, że ktoś zaczyna przejmować twoje gesty, styl życia? Tak bardzo, że czasem czujesz, jakbyś patrzyła na siebie w odbiciu?

To się nazywa cicha zazdrość powiedziała bez wahania Irena. Czytałam, że niektórzy próbują sobie ułożyć życie kawałek po kawałku, zabierając cudze.

Olga milczała.

Masz kogoś takiego?

Nie jestem pewna westchnęła Olga. Chyba już wiem.

Rozmowa z Marzeną wywiązała się przypadkiem. Wieczorem, przy herbacie, gdy były same w kuchni, Marzena powiedziała niespodziewanie:

Olgo, podziwiam cię. Jesteś całościowa. Jak na ciebie patrzę, to myślę, że tak należy żyć mieszkanie, mąż, praca. Wszystko na miejscu.

Dwadzieścia lat budowałam to na miejscu rzuciła Olga, cicho i rzeczowo.

Wiem. I widać to. Nawet Paweł

Zawiesiła głos.

Co Paweł?

Ya docenia cię. Mówił mi, jak macie dobrze. Że się dogadujecie.

Olga odstawiła kubek.

Rozmawiasz z nim o mnie?

Czasem, mimochodem. Chwali cię.

To miłe powiedziała Olga, wiedząc już, że nie. Że to nieprzyjemne. Nie umiała tylko jasno powiedzieć dlaczego. Przecież mąż chwali żonę. Co w tym złego? Przecież nic, a jednak coś tkwiło nie tak. Wie to każda kobieta: intuicja, z której się śmiejesz tylko wtedy, gdy nie działa na własny temat.

Pod koniec szóstego tygodnia Marzena poprosiła, czy może użyć Gardenii.

Skończyły mi się perfumy, nie zdążę kupić. Mogę dwa razy?

Pewnie uśmiechnęła się Olga.

Wieczorem otworzyła flakonik i zobaczyła, że zostało mniej niż trzecia część Choć jeszcze tydzień temu było ponad pół.

Zamknęła flakonik, schowała do szafki na klucz, o którym dawno zapomniała. Spojrzała w lustro: Ukrywam perfumy przed przyjaciółką. Co ze mnie za człowiek.

Ale flakonu nie otworzyła.

Paweł wrócił tego wieczoru w świetnym humorze co ostatnio zdarzało się częściej wtedy, gdy Marzena była w domu. Przyniósł ciasto, bez powodu.

Tak po prostu uśmiechnął się.

Marzena ucieszyła się dokładnie tak, jak Olga cieszyłaby się, gdyby mąż przyniósł ciasto. Właściwie identycznie. Dobrze. Olga patrzyła na wszystko z progu kuchni i myślała, że Marzena na wszystko reaguje jak trzeba. Chwali kawę tak jak trzeba. Śmieje się odpowiednio. Odpowiednio przechyla głowę, odpowiednio się dziwi. Robi to samo, co Olga, tylko z większą gorliwością. Bez zmęczenia. Bez dwudziestu trzech lat przyzwyczajeń.

I Paweł to zauważał. Nawet jeśli nie zdawał sobie sprawy.

Olga zjadła kawałek ciasta i było naprawdę smaczne, rozmowa płynęła leniwie i wszystko wydawało się być normalne. Ale w środku czuła pewien niepokój to dziwne uczucie, gdy wracasz do domu i czujesz, że wszystko stoi na swoim miejscu, choć chyba przesunięte o przysłowiowy centymetr

Wyjazd służbowy pojawił się niespodziewanie. Dyrekcja technikum wytypowała Olgę na szkolenie do Torunia cztery dni. Dyrektor poinformował ją w piątek, zaakceptowała w poniedziałek. Przemknęła jej przez głowę myśl: zostawiam Pawła i Marzenę na cztery dni. Potem zganiła się za to. Dorośli ludzie. Z niczego nie wyniknie. Za dużo myśli. Musi odetchnąć.

Przed wyjazdem rozmawiała z Pawłem w kuchni.

Wracam w piątek wieczorem. Marzena pomoże przy kolacji, umie gotować.

Damy radę rzucił. Nie martw się.

Nie martwię się.

Spojrzała na niego spokojny, zwyczajny. Patrzyła na tę twarz dwadzieścia trzy lata, znała każdy szczegół. Teraz była w niej lekkość. Taka lekkość, co pojawia się wtedy, gdy życie nie ciąży.

Wyjechała w środę rano. W pociągu czytała materiały szkoleniowe, piła kawę z papierowego kubka, patrzyła przez okno na mazurskie krajobrazy. Kursy wydały jej się może nudne, ale przydatne. Wieczorem rozmowy z Pawłem były krótkie.

Jak tam?

Dobrze. Zjedliśmy. Marzena w swoim pokoju. Wszystko gra.

Dobranoc.

Dobranoc.

Nic podejrzanego. Nic nadzwyczajnego. Położyła się późno sen nie przychodził, mimo zmęczenia. Myślała o szkoleniach, o córce, że trzeba będzie kupić nowy kubek, bo stary pękł. Potem myślała o Marzenie, o dwóch szarych kurtkach w przedpokoju, o perfumach.

W czwartek po południu zadzwonił dyrektor.

Olgo, sprawa jest prosta: ostatni dzień kursu to tylko powtórka, którą już znasz. Wróć dziś wieczorem, nie trać czasu.

Była w domu około 21:30. Pociąg przyjechał przed czasem, taksówka mknęła pusta aż dziwnie.

Otworzyła drzwi swoim kluczem. Nie zadzwoniła uznała, że Paweł pewnie już śpi.

Ale nie spał.

W salonie paliły się świece dwie, na stoliku przy kanapie. Na stole talerze, kieliszki, przystawki w miseczkach. W mieszkaniu pachniało jedzeniem i perfumami. Zapach Gardenii. Flakon zamknęła. Znaczy Marzena kupiła własny.

Paweł siedział na kanapie. Marzena obok. Miała na sobie granatową sukienkę, jakiej Olga u niej nie widziała, ale krój był znajomy taki, jaki Olga zawsze wybierała. Fale układanych włosów, dłonie splecione na kolanach. Rozmawiali. Kiedy Olga weszła, podnieśli wzrok.

Cisza trwała kilka sekund.

Wróciłaś wcześniej odezwał się Paweł.

Widzę rzuciła spokojnie Olga.

Odstawiła torbę, powiesiła płaszcz, powolnymi gestami tylko tak mogła zachować zimną krew.

To tylko kolacja odezwała się Marzena. Zjedliśmy i

Widzę, że kolacja. Ze świecami.

Znów cisza.

Całkiem romantycznie dodała Olga, bez drwiny. Sama się zdziwiła swemu spokojowi.

Paweł podniósł się z kanapy.

Nie rób z tego

Pawle przerwała mu miękko. Proszę, nie mów mi teraz, żeby nie robić z tego problemu.

Zamilkł. Marzena gapiła się w stół.

Olga weszła do kuchni. Nalała wodę i wypiła jej łyk. Zerknęła na parapet, gdzie zawsze stał kwiat geranium, co tydzień go podlewała, zwykle w środę. Była pewna, że środę opuściła przecież była wtedy w Toruniu. A kwiat był podlany.

Marzena podlała zrozumiała.

Wróciła do salonu.

Marzena, znajdziesz jutro inne miejsce na nocleg?

Marzena podniosła oczy.

Olga, ja wiem, że to wygląda

Znajdziesz, prawda? powtórzyła Olga, bez podniesienia głosu.

Tak. Znajdę.

Dobrze.

Wzięła torbę i zniknęła w sypialni. Zamknęła drzwi, nie na klucz po prostu na klamkę. Położyła się w ubraniu na kołdrze, wpatrując w sufit. Ze strony salonu grzechotały szklanki, ktoś sprzątał po kolacji. Potem znów cisza, potem skrzypnięcie drzwi do gościnnego pokoju.

Paweł nie przeszedł tej nocy do sypialni. Słyszała, jak kładł się na kanapie w salonie. To znaczyło więcej niż tysiąc słów.

Rano wstała pierwsza. Ugotowała kawę i wypiła ją stojąc przy oknie. Miasto budziło się powoli. Piątek. Po chodniku przetoczyła się starsza kobieta z jamnikiem, gołębie na gzymsie kamienicy po sąsiedzku. Zwykły poranek.

Paweł pojawił się w progu kuchni około ósmej.

Musimy porozmawiać zaczął.

Tak zgodziła się Olga.

Olgo, między mną a Marzeną nic nie było.

Może i nie.

Nie może i nie. Nic się nie stało.

Pawle patrzyła w okno. Chyba nie rozumiesz, o co mi chodzi. To nie to, czy coś było. Chodzi o to, co działo się przez półtora miesiąca.

Co masz na myśli?

Odwróciła się do niego.

Widziałam, jak w moim domu pojawił się ktoś, kto powoli zaczął być mną. Moja fryzura. Moje perfumy. Moje przepisy. Moja kurtka. Moje gesty. I mąż, którego to cieszy, bo to ja, tylko bez zmęczenia. Bez rutyny. Bez dwudziestu trzech lat przyzwyczajenia.

Milczał.

Nie pytam o to. Po prostu mówię, co widziałam.

Przesadzasz powiedział w końcu.

Może zgodziła się. Idę do pracy. Gdy wrócę, nie chcę, by w gościnnym pokoju były jej rzeczy.

Olgo

Jeszcze jedno dodała, zakładając płaszcz w przedpokoju. Naiwność i ślepe zaufanie To o mnie. Za bardzo ufałam. Wam obojgu.

Wyprosiła. Drzwi zamknęła cicho.

W pracy zrealizowała dwa lekcyjne tematy, odnotowała obecności. W pokoju nauczycielskim wypiła herbatę z Ireną, która dużo opowiadała, a Olga przytakiwała machinalnie. Nie pytała o nic, ale patrzyła takim wzrokiem, którego nie trzeba tłumaczyć.

Do domu wróciła po południu. Gościnny pokój był pusty, łóżko zaścielone, żaden ślad nie wskazywał, że ktoś w ogóle tu mieszkał poza jedną białą plastikową szczotką do włosów na łazienkowej półce. Wzięła ją i wyrzuciła do kosza.

Paweł był w domu, w salonie. Na jej widok tylko podniósł głowę z ekranu telefonu.

Poszła.

Widzę.

No i co teraz?

Zeszła z płaszczem do przedpokoju, przeszła do kuchni i bez słowa zaczęła rozpakowywać zakupy. Nie miała nawet planu obiadowego. Było ważne, by robić cokolwiek.

Olgo podszedł do niej Paweł. Jesteśmy razem dwadzieścia trzy lata. Tak się nie da

Da się. Tylko daj mi czas.

Ile czasu?

Nie wiem. Parę dni. Muszę przemyśleć.

Te kilka dni zamieniło się w tydzień. Zamieszkali razem jak obcy pod wspólnym dachem, z grzecznością, ale bez czułości. Jadali osobno, spali w oddzielnych pokojach. Paweł próbował zagadywać, Olga odpowiadała krótko, ale nie z urazy, tylko z niegotowości do wygłaszania myśli na głos. Słowa były jeszcze w środku, niepoukładane.

Dużo wtedy myślała. O tym, skąd to się zaczęło, kiedy wpuściła Marzenę odruchowo, jak należy wobec przyjaciółki w potrzebie. O tym, kiedy poczuła, że coś jest nie tak, choć długo nie miała na to słów. Cicha zazdrość, jak nazwała to Irena. Przejmowanie tożsamości powoli, po cichu, kawałek po kawałku może nawet bez złych intencji. Potrzebowała cudzego życia, bo własne jej nie wystarczyło. Brała po okruszku po zapachu perfum, po przepisie na ciasto.

Najbardziej bolało ją coś innego Paweł.

Mógłby nie zauważyć. Mógł zauważyć i jej to powiedzieć. Mógł zignorować ulepszoną kopię. Ale on reagował. Przynosił ciasto. Siedział blisko, śmiał się, robił kolacje przy świecach, gdy żona była w delegacji. Może nie rozumiał, że robi coś złego. Może tylko nie myślał.

W drugim tygodniu zadzwoniła do córki.

Mamo, coś się dzieje z twoim głosem.

Z którym głosem?

Mówisz inaczej.

Chyba z Pawłem się rozejdziemy powiedziała. Po raz pierwszy na głos.

Długa pauza.

Przez Marzenę?

Nie tylko. Raczej ona tylko pokazała, co i tak już było.

A co było?

Sama nie wiem jak to nazwać. Przyzwyczailiśmy się. Oboje. Tak, że przestaliśmy się widzieć. Marzena przyszła, była mną tylko lepszą, świeższą. Jemu to się spodobało.

Mamo

Nie płaczę. Wyjaśniam.

Zostaniesz sama?

Przez jakiś czas tak. To normalne.

Wypowiadając to słowo, po raz pierwszy poczuła, że rzeczywiście tak jest. Tym razem naprawdę wybierała to normalne.

Rozmowa z Pawłem odbyła się w niedzielę wieczorem. Powiedziała:

Myślę, że powinniśmy się rozstać.

Długo nie odpowiadał.

To ostateczna decyzja?

Nie wiem. Potrzebuję swojej przestrzeni. Muszę się przekonać, kim jestem, osobno od tego mieszkania, od ciebie, od wszystkiego.

Przez tę kolację przy świecach? Olgo, to tylko kolacja

Pawle odpowiedziała spokojnie nie przez świece. Świece to tylko ostatnia rzecz. Od dawna widziałam, milczałam, tłumaczyłam sobie, że normalne a nie było.

Nie rozumiem, co zrobiłem źle.

Nic konkretnego. Po prostu przestałeś mnie widzieć. Gdybyś widział, zauważyłbyś kogoś, kto powoli staje się twoją żoną.

Nie odpowiedział bo nie miał jak.

Mieszkanie sprzedamy, albo wykupię twoją część. Nie teraz. Ustalimy.

Dokąd pójdziesz?

Wynajmę coś. W Olsztynie albo gdzieś indziej. Zobaczę.

Zaczynać od zera w wieku pięćdziesięciu dwóch lat westchnął z nutą żalu.

Tak. Zaczynam od zera w pięćdziesiąt dwa. Bywa.

Wstała i weszła do łazienki. Wyjęła zamknięty flakonik Gardenii, przez chwilę potrzymała w dłoni, potem przyniosła do przedpokoju i ostrożnie postawiła w kubełku na śmieci. Nie rzuciła. Odstawiła uważnie tak, jak odkłada się rzecz, która już nie będzie potrzebna.

Wróciła do kuchni, nastawiła czajnik.

W kolejnych dniach działała zadaniowo. Zadzwoniła do agencji nieruchomości, do prawnika. Pojechała do Ireny, opowiedziała ogólnie. Ta nie komentowała, tylko słuchała i czasem mówiła tak właśnie w taki sposób, że znaczyło rozumiem.

Siedziały u Ireny w kuchni.

Złościsz się na nią? spytała Irena.

Na Marzenę? Nie. Może trochę na siebie, że nie widziałam oczywistego. Na Antka tak, ale to inna złość. Cicha. Minie.

Co planujesz?

Wynajmę mieszkanie, zmienię fryzurę, kupię inne perfumy uśmiechnęła się. Na pewno już nie Gardenię.

I dobrze.

Zobaczę, co mi się naprawdę podoba. Co jest moje, nie z przyzwyczajenia.

To proces.

Wiem. Mam czas.

Irena dolała herbaty. Za oknem siąpił jesienny deszcz jeszcze nieprzenikliwy, tylko szary. Olga patrzyła i myślała, że kilka tygodni temu jej życie było jasno określone: mieszkanie, Paweł, praca, rozpisane trasy, przepisy, flakon perfum na lewej półce w łazience. Wszystko na miejscu. A jednak to na miejscu nagle przestało być czymś pewnym.

Ale nie czuła pustki ani panicznego lęku. Było coś innego. Czuła, jakby po latach zrzuciła za ciasny płaszcz, który już dawno ją uwierał, tylko wcześniej tego nie dostrzegała.

Wiesz? powiedziała do Ireny Chyba po raz pierwszy od lat nie wiem, co będzie dalej. I to jest do zniesienia.

Do zniesienia powtórzyła Irena z uśmiechem. Dobre słowo.

Minął tydzień. Olga znalazła mieszkanie jednopokojowe, w innym osiedlu Olsztyna, jasne, z widokiem na park. Drogo, ale do udźwignięcia. Pojechała obejrzeć, pochodziła po pustych pokojach, skrzypiący parkiet, biała kuchnia. Pomyślała: można żyć.

Biorę powiedziała właścicielce, starszej pani.

Na długo?

Nie wiem. Zacznijmy od roku.

Starsza pani pokiwała głową.

W domu tym starym Olga zaczęła oddzielać swoje rzeczy od Pawła. Książki, naczynia, ubrania. Niektóre przedmioty odkładała do oddania. Odnalazła błękitną koszulę, której nie nosiła trzy lata, ale trzymała, bo jeszcze będzie dobra. Oddała ją.

Szarej kurtki z paskiem już nie wzięła. Kupiła nową, granatową, innego kroju. Założyła, spojrzała w lustro. Nic wspólnego z rzeczami Marzeny. Dobrze.

Nie widziała się z Marzeną, nie pisała. Marzena wysłała jednego SMS-a: Olgo, wiem, że cię zraniłam. Przepraszam, jeśli to możliwe. Olga odczytała, odłożyła telefon. Nie odpowiedziała. Nie dlatego, że nie wybaczyła tylko nie była gotowa. Albo nie chciała. Różnicy jeszcze nie rozróżniała.

Paweł mieszkał w starej kawalerce. Odzywali się do siebie z konieczności, grzecznie, po dorosłemu. Było w tym coś gorzkiego i zarazem przynoszącego ulgę. Widziała, że Paweł nie wie, jak to odkręcić może nawet nie rozumie, co naprawdę utracił.

W ostatni piątek przed przeprowadzką poszła do drogerii. Łaziła długo między półkami, testowała zapachy. Ekspedientka cierpliwie tłumaczyła, polecała. Potem znalazła: Srebrny cedr. Zupełnie inny, niekwiatowy, suchy, lekko ciepły. Nie ten, do którego się przyzwyczaiła dlatego się zdecydowała.

Dobry wybór powiedziała ekspedientka.

Zobaczymy uśmiechnęła się Olga.

Przeprowadzka trwała pół dnia. Irena pomagała z kartonami. Paweł też nie odmówiła. Sprawnie, bez napięć. Rzeczy powędrowały do nowego wnętrza. W jasnej kawalerce z widokiem na park wszystko ustawiła już po swojemu, według nowych zasad.

Wieczorem, gdy została sama, Olga otworzyła flakon Srebrnego cedru i upuściła kroplę na nadgarstek. Zapach był obcy, nie nieprzyjemny po prostu inny. Powąchała jeszcze raz. Myślała: trzeba będzie się przyzwyczaić. Albo nie po prostu zaakceptować.

Za oknem drzewa w parku prawie nagie, listopad zrywa resztki liści. Latarnie zapalają się wcześnie, jak zwykle o tej porze. Olga postawiła wodę na herbatę, odnalazła w kartonach nietknięty kubek i stanęła przy oknie.

Telefon zabrzęczał dzwoniła córka.

No jak tam, mamo? Ułożyłaś się?

Układam się.

Pewnie się boisz?

Olga spojrzała za okno na światła w parku.

Nie powiedziała, spokojnie. Wiesz nie boję się.