Ślubu nie będzie

Ślubu nie będzie

Lidka weszła do pokoju i zamarła w drzwiach. Przed nią w sukni ślubnej stała Renata wyglądała po prostu oszałamiająco. Suknia idealnie leżała, a w oczach jej przyjaciółki tliło się ciche, niemal nierealne szczęście. Lidka nie potrafiła powstrzymać zachwytu:

Ojejku, wyglądasz jak z bajki! wykrzyknęła, patrząc na Renatę jak zaczarowana. Tak się cieszę, że wreszcie przewróciłaś kartę i otworzyłaś serce na coś nowego, zapominając o Nikodemie! Jesteś wielka!

Renata lekko skrzywiła się, a uśmiech natychmiast zbladł. Szybko chwyciła za zamek sukni i zaczęła ją rozbierać, nie patrząc na Lidkę.

Lepiej zdejmę ją już teraz mruknęła, sprawnie rozpinając drobne haczyki z boku. Do wesela tylko dwa tygodnie. Jak coś się stanie z suknią, nie znajdę już drugiej takiej.

Lidka przygryzła wargę. Wiedziała, że palnęła głupstwo. Po co w ogóle zaczęła temat Nikodema? Teraz, gdy w życiu Renaty pojawił się wreszcie porządny facet, wspominanie dawnych spraw było zupełnie niepotrzebne. Nikodem nie był wart ani jednej łzy zwłaszcza po tym, jak się zachował!

Kiedyś Renata była przekonana, że Nikodem to ten jedyny, na zawsze. Wierzyła, że to jest dopiero prawdziwa miłość, na życie. Ale z czasem wszystko zaczęło się sypać. On zaczął się odsuwać, wymyślać powody, żeby się nie spotykać. Potem zaczął krytykować jej wybory, przyjaciół, marzenia Namówił ją, żeby zrezygnowała z świetnej propozycji w pracy, odwiódł ją od wyjazdu na zagraniczny staż, aż w końcu wręcz wymusił zmianę zawodu.

Rodzice Renaty nie potrafili zrozumieć, co się z nią dzieje. Widząc, jak gaśnie i traci do siebie szacunek, nie mogli nic zrobić. Każda próba rozmowy kończyła się awanturą Nikodem wmówił Renacie, że rodzice jej nie akceptują i chcą zniszczyć ich idealną miłość. Coraz częściej kłócili się z bliskimi, aż Renata prawie zupełnie zerwała kontakt z rodziną.

A później po prostu zniknął. Wyszedł i już się nie odezwał, nie zostawił nawet kartki na pożegnanie. Została po nim tylko rana na sercu i dziecko, które Renata postanowiła urodzić mimo wszystko.

Teraz, patrząc, jak siostra w pośpiechu zdejmuje suknię, Lidka czuła wyrzuty sumienia. Chciała tylko się cieszyć szczęściem Renaty, zobaczyć ją radosną. Przypominanie bolesnej przeszłości było najmniej potrzebne…

Mały Nikodemek skończył właśnie cztery lata. Był żywym, dociekliwym dzieckiem, które ciągle zasypywało wszystkich pytaniami. To chciał wiedzieć, dlaczego niebo jest niebieskie, to z zapartym tchem śledził, gdzie uciekają chmury, innym razem godzinami obserwował owady na spacerze. Panie w przedszkolu często podkreślały jego bystrość chłopiec szybko łapał nowe rzeczy, bez trudu uczył się wierszyków i z ciekawością słuchał długich bajek.

Większość czasu Nikodemek spędzał u dziadków rodziców Renaty. Z wdzięcznością zajęli się wnukiem i starali się rozwijać jego pasje. To oni wybrali mu przedszkole z angielskim, prowadzili go na basen, posłali na zajęcia taneczne. Renata wpadała do synka kilka razy w tygodniu, ale rzadko zostawała dłużej niż godzinę.

Powód był prosty i niełatwy. Nikodemek był niesamowicie podobny do swojego ojca. Te same ciemne, kręcone włosy, takie same oczy, uśmiech z kącikiem ironii. Za każdym razem, gdy Renata patrzyła na syna, wracała do dawnych dni, gdy wydawało jej się, że są rodziną i będą szczęśliwi. Kochała go z całego serca, rada była z każdego jego sukcesu, z każdej małej radości. Ale razem z tą miłością zawsze przychodził ból taki, że łzy same cisnęły się do oczu, gdy go przytulała. Uciekała wtedy, udawała, że poprawia coś w torebce, a płakała dopiero, gdy Nikodemek nie patrzył.

Któregoś wieczoru Renata przyszła odebrać Nikodemka z domu rodziców. Chłopiec siedział na dywanie i układał układankę, skupiony i lekko zmarszczony. Gdy zobaczył mamę, z radością podbiegł:

Mamo, patrz! pociągnął ją za rękę do dywanu. Już prawie skończyłem! Tu jest domek i drzewo, a tutaj tutaj będzie pies!

Renata kucnęła obok, starając się uśmiechnąć.

Świetnie ci idzie pogłaskała go po głowie. Jesteś bardzo dokładny!

Nikodemek na chwilę się zamyślił, po czym podniósł na nią wielkie oczy:

Mamo a gdzie jest mój tata? W przedszkolu wszystkie dzieci mają tatę, tylko ja nie mam

Renata zamarła. Wszystko w niej się ścisnęło, ale próbowała brzmieć spokojnie:

Nie wiem, synku. Tata jest teraz daleko. Naprawdę o tobie myśli.

To czemu nie dzwoni? Nikodemek zmarszczył brwi, jakby próbował rozwiązać poważną zagadkę. Chciałem mu powiedzieć, że już sam wiążę sznurówki!

On po prostu jest bardzo zajęty wydusiła Renata, czując jak ściska jej gardło. Jestem pewna, że jest z ciebie dumny.

Chłopiec chwilę się namyślał, potem powoli pokiwał głową, jakby zaakceptował jej tłumaczenie, i wrócił do układanki.

Dobra. Złożę ten domek, a tata zobaczy, jaki jestem sprytny!

Renata siedziała przy nim, łykając łzy i próbując zapamiętać tę chwilę moment, w którym jej syn był blisko, szczęśliwy i ufny mimo pytań, na które nie potrafiła odpowiedzieć.

Ale Renata wciąż nie mogła wyrzucić z głowy Nikodema-seniora. W głębi duszy szukała dla niego usprawiedliwień. Może spotkało go coś strasznego? Może wpadł w kłopoty i nie mógł się odezwać? Te myśli pozwalały jej jakoś funkcjonować, nie osunąć się w rozpacz.

Rodzice i przyjaciele nie raz próbowali z nią rozmawiać otwarcie. Mama delikatnie sugerowała, że przeszłość trzeba zostawić i skupić się na sobie i chłopcu. Przyjaciele mówili wprost: On cię zostawił. Musisz to zaakceptować i iść dalej! Ale Renata się zżymała, spierała, rozpamiętywała szczęście i obietnice, które Nikodem jej składał. Kłótnie kończyły się zwykle tym, że zamykała się w sobie, a ludzie wokół z rezygnacją odpuszczali.

Przy tym Renata nie siedziała z założonymi rękami. Co jakiś czas sprawdzała media społecznościowe, dzwoniła po dawnych znajomych, nawet zamieszczała apele na forach. Wszystko na nic. Nie umiała się pogodzić z tym, że Nikodem po prostu odszedł z własnej woli i nie zamierza wracać.

I wtedy, po pięciu długich latach, w życiu Renaty pojawił się ktoś, kto roztopił jej serce. Stało się to właściwie przypadkiem poznali się na urodzinach wspólnego znajomego. Igor od razu zwrócił jej uwagę. Był solidny po prostu prawdziwy facet. Szczery, ciepły, troskliwy Absolutnie najlepszy!

Już po pierwszych spotkaniach Renata poczuła, że przy nim może być sobą. Igor nie oczekiwał od niej udawanej radości czy wymuszonego uśmiechu. Gdy była zmęczona, proponował powrót do domu. A jak miała ochotę milczeć milczał razem z nią. Igor był takim mężczyzną, jakiego najwyraźniej szukała: rozsądnym, spokojnym ale przede wszystkim szczerze zakochanym.

Wszystko to widać było nawet w drobnostkach: pamiętał, jaką kawę lubi, znał imiona jej współpracowników, interesował się tym, co u nich słychać, załatwiał codzienne sprawy bez rozgłosu. Był gotowy nosić ją na rękach i Renata, nie kryjąc się, korzystała z tego.

Najbardziej wzruszyło ją jednak to, jak Igor złapał kontakt z Nikodemkiem. Przy ich pierwszym spotkaniu maluch patrzył na Igora z rezerwą, trzymając mocno mamę za rękę. Ale Igor szybko go rozbroił przykucnął, żeby być na równi z chłopcem, i zagadnął o ulubione bajki. Po pół godziny już razem budowali z klocków, a Nikodemek z dumą pokazywał nowemu znajomemu swoje zabawki.

Z czasem Igor stał się stałym gościem w domu rodziców Renaty, gdzie mieszkał Nikodemek. Zabierał chłopca do parku, uczył jazdy na rowerze, czytał mu bajki. Kiedyś, gdy Renata zobaczyła ich razem przy kredkach, Igor powiedział spokojnie: Chciałbym być dla niego naprawdę ojcem. Jeśli pozwolisz, gotów jestem go zaadoptować.

Lidka cieszyła się dla przyjaciółki szczerze. Widziała, jak Renata się zmienia: w oczach pojawił się blask, zniknęła nieustanna troska z twarzy, uśmiech stawał się autentyczny. Ale dzisiaj Lidka niechcący otworzyła starą ranę, wspominając Nikodema. Teraz mogła tylko mieć nadzieję, że Renata aż tak bardzo się nie przejęła i nie pogrąży się w czarnych myślach.

Ale Renata zachowała się zaskakująco pogodnie.

Dorosłam uśmiechnęła się lekko, rozkładając suknię na łóżku. I wiem już na pewno, że moje uczucia do Nikodema zostały w przeszłości. Czasem nawet żałuję, że syna nazwałam tak samo jak jego Głupia byłam, wszystkich rad miałam gdzieś Cierpliwe z was dziewczyny, że mnie zniosłyście.

Lidka delikatnie dotknęła jej ręki:

Myślisz o tym, żeby zabrać Nikodemka do siebie?

Tak poważnie odpowiedziała Renata. Igor szczególnie na to naciska. Nawet zaproponował zmianę imienia chłopca. Twierdzi, że tak będzie mi łatwiej zacząć od nowa. I tak trzeba wymienić akt urodzenia przy adopcji

Renata spojrzała zamyślona przez okno, gdzie po szybie spływały krople deszczu.

Wiesz, zawsze bałam się, że Nikodemek non stop będzie mi przypominał o przeszłości. Teraz widzę, że się myliłam. To mój syn, należy mu się szczęśliwe dzieciństwo z dwójką kochających rodziców! Dziadkowie są cudowni, ale nie zastąpią rodziców. Igor to rozumie. On naprawdę chce być ojcem! Ty powinnaś zobaczyć, jak on się do niego przywiązał!

Może spytaj synka, które imię chciałby mieć. Tak łatwiej zaakceptuje zmiany! ożywiła się Lidka.

Sama nie wiem. Jeszcze się nad tym zastanawiam. Czasu przecież jest jeszcze trochę.

Prawda była taka, że Renata wciąż gdzieś w głębi duszy kochała Nikodema i ta miłość w niej siedziała. Sęk w tym, że nic dobrego z niej nie wynikło. Rodzice coraz częściej ograniczali jej kontakty z synem, bo Renata na widok chłopca wpadała w płacz i tylko go straszyła. Przyjaciółki przestały mieć cierpliwość, a za jej plecami wątpiły, czy dziewczyna jest jeszcze do końca sobą. Czas pogodzić się z przeszłością i skupić na teraźniejszości.

Na przykład na ślubie.

Tyle że… naprawdę ciężko to zrobić!

Igor, chociaż cudowny człowiek, nie był Nikodemem. Renata nie czuła do niego głębokiego uczucia, wykorzystywała raczej jego oddanie.

Gdyby Nikodem wrócił… Oddałaby wszystko, żeby znów być przy nim

***************************

Ślubu nie będzie! krzyknęła Renata z błyskiem w oczach, aż ledwo powstrzymała się od podskoku. Rozchodzimy się jak dwa statki na morzu!

Igor patrzył na nią oszołomiony, próbując zrozumieć, czy to żart, czy mówi serio. Do ślubu został tydzień menu wybrane, kwiaty zamówione, wszyscy zaproszeni. To wszystko miało być już za chwilę A ona nagle mówi, że ślubu nie będzie?

Ale jak to nie będzie? próbował pojąć, czy ona żartuje głupio czy mówi prawdę. Renata, co się stało? Może wyjaśnisz?

Renata zbyła go ruchem ręki. Biegała po pokoju, pakując nerwowo rzeczy do otwartej walizki. Oczy jej lśniły, usta miały ten niezwykły, prawdziwy uśmiech.

Nikodem wrócił! wypaliła bez patrzenia na Igora. W głosie Renaty było tyle szczęścia, że Igor aż poczuł ścisk w żołądku. Przyjechał wczoraj, wyjaśniliśmy sobie wszystko Na początku nie wierzyłam, że to naprawdę się dzieje!

Zatrzymała się, spojrzała mu w twarz. W jej oczach widać było tylko radość, żadnej wątpliwości.

Dziękuję ci za te miesiące dodała, łagodniej. Było przy tobie spokojnie, bezpiecznie Jesteś wspaniałym człowiekiem, Igorze. Ale nigdy nie byłam z tobą naprawdę szczęśliwa. Skoro teraz mam szansę na prawdziwe szczęście, nie mogę z niej zrezygnować.

Igor poczuł przejmujący chłód wewnątrz. Nikodem. Znowu Nikodem. O tym gościu Renata opowiadała z takim zachwytem, że Igor musiał walczyć z poczuciem, że jest tylko dodatkiem. Wiedział, że ona nadal o tamtym myśli. Miał nadzieję, że czas i codzienne życie z nim pozwolą jej zapomnieć.

A rozmawiałaś już z nim? wydusił w końcu, ściszonym głosem, jakby brakowało mu tchu. Jaką tym razem wymówkę wymyślił?

On się nie tłumaczył odpowiedziała dość ostro Renata. Po prostu powiedział, że zrozumiał, jak bardzo się pomylił. Myślał tylko o mnie!

Odwróciła się z powrotem, dorzucając rzeczy do szuflady.

Rozmawialiśmy przez telefon ciągnęła dalej, sprawdzając, czy czegoś nie zostawiła. Rodzice zmusili go do studiów za granicą, nie mógł mnie nawet uprzedzić! Wyobrażasz sobie? Cały czas myślał o mnie, po prostu nie miał jak się skontaktować. Ale teraz to koniec z rozłąką będziemy zawsze razem!

Wspomniała tamtą, pierwszą rozmowę z Nikodemem po latach. Jego głos drżał, gdy wtedy powiedział:

Renata, wiem, że to wygląda okropnie. Rodzice postawili mnie pod ścianą: albo studia w Londynie, albo koniec kontaktów. Próbowałem się sprzeciwić, ale zablokowali mi konto, odcięli kartę. Nawet prywatnego telefonu nie miałem!

To czemu choć raz nie zadzwoniłeś? jej głos załamał się, ale z całych sił próbowała ukryć rozczarowanie.

Nie umiałbym. Powiedziałbym ci tylko, że się ugiąłem

Słuchając wtedy jego tłumaczeń Renata poczuła, jak wszystko w niej topnieje. Wszystkie żale, cała złość na Nikodema rozmyły się we wspomnieniu jego głosu. Zdała sobie sprawę, że czekała na tę rozmowę właściwie codziennie.

Teraz będzie inaczej obiecał Nikodem. Rzuciłem studia i wróciłem. Nigdzie już nie wyjadę.

Słowa te dźwięczały jej w głowie, gdy mówiła dziś Igorowi o swoim wyborze.

Na moment zamilkła i tylko jednym ruchem ogarnęła wzrokiem pokój, sprawdzając, czy wszystko już spakowała. Dopiero wtedy zauważyła, jak bardzo pobladł Igor. Jego twarz aż pobielała, oczy utkwione były gdzieś daleko, jakby patrzył przez nią w pustkę.

Nie martw się dodała łagodniej, choć w jej głosie nie było cienia zwątpienia. Wszystkim już powiedziałam, że ślub odwołany. Wszystko wyjaśniłam, poprosiłam, by cię nie nagabywali. Pewnie otoczą cię współczuciem, ale jesteś silny dasz radę.

Sięgnęła po walizkę i poprawiła jej rączkę, jakby to teraz było najważniejsze. Spojrzała jeszcze raz na Igora w jej oczach nie było żadnego żalu.

I proszę cię, nie dzwoń, nie pisz i nie wysyłaj wiadomości, nawet głosowych powiedziała stanowczo, niemal rozkazująco. Moja decyzja jest ostateczna i nie zmienię jej nigdy!

Zdjęła walizkę z podłogi, przez chwilę się zachwiała pod jej ciężarem, ale zaraz się wyprostowała i ruszyła do drzwi, jakby się bała, że jakiekolwiek zawahanie zburzy jej pewność.

Igor stał pośrodku pokoju, czując, jak wszystko w nim się wywraca. Wziął głęboki oddech. Chciał wykrzyczeć coś, żądać wyjaśnień, ale się powstrzymał. Nie chciał okazać się słaby. Zacisnął pięści, potem je rozluźnił i odzywał się cicho, niemal z obojętnością:

Może się pośpieszysz niepotrzebnie? wyrzucił z siebie, patrząc uważnie na Renatę.

Stanęła przy drzwiach, ściskając rączkę walizki, ale nie odwróciła się już do niego. W ramionach miała napięcie, palce ściskały skórzaną rączkę na biało.

A jak on nie zechce wrócić? zapytał Igor, podchodząc bliżej. Może nie uzna dziecka? Albo już się z tobą zaręczył?

Renata gwałtownie się odwróciła. Cała czerwona, z oczyma pełnymi emocji. Kilka kroków w stronę Igora, jakby chciała go przekonać, zmusić do zrozumienia.

Zaprosił mnie na poważną rozmowę! wybuchła. To wystarczy! I nie próbuj go oczerniać, Nikodem nie jest taki!

Słowa jej zadrżały na końcu, ale błyskawicznie się pozbierała, znów sięgnęła po walizkę i ruszyła do drzwi.

Mógłbyś chociaż pomóc burknęła przez zęby, próbując podnieść ciężar.

Igor odruchowo ruszył, jakby rzeczywiście chciał jej pomóc, ale się zatrzymał. To nie miałoby sensu ona już była myślami przy Nikodemie. Widać było, jak mocno wierzy, że zacznie nowe, szczęśliwe życie z dawną miłością.

Rzeczywistość jednak była zupełnie inna. Nikodem, który zaprosił ją na szczerą rozmowę, wcale nie zamierzał się jej oświadczać czy błagać o powrót. Chciał się po prostu pożegnać, zamknąć rozdział i zacząć nowy już bez Renaty. Zwłaszcza, że miał już kogoś.

Ale Renata, rozpalona własnymi nadziejami, nie dostrzegała znaków. Tyle lat czekała, że była gotowa uwierzyć we wszystko, byle tylko nie przeżyć rozczarowania raz jeszcze.

Z trudem dotarła z walizką do drzwi. Przez moment się zawahała, chciała coś powiedzieć Ale tylko pokręciła głową, gwałtownie otworzyła drzwi i wyszła, nie oglądając się już za siebie.

Igor stał nieruchomo, patrząc na zamknięte drzwi. W powietrzu wciąż unosił się lekki zapach jej perfum, a w uszach brzmiały słowa: Nikodem nie jest taki

Usiadł ciężko na krześle, czując morze zmęczenia i pustki. Wszystko stało się za szybko i za gwałtownie. Teraz musiał nauczyć się żyć od nowa bez Renaty, bez wspólnych planów, bez złudzeń.

***************************

Nikodem otworzył drzwi, trochę zaskoczony wizytą o tej porze. W progu stała Renata z dwoma walizkami, twarz promieniała szczęściem, oczy błyszczały z ekscytacji. Nikodem zamarł, próbując ogarnąć całą sytuację. W głowie huczało mu tylko jedno pytanie: Jak ona mogła się aż tak pomylić?

Był przekonany, że wszystko już dawno minęło. Gdy Renata zaczęła spotykać się z Igorem, Nikodem się ucieszył. W końcu mógł spokojnie wrócić do rodzinnego miasta, żyć ze swoją żoną, już bez nagłych telefonów, łez i wyrzutów sumienia. Nawet był wdzięczny losowi, że Renata znalazła kogoś innego sprawa rozwiązała się sama.

Tak, zadzwonił do niej, żeby się pożegnać i zamknąć sprawę, może nawet z czystej przyzwoitości.

A tu nagle ona stoi w progu z walizkami, ewidentnie licząc na coś więcej niż rozmowę. Nikodem odruchowo cofnął się o krok, próbując zebrać myśli.

Nikodem! zawołała Renata już na progu Podjęłam decyzję. Jestem tu! Teraz będziemy razem!

Jej głos był tak pewny, że aż nie dopuszczała innej możliwości. Zrobiła krok w jego stronę, ale Nikodem wyciągnął rękę, żeby ją powstrzymać.

Renata, poczekaj zaczął spokojnie. Chyba nie wszystko wiesz.

Zmarszczyła brwi, a ta cudowna pewność siebie znikła jej z twarzy.

Co masz na myśli? Przecież mieliśmy wszystko omówić!

Nikodem wciągnął głęboko powietrze.

Jestem żonaty, Renata. Od dwóch lat. Mam swoje szczęście.

Renata stanęła jak wryta, otworzyła oczy szeroko ze zdziwienia. Przez kilka sekund nie była w stanie nic powiedzieć. W końcu na jej twarzy pojawił się szok, ból i żal.

Żartujesz sobie? wyszeptała bez tchu, potrząsając głową. Przecież mówiłeś, że wszystko się zmieniło!

Zadzwoniłem tylko, żeby zakończyć sprawę po ludzku odpowiedział cicho Nikodem. Chciałem ci to powiedzieć wprost, żeby było jasne. Ale chyba zrozumiałaś to inaczej.

Renata cofnęła się o krok, zaciskając pięści tak mocno, aż pobielały jej knykcie.

Kłamałeś! wrzasnęła, głos jej się łamał. Jak mogłeś mi to zrobić? Przez ciebie rzuciłam wszystko!

Nikodem poczuł, że narasta w nim irytacja. Nie chciał kłótni, ale Renata nie zamierzała odpuścić.

Nigdy niczego ci nie obiecywałem odpowiedział twardo. To ty sobie to wymyśliłaś. Nie chciałem cię ranić, dlatego rozmawiałem spokojnie. Ale chyba wszystko już jasne.

Renata krzyknęła, złapała jedną walizkę i rzuciła ją z całej siły na podłogę. Rzeczy wysypały się na korytarz, ale ona tego nie dostrzegała. Wrzeszczała, obwiniała, domagała się wyjaśnień, coraz głośniej i głośniej.

Nikodem musiał ją w końcu uprzejmie, ale stanowczo wyprosić na klatkę schodową. Zamknął drzwi, mając nadzieję, że to koniec sprawy. Ale Renata waliła w drzwi, wołała jego imię, sąsiedzi zaczęli wyglądać i rzucać nieprzyjemne komentarze.

Kiedy po godzinie jej krzyki ucichły, a sąsiad zagroził wezwaniem policji, Renata w końcu zniknęła. Przy ostatnim spojrzeniu na drzwi Nikodema zapłakana wrzasnęła:

Jeszcze wrócę! Jeszcze pożałujesz!

Nikodem zamknął oczy, czując, jak fale zmęczenia zalewają go po uszy. Wiedział, że to jeszcze nie koniec. Renata była uparta i tak łatwo nie puści tego tematu.

Usiadł na kanapie w salonie i wziął telefon. Zdecydował: Trzeba sprzedać mieszkanie i uciec na drugi koniec miasta

*********************

Renata szła po chodniku bez celu, nie widząc nic wokół. Łzy spływały jej po policzkach, w głowie kłębiły się myśli, a dusza miała wrażenie, że pustka już nigdy nie zniknie. Wariacko wyobrażała sobie, że Nikodem przywita ją radośnie, powie, że tęsknił a rzeczywistość była brutalna.

Długo krążyła ulicami, aż nogi przyniosły ją pod blok Igora. Otarła łzy, poprawiła włosy, chcąc wyglądać na spokojniejszą. Głęboko odetchnęła i westchnęła, dzwoniąc do drzwi.

Igor nie otworzył od razu. Kiedy stanął w progu, jego twarz była zimna i nieprzystępna. Patrzył na Renatę, nie wykonując gestu zaproszenia.

Igor, błagam głos jej zadrżał. Wiem, jak bardzo wszystko skopałam Rozumiem, że zraniłam cię jak głupia. Ale chcę to wszystko naprawić.

Zamilkła, próbując znaleźć odpowiednie słowa. W oczach znów stanęły jej łzy.

Już nigdy nie wymienię imienia Nikodema spojrzała mu prosto w oczy. Przysięgam. To był błąd. Zrozumiałam, że tylko z tobą jestem szczęśliwa. Daj mi jeszcze jedną szansę.

Jej słowa brzmiały szczerze, nawet desperacko. Naprawdę wierzyła, że jeśli Igor jej wybaczy wszystko jakoś się ułoży.

Igor jednak pokręcił powoli głową. Drugi raz tak się nie nabierze.

Renata odpowiedział cicho wszystko już postanowiłaś. Jeszcze dziś rano stałaś tu z walizkami i szłaś do niego. Byłaś pewna swojego wyboru.

To był błąd! przerwała mu gwałtownie. Byłam w szoku! Wszystko było na emocjach! Ja

Igor westchnął, przeczesał ręką włosy. Było mu ciężko, ale wiedział, że nie może znowu sobie pozwolić na te emocje.

Odeszłaś nie tylko ode mnie poszłaś do niego. To był twój wybór. Teraz, jak coś nie wyszło, chcesz wrócić?

Tak! wykrzyknęła Renata. Bo kocham ciebie. Nikogo innego.

Zamilkł na chwilę, potem uśmiechnął się smutno i zdecydowanie powiedział:

Już nie wierzę w szczerość twoich słów. Żegnaj.

Renata poczuła, jak coś w niej pęka. Igor patrzył na nią spokojnie, bez nienawiści, ale i bez wahania. Już jej nie wierzył.

Proszę szepnęła, ale głos jej się załamał.

Przepraszam powiedział cicho Igor. Tak będzie lepiej dla nas.

Zamknął drzwi, zostawiając Renatę samą na klatce. Jeszcze przez chwilę stała nieruchomo, po czym osunęła się na schodach, zakryła twarz rękami i rozpłakała się jak dziecko. Tym razem nie z pretensji czy gniewu. Była to gorycz po stracie wszystkiego i Nikodema, i Igora, i sensu życiaSiedziała tak przez długą chwilę, wsłuchując się w echo swoich łkań i odległe głosy z mieszkań za ścianą. Dopiero wtedy, w tej ciszy i pustce, zaczęła naprawdę rozumieć. Była sama pierwszy raz od bardzo dawna nikt nie próbował jej ratować ani przekonywać. Nikodem nie był już jej zbawieniem, Igor przestał być podporą. Dookoła nie było już nikogo, kto mógłby dać jej oparcie została tylko ona i jej wybory.

Poruszyła się powoli, czując, jak każdy ruch boli. Wstała, otarła łzy z policzków i popatrzyła na świat zza zaczerwienionych, opuchniętych powiek. Przez otwarte okno na korytarzu wpadł podmuch czerwcowego powietrza, niosąc ze sobą zapach kwitnących kasztanów i daleki szum miasta.

Zeszła po schodach na podwórko. Nie wiedziała jeszcze, dokąd pójdzie, gdzie zamieszka, jak to wszystko poukłada. Ale pierwszy raz poczuła, że właśnie tak powinno być. Koniec uciekania, szukania szczęścia w cudzych ramionach. Patrząc w rozgwieżdżone niebo nad blokami, miała w sobie ciszę i zadziwiające poczucie spokoju.

Jutro odwiedzi syna i powie mu prawdę całą, bez kłamstw i wybielania. Zacznie powoli odbudowywać relacje z rodzicami. Spróbuje znaleźć pracę, nawet jeśli na początek będzie to coś drobnego. A może pozwoli sobie na szczery śmiech podczas wieczoru z Lidką, po którym po raz pierwszy od lat poczuje się znowu sobą.

Zrozumiała nagle, że nie potrzebuje już księcia ani opiekuna. Zasługiwała po prostu na to, by samej być dla siebie kimś dobrym. Krocząc pewnie w ciemność, zostawiła za sobą wszystkie przebrzmiałe baśnie i złudzenia.

Bo czasem, żeby naprawdę odnaleźć szczęście, najpierw trzeba zgodzić się na samotność i przestać się jej bać. Wtedy życie zaczyna się na nowo.