Kotek Wacek

Kasiu,

Iza, głowę straciłaś?! Pani Grochowska cię z tego świata znieść może!

Kacha, a gdzie ja go niby? Wyrzucić? Przecież szkoda! Żyje jeszcze!

On żyje, jasne, ale o twoim zdrowiu to już nie jestem pewna, jeśli go zostawisz.

Kochana, nie przesadzaj! To przecież nie lew, tylko zwykły kociak. Pozwól mu pomieszkać trochę, co?

Przestań mnie przekonywać roześmiała się Kacha, głaszcząc mały, rudawy łepek niespodziewanego gościa. Myślisz, że mi nie szkoda? Skądś wytrzasnęła dziada? Zobacz, jaki chudziak! I pewnie chory, głowy nawet nie trzyma. Skarb, nie kot!

Wychodzimy! Iza owinęła kociaka moim szalikiem, co sama wydziergałam. Kończyłam zmianę, przechodziłam przez park. Patrzę coś się rusza przy ścieżce, a tu ten rudy leży. Albo z krzaków pełzł, albo ktoś go tam rzucił. Już cały śnieg przysypał. Nie zauważyłabym, gdyby nie ta ruda sierść. Dotykam cały zimny, myślę: nie żyje. Ale oddycha! Złapałam i do akademika pędziłam. Iza zachichotała, nalewając mleko do emaliowanego kubka, żeby je podgrzać. Pani Grochowska jak mnie zobaczyła, to prawie jej oczy z orbit wyszły.

To czekaj tylko na kontrolę. Oww Iza, aż mnie ciarki przechodzą! Pamiętasz, jak Kasię chciała wyeksmitować za kota? Porządku nie ma! wciąż ze zwierzakami nie wolno do akademika.

Kacha, przecież się nie wygadasz? Iza niepewnie zerknęła znad progu. Jak przyjdzie beze mnie, to go schowaj dobrze. Tylko mleka mu podgrzeję i wracam.

Idź już! Zgarnęłam kociaka razem z szalikiem i wywaliłam z koszyka robótki. Nic nie widziałam, nic nie wiem i nic nie powiem! zaśpiewałam, przykrywając koszyk pokrywką i mrugnęłam do Izy. Śmigaj już, nie bój się!

Iza zniknęła, a ja zajrzałam do koszyka i pokręciłam głową:

Co za fart! Rudy nicpoń Dysz, maluchu? Iza dobra dziewczyna. Jakby cię co spotkało, długo by płakała. Po co mi to?

Kociak nie reagował. Oddychał ledwie-ledwie, leżąc z zamkniętymi oczami.

Pokój pogrążał się powoli w półmroku. Wieczorne zmierzchy lubiłam, nie chciało mi się zapalać światła. Wreszcie można czytać, pogadać z Izą. Wypytać, co tam u niej i Radka. Westchnęłam. Jej to dobrze! Chłopak jest, zaręczyny już były A ja, Kacha? Nikogo. No komu ja się nadaję wysoka jak brzoza Iza maleńka, jak laleczka, niebieskie oczy jak u syreny, warkocze po pas, ślicznotka. A ja jak baba z Mazur. Tak babcia mówiła, jak jednym skinieniem potrafiłam ujarzmić braci. Teraz są dorośli, jeden właśnie się ożenił, fajną dziewczynę sobie złapał. Jeździłam dopiero co na wesele do rodzinnej wsi. A ja, dalej sama, nikt nawet na horyzoncie się nie pojawia. Za dużo mnie Wzrost, postawa, siła nie brakuje. Tylko gdzie znaleźć chłopa, co by się nie bał? Może babcia ma rację, że czas wracać? Ale po co, skoro we wsi roboty nie ma? Tylko gospodarstwo. Po co się było uczyć? Tu mnie w fabryce szanują, nawet wczasy dostaję. Potrząsnęłam głową ożenek? Zdążę jeszcze! Nie uwierzę, że nie znajdzie się nikt!

Iza wróciła i zaczęła szukać pipety, żeby nakarmić kota. Z miseczki nie chciał pić, noskiem tylko popychał mleko, ale sił mu brakowało. Patrząc, jak Iza niemal płacze nad kociakiem, odłożyłam książkę, odsunęłam ją i powiedziałam:

Daj to!

Wyciągnęłam mleko pipetą, złapałam delikatnie koci łepek i zaparłam się:

No dalej! Nie po to cię tu wzięła, żebyś z głodu umarł!

Kociak się krztusił, prychał, ale zaczął jeść.

Nazwaliśmy go Wacek. Pani Grochowska przez blisko rok nie miała pojęcia, że w naszym pokoju zamieszkał ktoś więcej, dopiero później zobaczyła przez otwarte okno, jak ruda kula wyfruwa z pokoju na parterze.

Co to ma być?!

Krzyk podniósł na nogi cały akademik.

Pani Grochowska, proszę! Przecież Pani nawet nie widziała, że mamy kota! Spryciarz z niego, myszy łapie!

Jakie myszy? U nas nie ma żadnych myszy! Idealny akademik!

Oj, no przecież myszki też u nas przykładne Kacha założyła ręce na piersi i przesunęła Wacka stopą za siebie. Takie wypasione i zdrowe! I codziennie Wacek podrzuca mi pod łóżko trofea. Następnym razem to pokażę! Może i dyrektorowi fabryki pokażemy niech będzie, czym się pochwalić!

Karolina! Jeszcze się doigrasz! Pani Grochowska spojrzała groźnie na Izę. Twój pomysł? Jak wyjdziesz za mąż co z nim zrobisz? Weźmiesz?

Sama nie wiem Iza tuliła kota. On mnie lubi, ale Kaśkę bardziej uważa za swoją panią. Będzie tęsknił

Phi! pani Grochowska aż się roześmiała, patrząc na zdezorientowaną Izę. Jakbyś o chłopie mówiła! Iza, to tylko kot! Gdzie miska, tam i dom.

Nie byłaby Pani taka pewna! Ja go karmie na różne sposoby, a on i tak do Kaśki leci Iza oddała kota, przytuliła panią Grochowską No to jak? Może jednak pozwoli Pani go zatrzymać?

Lisica jedna! pani Grochowska uniosła palec ostrzegawczo. Na moich zasadach! Ma być cicho i niewidzialny! Bo jak nas znajdą, to i ja, i wy, z tego akademika wylecimy. Ustalono?

Ślub Izy odbył się hucznie, a ja zostałam sama z Wackiem. Dni jakby zwolniły i zrobiło się smutniej. Pani Grochowska nie kwapiła się z przydzieleniem mi nowej współlokatorki. Stary akademik chylił się ku upadkowi. Dziewczyny marzyły, żeby dostać pokój w nowym budynku. Budowa szła jak w zegarku raz szybciej, raz gorzej, ale się kręciła. W weekendy chodziłam tam pomagać. Przechadzałam się po pustych korytarzach, wyobrażając sobie, jak to wszystko będzie wyglądać po remoncie. To wtedy spotkałam kogoś, kogo, jak sądziłam, zesłał mi los.

Marek, zupełnie jak ja, przyjezdny. Z rodzicami mieszkał do samego końca, potem przeprowadził się do miasta, choć nie miał tu nikogo. Dziewczyn dookoła nie brakowało, ale on szukał żony najlepiej z mieszkaniem albo wsparciem, bo sam ledwo wiązał koniec z końcem. W moje możliwości się nie wpisywałam. Ale nie oparł się, zobaczywszy mnie wysoką, pewną siebie. I się zaczęło.

Jego starania bawiły mnie na początku.

Boże! Na co mi taki? Będę go po głowie głaskać! Przynajmniej o co chodzi? śmiałam się, opowiadając Izie, która odwiedzała mnie czasem.

Kacha! Ty się popatrz, kim on jest, nie jak wygląda!

Może masz rację, nie wiem spoważniałam, spuszczając wzrok.

Patrzyłam, jak Iza ledwie zbiera się do wyjścia, gładzi Wacka rozciągniętego na łóżku, obejmując duży już brzuch.

Trudno? wyciągałam słoik miodu od brata.

Nie Wiesz, to dziwne trochę, jakby się czekało na jakiś pociąg na dworcu. Tylko się myśli, żeby już jechać do tego nowego miejsca, gdzie będzie dobrze Iza przyjęła miód, pocałowała mnie w policzek i pomachała kotu. Cześć, Wacek! Pilnuj jej!

Nie wiem, czy przez ciążę Izy, czy przez moje samotne wieczory, ale Marek zaczął u mnie bywać coraz częściej. Wacek nie znosił go od razu. Syczał, wyginał grzbiet, jak tylko Marek się pojawiał, potem wskakiwał na parapet i siedział, gotów rzucić się na gościa w każdej chwili. Wyrzucałam kota na dwór, lecz za każdym razem nocą wracał i długo trzymał się z boku, nie dając się głaskać nawet za smakołyk. Nie miałam pojęcia, co mu jest.

Zazdrości, czy co? pytała pani Grochowska, do której Wacek chodził, jak tylko Marek pojawiał się u mnie.

Może i czuje coś Lepiej byliśmy ostrożni z twoim znajomym, Kacha. Nigdy nie wiadomo. Jakby coś się nie ułożyło, ciężko ci będzie.

Bez obaw, pani Grochowska. On tak nie zrobi.

Dziewczyno wzdychała, ale już nie marudziła. Twoje życie.

I Wacek, i pani Grochowska, mieli rację.

Początkowo nawet nie zauważyłam, że coś się nie tak dzieje. Przypisywałam to zsiadłemu kefirze, grzybom z puszki, co dostałam od bratowej Ale tygodnie mijały, a ja coraz bardziej byłam głodna i śpiąca. Spotkałam Izę na spacerze z wózkiem i się poskarżyłam. Dopiero wtedy dotarło do mnie, co się święci.

O rety, Kacha! Jak ci się to przytrafiło? Iza złapała się za głowę. Jaki termin? A Marek wie?

Byłam zszokowana. Głowę miałam w bałaganie, a gdzieś w oddali czułam głos pani Grochowskiej:

Dziewucho, pamiętaj

Jakoś właśnie ten głos obudził mnie do rzeczywistości. Odpowiedziawszy Izie, prawie biegiem wróciłam do domu. Musiałam wszystko powiedzieć Markowi. Wole życie się skończyło, trzeba było patrzeć w przyszłość.

Niestety, szybko okazało się, że przyjdzie mi martwić się o to samej.

Przepraszam, Kacha, ale nie mogę. Skąd mam wiedzieć, że to moje dziecko? Nie biorę odpowiedzialności Marek odsunął się od kota, który na niego się rzucił i solidnie kopnął nogą. Odejdź!

Wacek jednak zdołał go jeszcze podrapać, a krzyk chłopa wywołał u mnie nieoczekiwany śmiech.

Odpuść, Wacuś! Przenigdy nam taka ciapa potrzebna nie była. Idź sobie!

Siedziałam potem długo na krześle, wpatrzona w drzwi. Wacek kręcił się przy moich nogach, potem wskoczył mi na kolana coś, na co nigdy mu nie pozwalałam i mruczał cichutko, dopóki nie pogoniłam go na łóżko.

Wystarczy już smutków. Chcę herbaty. Dobrej, gorącej.

Mojego synka, Jasia, wpisałam tylko na siebie. Dziewczyna w urzędzie spojrzała na mnie pytająco, ale odpowiedziałam pewnie:

Ojca nie ma. Nigdy nie miał, ma matkę i to mu wystarczy.

Iza zorganizowała wyprawkę dla dziecka, pani Grochowska wyczarowała skądś świetny wózek i kilka razy walczyła u dyrekcji o lepszy pokój dla mnie. Ale budowa znowu stanęła, więc wciąż męczyłyśmy się razem w tym samym pokoiku.

W pokoju było strasznie zimno, co bym nie robiła. Dlatego Wacka nie wyrzucałam, bo uznał nagle, że ten mały szkrab, co go przyniosłam, to jego własność. Kładł się przy Jasiu i mały zaraz cichł, czując cieplejszy bok swojej rudej niańki. Patrząc na tę nietypową przyjaźń, śmiałam się cicho i częstowałam Wacka czymś pysznym, choć to był luksus. Pieniędzy brakowało i gdyby nie pomoc od braci, pewnie bym się załamała. Marek się rozpłynął gdzieś, słuch po nim zaginął, a może i lepiej. Pomagać nie miałby zamiaru, a ja nie potrzebowałam już fałszywych obietnic. A najcenniejsze, co z nami zostało, to mój synek.

Rodzina pojawiła się całą gromadą, kiedy wypuścili mnie ze szpitala z Jasiem.

Ale pucuś! Cały w ciebie, Kacha siłacz!

Słuchałam tych słów i ściskało mnie w gardle ze wzruszenia. Nawet bratowa pochyliła się nade mną w kuchni i szepnęła:

I dobrze, że urodziłaś. Nigdy nie będziesz sama. Dobry chłopak się jeszcze znajdzie, Kachenka, nie martw się. Sama widzisz nie każdy facet to swołocz. O synka się nie martw zawsze ci pomożemy. Wychowamy chłopaka, razem!

Rodzina słowa dotrzymała. Co dwa tygodnie wpadał ktoś z braci, przywożąc nam jedzenie i prezenty. Rozpakowywałam pakunki i ocierałam łzy. Jak niewiele człowiekowi trzeba po prostu wiedzieć, że nie jest sam. Że ktoś was kocha i wspiera. W takich chwilach ganiłam się za łzy, ale cieszyłam się, że nie jestem sama.

Żłobek dla Jasia był wyzwaniem. Często chorował, a ja biegałam jak szalona między pracą a domem. Gdyby nie Iza i pani Grochowska, już dawno wróciłabym na wieś, mieszkać z rodziną starszego brata ale chciałam im nie przeszkadzać.

Siedząc przy łóżeczku syna, który spał rozgrzany gorączką, myślałam o swojej nieudanej wielkiej miłości. Zrozumiałam już, czego chcę prostego, spokojnego szczęścia. Takiego, który zrobi mi herbatę, wygoni do łóżka i zostanie z Jasiem, a potem w niedzielę pójdziemy wszyscy do zoo i kupi balonik. Pochwali mój rosół, przybije półkę. Zwyczajnie będzie.

I tyle. To dla mnie jest rodzina. Tak jak powinna wyglądać.

Zasypiałam potem przy stole, głowę oparta o blat, obok łóżeczka syna, pogięta jak szczypiorek w garnku.

I w jedną z takich nocy wydarzyło się coś, co odmieniło moje życie.

Jasio chorował już trzeci dzień. Temperatura nie chciała spaść. Pediatra z bloku naprzeciwko codziennie przychodziła bez wezwania i przewracała głową:

Robisz wszystko dobrze. Czekajmy. Silny jest, poradzi sobie.

Nie odstępowałam Jasia ani na krok. Vacka leżał przy łóżeczku, wymykał się, nie dając złapać za ogon. Dziecko po chwili usypiało z kotem i zasypiało szybciej. Czułam, że żyję tylko przetrwaniem.

Pani Grochowska przyniosła mi rosół, pogłaskała Jasia po czole:

Ale gorący!

Temperatura wciąż nie spada. Nic nie działa.

Może i dobrze? Lekarka tak mówi organizm walczy. Zjesz i połóż się z nim spać. Rano będziesz mądrzejsza.

Pokiwałam głową, zaczęłam przygotowywać kompres, a Grochowska wyszła.

Wacek kręcił się po łóżeczku, ogonem drażnił Jasia, który usnął zanim skończyłam z kompresem. Uznałam, że nie będę go już budzić.

Dotknęłam chłodnej garnuszka, zabrałam go i poszłam podgrzać rosół. Stałam przy kuchence, gdy usłyszałam stłuczkę i płacz Jasia. Rzuciłam wszystko, pędem wpadłam do pokoju. Przystanęłam zamurowało mnie. Przede mną ogromny szczur! Wacek walczył jak lew, już był ranny, porwane ucho, krew. Zamachnęłam się stołeczkiem, ale Wacek już dopadł bestię, wgryzł się i nie puścił. Nie mogłam go oderwać.

Wacuś, proszę, już, puść! Dałeś radę!

Kot w końcu puścił, zasapany, pokulał się pod łóżeczko Jasia, który płakał przy drugim, mniejszym szczurze. Wyrwałam synka z łóżeczka i wybiegłam na korytarz wołając:

Pomocy!

Godzinę później, opatulając Jasia, byle cieplej, poszłam do pani Grochowskiej. Ona wręczyła mi klucz do swojego mieszkania.

Weźcie kotka do siebie, dobrze? Zostanie u mnie, rany mu opatrzę.

Bohaterski kot, Wacek! Nie żałuję, że cię wtedy zostawiłam. Takie koty to skarb.

Wacek leżał, ledwie dychając, nie chciał nawet jeść. Pani Grochowska się zmartwiła. Po swojej zmianie przyszła do mnie i opowiedziała, że kot kiepsko się czuje.

Popilnujesz Jasia? Pakowałam rzeczy. Gdzie u nas weterynarz?

Jest na rogu, obok sklepu spożywczego. Biegnij!

Prawie biegłam do Wacka. Leżał u mojej nogi, wyciągnięty. Ledwo żył.

Wacuś! Jeszcze chwilę, zaraz!

Pognałam do lecznicy, wpadłam po schodach i już w progu zażądałam lekarza:

Najlepszego! Natychmiast!

Recepcjonistka chciała coś powiedzieć, ale spojrzała na mnie, pokiwała głową i wskazała ławkę.

Czekałam, aż przyszła olbrzymka postać w fartuchu.

Co się stało? głęboki bas zamurował mnie.

To on podałam mu kota drżącymi rękami.

Co się stało? obrócił kota lekko, oglądając rany. Szczury. Nie wygląda na dzikusa. Twój?

Tak, domowy.

Gdzie znalazł szczura? Wypuszczasz go na dwór?

Nie, w pokoju!

Niezłe rzeczy

Długo pan jeszcze będzie pytał? On cierpi! Uratował mi dziecko! Pomóżcie mu!

Nie trzeba krzyczeć. Jestem doktor Wojciech. A ty?

Kaśka.

Miło poznać. Na przyszłość: wolę rozmowę na spokojnie.

Uśmiechnął się i dodał:

Pomożemy twojemu bohaterowi! Spokojnie!

Lata minęły. Wielki rudzielec cicho wchodził do pokoju dziecięcego; obwąchiwał każdy kącik, wskakiwał do łóżeczka, przy którym spał Jaś. Mała Ola, czując ciepły bok obok siebie, odwracała się i wplątywała paluszki w gęste futro. Wacek zaczynał mruczeć, nucąc jej coś swojego, kociego, a dziewczynka spała spokojniej. Rodzice wchodzili za kotem ja poprawiałam Jaśkowi kocyk, nakładałam Oli skarpetkę, która zleciała we śnie i przytulałam się do ramienia Wojtka.

Fajna niania, co, Wojtek?

Lepszej nie ma. Wojtek podrapał Wacka za kiedyś zszywanym uchem. Dobrze, że wtedy na mnie nawrzeszczałaś. I dobrze, że trzy doby przy nim walczyłem. Takie koty są bezcenne.

On już przecież złoty. Widzisz, jak świeci.

Wacek przytulił się do wychylonej mojej dłoni, rozciągnął się obok Oli i ją objął. Zgasiłam lampkę, zawołałam Wojtka i cicho zamknęłam drzwi do pokoju dziecięcego. Moje dzieci nigdy nie bały się ciemności, bo zawsze był w pobliżu Wacek. A przy nim nie było się czego bać.