Wczoraj mój chłopak powiedział mi:

Wczoraj mój chłopak powiedział mi szeptem, który falował przez powietrze jak dźwięk nieistniejącego dzwonu:

W sobotę spotykamy się z chłopakami. Pojedziesz do rodziców?

Zawisłam nad filiżanką herbaty, która parzyła mi palce i zmieniała kolory jak opal:

Przemku, znowu?

Tak, raz w miesiącu, przecież wiesz mruknął, a jego głos rozsypywał się na kawałki.

Wiedziałam. Raz w miesiącu do naszego mieszkania ścianami podpełzają jego koledzy, zasiadają nad planszówkami i wtedy muszę zniknąć, jakby mnie nigdy nie było. Razem mieszkamy dwa lata. Mam trzydzieści jeden lat, on trzydzieści cztery. Wszyscy jego koledzy to mężczyźni w podobnym wieku, mają żony, dziewczyny, czasem nawet koty z polskimi imionami. Ale tylko ja muszę opuszczać dom, kiedy zaczynają się ich spotkania.

Pakuję się śpiesznie: do babci, do rodziców albo mojej przyjaciółki Weroniki jak kilkulatka odsyłana do obcych, kiedy dorośli chcą rozmawiać o sprawach większych niż życie. Robię to regularnie i zawsze czuję się dziwnie mała. Jakbym była w szklanej kuli.

Pierwszy dzień bez kobiet

To zaczęło się półtora roku temu, kiedy zamieszkaliśmy razem i ściany jeszcze pachniały świeżością.

Przemek wtedy powiedział:
W sobotę przychodzą koledzy, gramy w gry. Możesz gdzieś pojechać?

Zastygłam:
Ale dlaczego? Przecież to nasze mieszkanie.

Mamy dzień bez kobiet. Chcemy pogadać, żeby nikt nas nie przeszkadzał dodał przez zamknięte drzwi.

A wasze dziewczyny też wyjeżdżają?

Nie. Ale oni mieszkają osobno. My razem to dla ciebie byłoby niezręczne.

Pomyślałam: Niech im będzie, raz się żyje. Spakowałam szczoteczkę, wyjechałam do Weroniki.

Przemek wrócił zadowolony, w oczach miał zmętniałe światło:
Dzięki, że pojechałaś. Było świetnie.

Miesiąc później znowu:
W sobotę przyjeżdżają chłopaki. Dasz radę do rodziców?

Pojechałam do rodziców. Miesiąc później do babci. Jeszcze raz do Weroniki. Tak przez półtora roku: raz na miesiąc pakuję swój świat do torby i wychodzę za drzwi, czując się jak cień.

Co mnie zabolało

Całkiem niedawno odkryłam, zupełnie przez przypadek, że dziewczyny innych chłopaków zostają w domu, kiedy oni grają. Nikt ich nie popędza ani nie wypych z mieszkania.

Zapytałam Agatę, dziewczynę Bartka, kolegi Przemka:

Agata, a co robisz, gdy oni grają w te swoje planszówki?

Zmarszczyła czoło:
Nic. Siedzę w domu, robię swoje, oni siedzą w drugim pokoju.

A nie każą ci wychodzić?

Po co? To przecież mój dom.

Rozmawiałam z jeszcze dwiema innymi. Żadna nigdzie nie jeździ. Tylko ja.

Rozmowa z Przemkiem:
Dlaczego tylko ja muszę wychodzić, a oni mogą siedzieć ze swoimi dziewczynami za ścianą?

On się zamyślił. Jego odpowiedź miała zapach starego drewna:
Bo oni mają większe mieszkania, dwupokojowe. Ty byś się nudziła w jednym pokoju.

Nie nudziłabym się. Mogę czytać z słuchawkami na uszach.

Nie, lepiej żebyś pojechała. Wtedy wszyscy są zadowoleni.

Wszyscy, tylko nie ja. Im wygodniej, kiedy mnie nie ma. Bez mojego cienia wieczory są bardziej męskie.

Co mnie najbardziej boli: zostawianie swojego domu

Za każdym razem, gdy upycham do torby rzeczy na noc, mam wrażenie, że dom mnie nie rozpoznaje. Opłacam połowę rachunków, to mój dom, a mimo to jestem wybrakowana, niepełna.

Kiedy jadę do babci z walizką pełną nocnych koszul i myśli, ona patrzy na mnie przez szkła złocone snem:

Znowu się pokłóciliście?

Nie, babciu. Przemek urządza spotkanie z chłopakami.

I ty nie możesz być w domu?

Wstydzę się powiedzieć, że Przemek wygodniej czuje się, gdy mnie nie ma.

U rodziców mama patrzy zdziwiona:

Byłaś tu przecież wczoraj. Co znowu się dzieje?

Przemek ma dzień bez kobiet.

Jej spojrzenie jeszcze długo zostaje na moich plecach, gdy wychodzę z kuchni.

Co mnie kaleczy: podwójne standardy

Przemek często mówi, że jestem niewymagająca, że miał szczęście. Inne dziewczyny chcą restauracji, prezentów, wyjazdów w Tatry.

Inni chodzą dwa razy w tygodniu do knajpy mówi a ty nie marudzisz. Jesteś rozsądna.

Tak, nie proszę. Raz w miesiącu kawa w kawiarni przy Nowym Świecie. Przez dwa lata nie byliśmy razem na żadnych wczasach. On i tak nie zapyta czy nie chciałabym gdzieś wyjechać.

Inne pary podróżują co pół roku, a ty nic nie mówisz. Super z ciebie dziewczyna.

Nie mówię, znam jego zarobki, mimo że złotówki wsuwają się w jego portfel jak przez sen.

Ale kiedy raz na miesiąc poproszę, bym mogła zostać w domu, nagle staję się kłopotliwa.

Raz w miesiącu możesz gdzieś pojechać, chyba nic się nie stanie.

Może i nic w świecie bez kręgosłupów. Ale dla mnie to znaczy zbieranie siebie i swoich rzeczy, wychodzenie z domu, by jemu było wygodniej.

Nie proszę o restauracje. Nie proszę o wycieczki. Proszę tylko o prawo do bycia u siebie. To już za dużo.

Głos rozsądku: jego mama

Ostatnio, zupełnie jakby to był znak z innej strony lustra, jego mama dowiedziała się o wszystkim i rzekła:

Dlaczego wyjeżdżasz? To też twój dom. Zostań, zapoznaj się z kolegami Przemka.

Odpowiedziałam:
Oni mają taki dzień bez kobiet, byłoby mi głupio.

Pokręciła głową. Oczy miała głębokie i ciepłe jak jeziora z dzieciństwa:
Jesteś jego dziewczyną, powinnaś być częścią jego życia. Jeśli on cię ukrywa przed kolegami, to jest dziwne.

Miała rację. Przez dwa lata nie poznałam blisko żadnego z jego przyjaciół. Przemykam się przez mieszkanie przed ich wejściem, a potem długo mnie nie ma.

Ale boję się ludzi. Boję się być oceniana. Łatwiej zniknąć na noc niż czuć się niewidzialną pośród nich. Może tak naprawdę boję się, że oni i tak wiedzą, czemu odchodzę: Przemek ją wygania? pytają zapewne.

Co odkryłam: jego nie zapraszają

Niedawno dowiedziałam się i tego, że kiedy Przemek nie może bo musi pracować, bo coś koledzy spotykają się bez niego i nie zapraszają go później.

Czemu oni spotkali się bez ciebie? pytam.

Nie miałem czasu, więc spotkali się sami.

A potem już cię nie zaprosili?

Nie. Pewnie zapomnieli.

Może zapomnieli, a może już nie chcieli.

Dowiedziałam się też, że trzech z tej paczki brało ślub, Przemka nie było na żadnym weselu.

Czemu nie byłeś na ślubie Bartka? pytam.

Pewnie ograniczony budżet.

Budżet czy po prostu on nie jest im bliski, jak myśli?

Co miesiąc wygania mnie z domu za ich towarzystwo, a sam nie dostaje zaproszeń.

Czego się bałam: nie wymagać za dużo

Ostatni tydzień przez mgłę myślałam: czemu niczego nie wymagam? Czemu godzę się na swoje nieobecności?

Bo się boję. Jeśli zacznę mówić, co mi nie pasuje, on odejdzie.

Przemek zawsze powtarza, jaka to jestem niewymagająca i boję się zburzyć tę iluzję. Stać się kimś, kim nie jestem. Kimś kłopotliwym.

Więc jadę. Aby nie przegonić go, nie rozczarować. Ale z każdą kolejną walizką zostawiam kawałek siebie na wycieraczce.

Gdzie jestem: wybór

Nadchodzi kolejna sobota, już znów dzień bez kobiet. Przemek spojrzał na mnie jakby przez mgłę:

Pojedziesz do rodziców, prawda?

Milczę. Nie wiem, czy znowu pojechać, czy może zostać?

Jeśli pojadę wszystko odbywa się po staremu, w powtarzalnym śnie. Znów ustępuję, znów wymazuję siebie gumką z jego rzeczywistości.

Jeśli zostanę będzie awantura. Przemek powie: Psujesz wieczór, zrobiłaś się roszczeniowa.

Więc co jest gorsze: wyjść z własnego domu czy zostać i tonąć w poczuciu winy?

Jasne mam tylko jedno: tak dalej nie chcę.

Kobiety, czy musiałyście opuszczać dom, gdy wasi mężczyźni spotykali się z kolegami? Jak reagowałyście?

Mężczyźni, powiedzcie: po co są te dni bez kobiet? Po co prosić dziewczyny, by wychodziły z WŁASNEGO mieszkania?

Kobiety, czy słyszałyście od facetów pochwały za niewymaganie? Do czego to prowadzi?

Mężczyźni, jeśli wasi koledzy nie zapraszają was na ślub, a wy ich ciągle zapraszacie do siebie to jest prawdziwa przyjaźń?