To, co zobaczyłem za oknem kuchennym

To co zobaczyłam przez kuchenne okno

Andrzej, schowałeś już wyprasowane koszule? Widziałam dwie jeszcze na stosiku po prasowaniu.

Haniu, już się tym zajmę, nie martw się tak.

Ja się nie martwię, tylko pytam. Kiedy wyjeżdżasz?

Po obiedzie, pewnie koło trzeciej.

Hanna stała przy kuchence i mieszała owsiankę, chociaż już dawno nie miała na nią ochoty. Ręce robiły automatycznie swoje, dopóki głowa była zajęta czymś innym. Przez uchylone okno czuć było surowe, kwietniowe powietrze, gdzieś pod blokiem kapała woda z dachu, a ten uporczywy, miarowy dźwięk, kap, kap, kap, akurat dziś irytował ją bardziej niż zwykle.

Na ile dni jedziesz?

Jak zwykle. Cztery, pięć dni. Może ciut dłużej, jak rozmowy się przeciągną.

Rozumiem.

Rozlała owsiankę do talerzy. Postawiła przed Andrzejem jego ulubiony duży kubek, nalała kawę, dolała mleka, bez pytania bo po siedmiu latach wiedziała już doskonale, jak ją pije. Dwie łyżeczki cukru, sporo mleka. On lubił, gdy kawa była niemal beżowa.

Andrzej siedział przy stole i patrzył w telefon. Ostatnio praktycznie za każdym śniadaniem gapił się właśnie tam. Kiedyś Hanna próbowała zaczynać rozmowy, nawet się obrażała, teraz już nie. Pogodziła się, że jest taki poranny rytuał kawa z telefonem. I tyle.

Słuchaj, Andrzej odezwała się siadając naprzeciw. Ty znowu wyjeżdżasz. Chciałam o czymś porozmawiać.

No? podniósł oczy, ale telefonu nie odłożył.

Umówiłam się na konsultację. U doktor Marii Romanowskiej. Wiesz, to ta ginekolożka, opowiadałam ci o niej. Chcę jeszcze raz przemyśleć wszystko. No, w sprawie dziecka.

Andrzej położył telefon ekranem do dołu. To zawsze był zły sygnał. Zawsze, kiedy coś mu nie pasowało, właśnie tak robił.

Haniu. Przecież o tym już milion razy gadaliśmy.

Wiem, że gadaliśmy. Ale jeszcze raz chcę…

Ale co jeszcze raz? Wiesz, w jakim jesteś wieku? Nie mówię tego złośliwie, świetnie wyglądasz, ale…

Mam pięćdziesiąt dwa lata. To nie wyrok.

Hanna powiedział jej imię łagodnie, jak do dziecka, które ciągnie drażliwy temat. Miękko, lecz stanowczo.

Dobrze powiedziała tylko. Dobrze.

Wzięła łyżkę i zaczęła jeść owsiankę. Była już tylko ciepła, nie gorąca, i zupełnie bez smaku, ale jadła. Za oknem nadal kapało z rynny. Andrzej znów wziął telefon.

Zjadł w końcu, podziękował i poszedł się szykować. Hanna zmywała naczynia i myślała, że tę rozmowę o dziecku toczyła z nim już może z dwadzieścia razy przez te siedem lat. I zawsze była ta sama odpowiedź, tylko w różnych wariantach. Poczekamy, staniemy na nogi”, Teraz nie pora, mam ciężki okres w pracy”, Nie jesteś już najmłodsza, pomyśl o zdrowiu”. Siedem lat. Wyszła za mąż mając czterdzieści pięć i wtedy jeszcze wierzyła, że jest czas. Że się uda. Że Andrzej, dobry, spokojny, poukładany człowiek, w końcu będzie chciał. Trzeba tylko poczekać.

Wytarła ręce ściereczką z wyszytym kogutkiem, która wisiała na uchwycie piekarnika już chyba trzeci rok, i pomyślała, że trzeba kupić nową. Tamta już całkiem wyblakła.

Andrzej wyszedł do przedpokoju z podręczną torbą.

No, jestem prawie gotów. Nie widziałaś mojego szarego swetra?

W szafie, na drugiej półce z prawej.

O, rzeczywiście zaraz zatrzasnął drzwiczki szafy. Znalazłem!

Potem się ubrał, zapiął kurtkę. Pomogła mu poprawić kołnierz, jak zawsze. Dał jej buziaka w policzek.

No, to trzymaj się. Zadzwonię wieczorem.

Dobrze. Uważaj na siebie w drodze.

Zawsze.

Drzwi się zamknęły. Hanna stała w przedpokoju sama. Słyszała szum windy, potem trzask drzwi na dole kamienicy. Potem już cisza.

Wróciła do kuchni, dolała sobie kawy i stanęła przy oknie. Okno wychodziło nie na podwórko, ale na boczną ulicę, gdzie przy chodniku stały samochody: szare volvo sąsiada z trzeciego piętra, przytarta stara skoda kogoś innego, jeszcze dwie. Kwietniowe niebo było szare, światło wyblakłe, jakby płaskie, bez cieni.

Szare volvo Andrzeja stało pod następnym blokiem.

Hanna mrugnęła. Spojrzała jeszcze raz. Nie, nie przywidziało się. To jego rejestracja, znała ją na pamięć. Jego auto. Przecież dopiero co wyszedł, jedzie w delegację po co stoi pod innym blokiem?

Może do kogoś wstąpił się pożegnać? Ale właściwie do kogo, oni za bardzo nie przyjaźnili się z sąsiadami, ledwie dzień dobry” w windzie.

Odstawiła kubek i patrzyła dalej.

Minęło z dziesięć minut. Samochód stał.

W końcu z klatki schodowej tamtego bloku wyszła kobieta. Młoda, może trzydziestopięcioletnia, nie więcej. W niebieskiej kurtce, ciemne włosy spięte w kucyk. Na rękach trzymała małe dziecko, może trzyletnie, może troszkę starsze. Dziecko w czerwonym kombinezonie, czapce z pomponem. Kobieta coś do niego mówiła, tuliła do siebie. Maluch wyciągał rączki w kierunku jej twarzy.

Hanna patrzyła na nich i jeszcze niczego nie rozumiała. Po prostu patrzyła.

Wtedy z auta wyszedł Andrzej.

Podszedł do kobiety. Wziął dziecko na ręce, podniósł wysoko maluch się zaśmiał. Hanna nie słyszała śmiechu przez szybę, ale widziała ten ruch. Andrzej przytulił malucha, dotknął policzka przez pompon, potem odstawił na ziemię. Coś powiedział kobiecie. Ona odpowiedziała. Wziął ją za rękę i pocałował w dłoń.

Pocałował ją w rękę.

Hanna stała przy oknie i czuła, jak coś w niej powoli, bardzo powoli się obniża. Nie pęka, nie wali się. Po prostu jakby na półce w środku klatki piersiowej coś zaczęło się ześlizgiwać, jedno po drugim. Powoli, bez huku.

Nie odeszła od okna. Patrzyła, jak Andrzej jeszcze raz tuli dziecko, jak kobieta poprawia czapkę maluchowi, jak się żegnają. Jak wsiada do auta i odjeżdża.

Kobieta z dzieckiem postali chwilę na chodniku, patrząc za samochodem. Potem dziecko pociągnęło ją gdzieś dalej, a ona poszła, trzymając go za rękę.

Hanna w końcu odeszła od okna. Usiadła na taborecie. Spojrzała na swoje ręce na kolanach. Zwyczajne ręce, trochę zmęczone, z obrączką na palcu.

Pomyślała, że kawa już zupełnie wystygła.

Wstała, wylała kawę do zlewu i puściła gorącą wodę.

Musiała pomyśleć. Ale najpierw musiała coś zrobić z tym uczuciem opadającej półki. Bo wiedziała, że jeśli teraz pozwoli sobie na płacz, na krzyk, albo zacznie dzwonić do Andrzeja w tym momencie, to to będzie nie tak. Nie dlatego, że nie wolno płakać. Dlatego, że nie znała jeszcze wszystkiego. Widziała coś. Ale jeszcze nie wiedziała wszystkiego.

Choć, jeśli była ze sobą szczera, już wszystko wiedziała.

Założyła niebieski płaszcz z przedpokoju, zabrała klucze i torebkę i wyszła. Potrzebowała powietrza. Musiała przejść się przed siebie.

Na dworze było mokro. Asfalt lśnił po deszczu, kałuże odbijały blade niebo. Hanna szła chodnikiem, nie patrząc za bardzo gdzie idzie, byle iść przed siebie. Obok sklepu spożywczego, fryzjera, apteki. Przed apteką starsza pani karmiła z ręki swojego małego kundelka. Piesek brał kąski bardzo delikatnie, prawie czule.

Siedem lat.

O tym myślała Hanna, idąc. Siedem lat mieszkała z człowiekiem i nie wiedziała. A może nie chciała wiedzieć? Uczciwie pytała samą siebie: czy były znaki? Coś, czego nie chciała dostrzec?

Delegacje. Często, niemal co miesiąc. Wierzyła, że rzeczywiście pracuje. Bo praca Andrzeja była taka: dostawy, spotkania, wyjazdy. Nigdy nie miała powodu, by nie ufać. Nigdy.

Telefon, który zawsze miał przy sobie. Myślała, że taki nawyk.

Temat dziecka, który za każdym razem uprzejmie, ale stanowczo zamykał. Myślała: wiek, zmęczenie, nie chce nowych obowiązków. Myślała, że zrozumie, poczeka.

A on już miał dziecko.

Malutki, trzyletni. Czyli wszystko zaczęło się jakieś cztery lata temu. Wtedy byli małżeństwem trzy lata.

Hanna przystanęła przy ławce w małym parku, gdzie stało parę lip, jeszcze bez liści, z nabrzmiałymi pąkami. Usiadła. Wyjęła z torebki telefon. Tylko przytrzymała go w dłoni, potem schowała.

Co zrobi, gdy wróci? Za cztery-pięć dni, jak zwykle. Z małym prezentem, historią o rozmowach biznesowych, zmęczony. Usiądzie na kanapie, włączy telewizor. Powie: I jak tam u ciebie?”

U niej, rozumiesz.

Siedziała na ławce i patrzyła na nagie gałązki lip. Pąki były żywe, pełne soku, zaraz miały puścić zielone. Jeszcze tydzień ciepła i wszystko się zazieleni.

Myślała nie o zdradzie Andrzeja, ani o tamtej kobiecie. Myślała o sobie. O tej Hani, która siedem lat czekała. Oszczędzała, znosiła, wierzyła. Była pewna, że robi wszystko dobrze bo prawdziwa miłość jest cierpliwa, nie trzeba napierać, trzeba czekać.

No i doczekała się.

Zimno się zrobiło. Zapięła płaszcz i wróciła do domu.

W domu było cicho. Bez Andrzeja zawsze było jeszcze ciszej, choć był człowiekiem spokojnym, nie hałasował. Ale sama jego obecność dawała jakiś dźwięk tła, oddech, domowe ciepło. Teraz tego brakowało.

Hanna weszła do pokoju. Postała chwilę na środku, rozglądając się. Półka z książkami; jej i parę jego. Jego kapcie przy fotelu. Jego pled, niebiesko-zielony, cieplejszy, ułożony na podłokietniku. Wzięła go na chwilę do rąk. Miękki, porządna wełna, sama mu kupiła na urodziny rok temu.

Położyła z powrotem.

Potem poszła do składziku. Na górnej półce stały pudła, których nigdy nie rozpakowali po przeprowadzce, jeszcze zanim się wprowadzili. Trzy lata. Przyniosła schodki, sięgnęła po pierwsze pudło. Tam jej stare rzeczy: książki, dokumenty, pudełko ze zdjęciami.

Wyjęła zdjęcia, usiadła na podłodze. Tu trzydziestoletnia ona szczupła, śmieje się, patrzy gdzieś za kadr. Tu rodzice na Mazurach, młodzi, szczęśliwi. Obok przyjaciółka Kasia, przytulone, gdzieś w parku, wesołe. Kasi teraz już pięćdziesiąt sześć lat.

Kasia. Trzeba do niej zadzwonić. Ale nie dziś.

Schowała zdjęcia z powrotem, zamknęła pudło. Zeszła z drabinki i poszła do łazienki umyć twarz. Spojrzała w lustro. Zmęczone oczy. Ładna cera zawsze jej to powtarzano. Pierwsze zmarszczki przy oczach, przy ustach. Włosy ciemne z pasemkami srebra, ścięte do ramion. Zwyczajna kobieta po pięćdziesiątce.

Zdrada nie zostawia śladu od razu. Najpierw patrzysz na siebie i myślisz: tak, to ty. Żona, którą oszukiwano przez siedem lat. Kobieta, która czekała na dziecko, a mąż miał je już z inną.

Zakreciła wodę, poszła do kuchni robić obiad bo coś trzeba było robić.

Cztery kolejne dni przypominały życie w podwójnej rzeczywistości. Z zewnątrz wszystko normalnie: gotowała, sprzątała, dzwoniła do mamy. Wieczorami Andrzej dzwonił, jak obiecał. Opowiadał pogodnie o rozmowach, pytał co u niej. Ona mówiła: dobrze, wszystko w porządku, pogoda kiepska, kupiłam nowy ręcznik do kuchni. Śmiał się. Ona też się śmiała. Najstraszniejsze było to, jak łatwo się śmiała.

Ale w środku działo się coś innego.

Myślała. Skrupulatnie, jak nigdy wcześniej. Układała wszystko na półkach w głowie, szukała powiązań, wspomnień. Wieczory, gdy wracał z delegacji i był inny milszy albo odwrotnie, bardziej zamknięty. Myślała: zmęczony. Teraz rozumiała: wracał stamtąd, od nich.

Myślała o tamtej kobiecie młoda, około trzydziestu paru lat. Ładna? Pewnie tak. Widziała ją chwilę, ale wyłapała: zgrabna sylwetka, pewne ruchy. Kobieta, która zna swoje miejsce. Czyli miejsce przy jej mężu.

A dziecko? Chłopiec czy dziewczynka? Nie wiedziała. Malutki, w czerwonym kombinezonie. Andrzej trzymał go wysoko, a dziecko się śmiało.

Nigdy nie widziała Andrzeja tulącego dzieci przy niej. Zawsze mówił: Ja, szczerze mówiąc, nie bardzo umiem z małymi.” Wierzyła.

Trzeciego dnia zadzwoniła do Kasi.

Kasia, możesz przyjść?

Jasne. Co się dzieje, jakoś dziwnie brzmisz…

Po prostu przyjdź. Zrobię kawę.

Kasia była za godzinę. Mieszkała dwa bloki dalej, zawsze chodziły po zakupy tym samym szlakiem. Przyjaźniły się już dwadzieścia lat, od kiedy razem pracowały. Drogi się rozeszły, Kasia wyszła za mąż, przeprowadziła się, Hanna też. Ale kontakt został telefony, spotkania, kawa.

Kasia zdjęła kurtkę w przedpokoju, spojrzała na Hannę.

Haniu. Co się dzieje?

Poczekaj, pójdziemy do kuchni.

Opowiedziała wszystko. Spokojnie, do końca, bez zbędnych ozdobników. Kasia słuchała w ciszy, tylko raz mocno ujęła jej dłoń. Kiedy Hanna skończyła, Kasia długo patrzyła w stół.

O Jezu powiedziała w końcu. O Jezu.

Tak.

Jesteś pewna? To na pewno on?

Kasia. Siedem lat patrzę na ten samochód i tego człowieka. Jestem pewna.

Co zrobisz?

Myślę.

Może najpierw pogadajcie?

Porozmawiam z nim. Jak wróci.

Jesteś naprawdę dzielna, że się trzymasz. Ale wiesz… nie dźwigaj tego sama…

Kasiu przerwała jej. Poradzę sobie. Nie proszę cię o litość, tylko bądź przy mnie. Ot, jesteś tutaj. Dzięki.

Kasia milczała, potem ją przytuliła. Mocno, jak tylko stare przyjaciółki potrafią, bez słów.

Jestem, Haniu. Zawsze daj znać. Zawsze.

Słyszę.

Kasia wyszła, gdy już było ciemno. Hanna umyła kubki, zgasiła światło i poszła położyć się w ubraniu na łóżku. Patrzyła w sufit.

Myślała o tym, że przez siedem lat budowała coś, co uważała za prawdziwe. Nieidealne, ale prawdziwe: wspólna codzienność, wspólne nawyki, te śniadania z kawą i owsianką. Myślała, że to jest fundament nie namiętność, ale właśnie wspólne razem”.

A okazało się, że kiedy ona budowała swoje razem, on budował swoje razem pięć minut stąd.

Pięć minut piechotą.

Zamknęła oczy. Za oknem padał deszcz. Ostrożnie, wiosennie, niezbyt smutno.

Wrócił piątego dnia, po południu. Zadzwonił, choć miał swoje klucze. Hanna otworzyła.

Jestem powiedział i uśmiechnął się domowo, choć zmęczony. Postawił torbę, wyciągnął ręce w jej stronę.

Poczekaj powiedziała.

Coś w jej głosie sprawiło, że zamarł.

Co się dzieje?

Usiądź, proszę, w pokoju. Muszę z tobą porozmawiać.

Usiedli. On na kanapie, ona ze stołkiem naprzeciwko, pośrodku był stolik z papierowymi tulipanami, które kiedyś zrobiła po prostu z nudów.

Andrzeju powiedziała. Tego dnia, gdy wyjeżdżałeś, widziałam cię przez okno. Stałeś pod sąsiednim blokiem. Tam była kobieta z dzieckiem. Tuliliście się.

Patrzył na nią i milczał. Nie było w tym milczeniu zaprzeczenia ani chęci tłumaczenia. To było inne milczenie.

Andrzej.

Hania…

Ja nie chcę scen przerwała spokojnie, choć w środku brzmiało to jak druty pod wysokim napięciem. Nie chcę krzyczeć, płakać, słuchać wyjaśnień. Chcę jednego: to twoje dziecko?

Cisza.

Tak odpowiedział.

Kiwa głową. No i wszystko jasne. Już to wiedziała, ale teraz wiedziała na pewno.

Ile ma lat?

Trzy lata.

Jesteście razem długo?

Haniu, proszę…

Pytam.

Opuścił głowę.

Pięć lat.

Pięć lat. Znaczy dwa lata przed dzieckiem byli wtedy ledwo dwa lata po ślubie.

Rozumiem powiedziała.

Haniu, nie chciałem cię skrzywdzić. Nie planowałem, samo tak wyszło…

Samo wyszło? powtórzyła, nie z ironią, tylko powtórzyła. Pięć lat się samo działo.

Wiem, co myślisz…

Wątpię.

Haniu, ja…

Andrzeju wstała. Nie trzeba. Naprawdę. Wszystko już wiem. Widziałam, jak trzymasz dziecko. Jak patrzysz na nią.

Myślała, że dziwne nie płacze. W ogóle nie chce płakać. Było w niej coś ciężkiego i krystalicznie jasnego, jak powietrze po burzy.

Spakuję się, powiedziała. Tylko podstawowe rzeczy. Po resztę przyjdę później.

Dokąd pójdziesz?

Do mamy. Potem pomyślę.

Haniu, zaczekaj. Porozmawiajmy. Wszystko ci wyjaśnię.

Już wyjaśniłeś.

Poszła do sypialni. Wyjęła spod łóżka mniejszą walizkę. Spakowała: kilka ubrań, dokumenty, kosmetyki, bieliznę, sweter na wszelki wypadek. Książkę z szafki nocnej. Zdjęcie rodziców. Swoje ulubione perfumy. Ładowarkę.

Andrzej stał w drzwiach i patrzył.

Porozmawiaj ze mną. Nie powinnaś tak, po cichu się zwinąć.

A jak powinnam?

Nie odpowiedział.

Zamknęła walizkę. Przeszła obok niego do przedpokoju. Założyła płaszcz, wygodne botki. Wzięła walizkę, wróciła na sekundę do pokoju. Podniosła obrączkę, zdjęła z palca, położyła przy papierowych tulipanach. Spokojnie, nie rzuciła. Położyła.

W przedpokoju odczepiła klucze od domu, położyła na komodzie.

Haniu…

Andrzeju. Naprawdę życzę ci wszystkiego dobrego.

I wyszła.

W windzie spojrzała na odbicie w lustrzanych drzwiach rozmazane, obce. Winda szumiała. Parter, drzwi się otwarły.

Na zewnątrz było chłodno. Hanna wyszła z walizką na chodnik i postała chwilę, przyzwyczajając się. Potem ruszyła w stronę przystanku. Musiała dojechać do mamy. Mama mieszkała w innej dzielnicy, czterdzieści minut autobusem.

Bez awantury. Bez krzyku. Wtedy nie wiedziała, że po miesiącach właśnie to zapamięta najostrzej że odeszła cicho. Nie dlatego, że się pogodziła ani wybaczyła. Jej odejście nie było odpowiedzią na niego, tylko jej własną decyzją. Jej wyborem. Zachowała godność dla siebie, nie dla niego.

Na przystanku zawiewał chłodny wiatr. Zapięła płaszcz pod szyję.

Minął rok.

Miasto w ogóle się nie zmieniło. Te same lipy na głównej, tylko już całkiem zielone. Te same sklepy, ta sama apteka przy skrzyżowaniu. Ta sama starsza pani czasem wychodziła z pieskiem. Życie małych miast płynie powoli przez rok Hanna zrozumiała, że to wcale nie jest złe.

Wynajmowała małe dwupokojowe mieszkanie na trzecim piętrze, z oknami na ogród. Ogród należał do starszej pani z dołu, która uprawiała tam poziomki i floksy. Zapach floksów w środku lata Hanna bardzo polubiła, otwierała rano okno i wdychała przez chwilę.

Założyła własną małą pracownię nie od razu, dopiero jesienią, kiedy skończyły się formalności spadkowe i rozwód, a w środku zrobiło się ciszej. Przypomniała sobie o papierowych tulipanach.

Zawsze coś robiła rękoma: szydełkowała, szyła, lepiła z gliny. Ale pomyślała nagle a dlaczego nie na poważnie?

Zadzwoniła do Kasi.

Kasia, chcę otworzyć pracownię.

Jaką pracownię?

No, rękodzieło. Dekoracje do domu, ozdoby. Umiałam zawsze coś zrobić, wiesz. Pomieszczenie może niewielkie? Sama, bez nikogo na razie.

A liczysz się z kosztami? Wynajem, materiały…

Myślałam o tym. Mam trochę oszczędności. Zacznę skromnie.

Jesteś pewna?

Jestem.

Kasia chwilę myślała.

Wiesz co, nawet mnie nie dziwisz.

Lokal znalazła szybko. Parter starej kamienicy w centrum, tanio, byle nie stał pusty. Hanna pomalowała ściany na biało, powiesiła półki, postawiła duży stół, dobrała światło. Nazwa: Pracownia Hanny. Bez udziwnień.

Na początku przychodziły znajome, sąsiadki, mamy przyjaciółek. Kupowały wieńce z suchych kwiatów, świece, podkładki pod doniczki. Potem ktoś napisał o niej na osiedlowym forum, potem kolejni. Założyła profil w internecie, wrzucała zdjęcia. Zamówień było tak, akurat, by spłacić wynajem. Akurat, by nie zamartwiać się o kasę.

Ale najważniejsze było co innego.

Najważniejsze było to, że każdego ranka budziła się z poczuciem, że ten dzień jest tylko jej. Sama decydowała, otworzyć czy nie, co robić, z kim porozmawiać, co stworzyć. To uczucie takie proste a takie niesamowite trudno opisać. Po prostu: swoje rano, swoją kawę, swoje decyzje.

O Andrzeju myślała rzadko. Czasem jakiś płaszcz w witrynie, czy zapach tytoniu znajomy. Dawała sobie chwilę i szła dalej. Nie było złości. Prawie nie było żalu. Był cichy smutek za tym, co się nie wydarzyło. Za dzieckiem, którego nie miała. Za latami, które minęły na czekaniu.

Ale to był już smutek spokojny, taki z którym można żyć.

Pod koniec kwietnia, równo po roku, wracała do domu z pracowni. Wieczór pachniał topolą i świeżym deszczem, w ręku niosła torbę z materiałami, w głowie plan dla nowego zamówienia: młoda mama poprosiła o karuzelę nad łóżeczko. Z drewna i pomponików z włóczki. Hanna już widziała to: jasne drewno, pastelowe kolory, ciche kołysanie nad głową niemowlaka.

Przed małą kawiarnią, którą mijała codziennie, stał mężczyzna. Starszy, może trochę od niej, siwiejący. Spojrzał na nią.

Haniu? Hanna, to ty?

Przystanęła. Przyjrzała się.

Witek?

No popatrz, tyle lat! Z dwadzieścia, jak nic?

Witek Słomka. Pracowali kiedyś razem, w czasach gdy robiła zupełnie co innego. Był wtedy młody, pełen pomysłów, rozgadany. Potem ich drogi się rozeszły.

Dwadzieścia chyba będzie przyznała. I co u ciebie?

Nic, wróciłem tu trzy lata temu, miałem dość dużego miasta. A ty tu od dawna?

Tak naprawdę nigdy nie wyjechałam.

No tak, zawsze byłaś lokalna. Słuchaj, spieszysz się bardzo? Może kawa?

Zastanowiła się chwilę. Torba w ręce trochę ciążyła, w domu czekało zamówienie, sąsiadka pewnie podlewała floksy.

Czemu nie zgodziła się.

Usiedli przy oknie. Zamówili kawę, jej podano cappuccino, jemu czarną. Witek opowiadał: długo mieszkał gdzie indziej, żenił się, rozwiódł, potem znów próbował, znów się nie udało. Śmiał się z siebie. Bez goryczy.

A ty? Jak tam? Wyszłaś za mąż, pamiętam.

Wyszłam. Rozwiodłam się.

Dawno?

Rok.

Ciężko?

Zatrzymała się na moment z kubkiem cappuccino w dłoniach. Był ciepły, fajnie pasował w ręce, ozdobiony listkami.

Trudno, odpowiedziała szczerze. Ale wiesz, po wszystkim mam poczucie, że dobrze, że tak wyszło. Nawet jeśli wcześniej nie było źle. Po prostu teraz jest lepiej.

Zmieniłaś się?

Pomyślała chwilę.

Raczej nie. Bardziej… jestem sobą.

Witek kiwnął. Popatrzył na nią ze skupieniem.

A czym się zajmujesz?

Mam swoją pracownię. Dekoracje, ozdoby do domu, trochę rękodzieła. Sama.

Naprawdę? Kurczę, zawsze coś robiłaś, pamiętam jakieś ręcznie robione cuda na twoim biurku.

Pamiętasz?

Jasne. Malutki wazonik ze szkiełkami, zawsze wszyscy pytali skąd.

To była buteleczka po perfumach, zaśmiała się. Malowałam farbami do szkła.

Tak! Wszyscy się zachwycali.

Pomilczeli chwilę. Dobra cisza, nie niezręczna.

Jesteś szczęśliwa? Witek zapytał wprost.

Spojrzała przez okno. Na ulicy już ciemniało, latarnie świeciły miękko. Ludzie wracali z zakupami, ktoś prowadził dziecko za rękę, ktoś szedł sam.

Wiesz, szczęśliwa to chyba nie jest to słowo. Zadowolona brzmi jak coś małego udana zupa albo wygodne buty. U mnie jest coś innego, nie umiem nazwać…

Spróbuj.

Zastanowiła się.

Codziennie rano wstaję, idę do pracowni. Czasem mam zamówienie, czasem tworzę coś po prostu dla siebie. Pracuję, patrzę, jak coś z niczego zamienia się w coś. To moje. Nikt mi tego nie dał, nikt nie odbierze. Myślę, że to jest właśnie… życie.

Witek się uśmiechnął.

Tak, chyba o to chodzi.

Za oknem latarnie świeciły żółto, w kawiarni cicho grała jakaś stara piosenka. Kawa w kubku kończyła się, była już chłodna.

Witek, lecę już. Muszę rano wstać.

Jasne wstał razem z nią, podał torbę z materiałami. Fajnie było się spotkać.

Szczerze przytaknęła.

Jak nazywa się twoja pracownia?

Pracownia Hanny.

Prosto z mostu, zaśmiał się.

Też jestem prosta.

A wcale nie.

Pożegnali się przy drzwiach. Ona ruszyła chodnikiem, on w drugą stronę. Nie oglądała się.

W domu było cicho. Floksy sąsiadki już zamknęły się na noc, więc zapachu nie było, ale otworzyła okno jednak. Kwietniowe powietrze, chłodne, wilgotne, czyste.

Postawiła czajnik, rozpakowała materiały. Włóczki: pastelowy róż, beż, mięta. Drewniane patyczki. Rozłożyła wszystko na stole, już widziała jak będzie robić pompony miękkie, lekkie, będą kołysały się nad łóżeczkiem jakiegoś malucha.

Czajnik zagwizdał.

Zaparzyła herbatę, wzięła kubek i stanęła przy oknie. Patrzyła na podwórze, cienie drzew, żółte światło okien naprzeciw. Gdzieś daleko przejechał samochód.

Myślała o tym, że życie po rozwodzie, takie jak jej się ułożyło, nie jest żadną porażką. Bez wielkich słów ot, fakt. Pięćdziesiąt dwa lata, nowy rozdział, własna pracownia, małe swoje mieszkanie, znajomy ukochany miasteczko. Można by powiedzieć: niewiele. Mało.

Ale to było jej. Całkiem jej.

Każda poranna kawa była jej. Każda decyzja, co dziś robić, dokąd pójść, z kim pogadać, z kim nie. Każdy pompon z miętowej włóczki.

Za oknem szumiały drzewa. Cicho, spokojnie. Gdzieś daleko zaczynał się deszcz.

Hanna trzymała w dłoniach kubek z herbatą, patrzyła w ciemność okna i myślała, że jutro musi kupić jeszcze beżowej włóczki. Już się kończyła, a zamówień przybywało.

Trzeba kupić beżową włóczkę. I może nowe kuchenne ręczniki. Bo stare już doszczętnie wyblakły.