Leszek Bedanowski dorastał bez ojca. A właściwie ojciec był, lecz gdy Leszek skończył 4 lata, zginął tragicznie.

Leszek Bednarski dorastał bez ojca. Właściwie miał ojca, ale gdy Leszek skończył cztery lata, wszystko się zmieniło. Mariusz Bednarski, strażak w Państwowej Straży Pożarnej, zginął podczas usuwania gruzów po trzęsieniu ziemi w jednym z azjatyckich krajów. Razem z nim zginął Borys, niemiecki owczarek, którego Mariusz wychował od szczeniaka.

Mama Leszka, Bogusława, po śmierci męża już nie wyszła ponownie za mąż i samodzielnie wychowywała syna.

Kiedy miałem czternaście lat, zapisałem się do młodzieżowej sekcji kynologicznej przy klubie miłośników psów w Warszawie. Mama zaakceptowała moją decyzję, choć czułam, jak bardzo się obawia, że pójdę śladem ojca i zwiążę swoje życie z ryzykownym zajęciem. Dwa lata później przyniosłem do domu szczeniaka owczarka niemieckiego i długo nie mogłem wybrać mu imienia.

Pewnego dnia, wracając ze szkoły, usłyszałem, jak mama mówi do szczeniaka:
Oj, psotniku mój, znowu coś narozrabiałeś, urwisie.
Uśmiechnąłem się pod nosem. Jako dziecko, gdy gdzieś się wspinałem albo wracałem z dworu brudny jak prosię, mama wypowiadała dokładnie te same słowa. Wszedłem do pokoju i śmiejąc się oznajmiłem:
No to już mamy imię. Nazwiemy go Psotnik.

W ciągu dwóch lat Psotnik wyrósł na pięknego, silnego i posłusznego psa służbowego. Byłem dumny zarówno z naszego wspólnego rozwoju, jak i z umiejętności mojego przyjaciela.

Nadszedł czas służby wojskowej. W Wojskowej Komendzie Uzupełnień złożyłem wniosek, by pójść do wojska razem z psem. Potajemnie przed mamą przygotowywałem Psotnika do takiej służby, licząc, że uda nam się przejść wojskowe egzaminy. Oboje trafiliśmy do szkoleniowego centrum, gdzie przez trzy miesiące udowadnialiśmy, że jesteśmy gotowi.

Po szkoleniu skierowano nas do placówki Straży Granicznej na granicy z Białorusią. Zostaliśmy tam serdecznie przyjęci i bardzo szybko przywarło do nas przezwisko: Psotnik i Bieda. Gdy wychodziliśmy na patrol, powtarzano: No to Psotnik i Bieda ruszają w teren!.

Służba płynęła zwyczajnie, aż do pewnej tragicznej nocy. Spotkanie z przemytnikami zakończyło się strzelaniną, w której jeden z kolegów został ranny, drugi zabity, a ja zaginąłem bez śladu.

Psotnik też został postrzelony. Alarm podniesiony na całym odcinku oddziały przeszukiwały teren przez wiele dni, ale nie udało się mnie odnaleźć. Przez miesiąc władze obu krajów prowadziły intensywne poszukiwania, ale bez rezultatów.

Ciężką wiadomość o zaginięciu przyniósł Bogusławie oficer z Wojskowej Komendy Uzupełnień, przyprowadzając ze sobą Psotnika. Pies wyleczył się, choć utykał na przednią łapę.

Gdy oficer relacjonował wydarzenia, mama delikatnie płakała, gładząc psa po głowie, a on wtulał się w jej nogi, opierając głowę na jej kolanach. Oficer coś mówił o nadziei, o cudzie, o kontynuowaniu poszukiwań, ale Bogusława tylko patrzyła w oczy Psotnikowi i szeptała:
Oj, psotniku mój

Od tego dnia w parku rano i wieczorem pojawiała się osobliwa para: kobieta w średnim wieku powoli przechadzała się alejkami, trzymając na smyczy kulejącego owczarka. Było w nich tyle godności, spokoju i wewnętrznego szlachectwa, że niektórzy przechodnie odwracali się za nimi. Instynktownie czuli, że łączy ich nie tylko relacja właścicielpies, ale coś znacznie głębszego.

Mamę dawała komendy głosem niemal szeptem, często rozmawiała z psem. Psotnik ani się nie niepokoił, ani nie szczekał, tylko uważnie ją słuchał.

Psotniku, dziś upieczemy pierogi z grzybami i kapustą. Ciasto zaraz wyrośnie. Jutro wolne, pójdziemy nad Wisłę, popływasz sobie.

Minął rok. Do mieszkania przyszli ludzie z WKU. Przynieśli trochę prowiantu, karmę dla psa. Powiedzieli, że jeśli przez następny rok nie będzie żadnej wieści, można będzie Leszka uznać za zmarłego. Bogusława wysłuchała ich spokojnie, podziękowała i z dziwnym uśmiechem zamknęła za nimi drzwi.

Nie wierz im, Psotniku. Leszek żyje, ja to czuję.

Któregoś dnia ktoś zadzwonił do drzwi. Przyszedł nieznany młody człowiek. Bogusława była zdezorientowana, lecz Psotnik nie szczekał, wręcz przeciwnie, zaczął machać ogonem.

Dzień dobry Pani Bogusławo. Nazywam się Nikodem Pawłowski, służyłem z Biedą, to znaczy z Pani synem szybko dodał widząc zaskoczenie kobiety. Cześć, Psotniku, poznajesz mnie, rozrabiaku? zaśmiał się do psa.

Usiedli razem przy stole. Nikodem opowiadał o służbie, Bogusława częstowała go herbatą i ciastkami, pokazywała zdjęcia z dzieciństwa Leszka, opowiadała zabawne historie.

W pewnej chwili Nikodem zamilkł, uśmiech zniknął z jego twarzy. Cisza wisiała przez moment:

Pani Bogusławo, niech mnie Pani nie weźmie za wariata wyszeptał niemal.

Kobieta zaniepokoiła się:
Co się stało, Nikodemku?

Leszek prosił, żebym przekazał Pani, że na pewno wróci do domu.

Mama zakryła usta dłońmi, po policzkach popłynęły łzy. Zerwał się Psotnik, podszedł do gościa, trącił go nosem w kolano i szczeknął cicho.

Proszę się nie martwić. Nie, nie widziałem Leszka i nie wiem, gdzie jest, ale Dwa tygodnie temu przyśnił mi się i poprosił, żebym przekazał Pani te słowa.

Mama płakała w obecności gościa, a Psotnik lizał jej rękę. Nikodem siedział nieruchomo, bo wiedział, że nawet jeśli sen nie jest dowodem cudu, nie mógł nie przyjechać do matki przyjaciela i nie spełnić jego prośby.

Minął kolejny długi rok. Ścieżkami tego samego parku znów przechadzała się nietypowa para kobieta i pies idący własnym rytmem, zatopieni w rozmowie i swoich myślach.

Nastała złota polska jesień. Słońce przeciskało się szparami pożółkłych liści, rozświetlając twarze przechodniów. Przeszli do końca alei. Z jej przeciwnego końca szedł w ich stronę wysoki mężczyzna, otoczony promieniami zachodzącego słońca, kulejący, z każdym krokiem coraz wolniejszy.

Psotnik się spiął, przystanął, zaczął cicho skomleć, a potem gwałtownie ruszył naprzód. Mama puściła pętlę smyczy. Pies, zapominając o własnej ułomności, pobiegł w stronę tego, którego czekał przez tyle miesięcy.

Stałam bezradnie, opuściłam ręce i płakałam. Tam, w oddali, stał mój Psotnik i Leszek, obejmując się.