Od dnia, w którym Tosię pozbawiono tego, co miała najcenniejszego, nie wracała już do swojej budy. Teraz spała na gołej ziemi, prawie nic nie jadła i nie reagowała nawet na jedynego przyjaciela, pana Jerzego…

Od tamtego dnia, kiedy zabrało mu to, co dla niego najcenniejsze, Tadzik przestał zaglądać do swojej budy. Teraz spał na gołej ziemi, prawie nic nie jadł i nie reagował nawet na jedynego przyjaciela, jaki mu pozostał Sebastiana

Zaczął się znów listopad. Z każdym dniem robiło się coraz zimniej, niebo pokrywała ołowiana warstwa chmur, a ludzie opatulali się wełnianymi płaszczami i grubymi szalikami. Powietrze przesycał już przedsmak zimy, a Tadzik dobrze czuł, że lada chwila spadnie pierwszy śnieg.

„Ciekawe, kiedy znowu wyłożą moją budę świeżą słomą? Sierści mam jeszcze pod dostatkiem, ale w nocy zimno przenika aż do kości” rozmyślał pies, wyciągnięty na wilgotnej ziemi.

Ociężale zerkał na magazynierów: ci krzątali się po podwórzu, przenosząc kartony i pakując je do ogromnych ciężarówek o ciężkiej, duszącej woni spalin. Nikt nie zwracał uwagi na starego strażniczego psa.

Czemu tu leżysz? warknął ktoś z boku. Do Tadzika podszedł ochroniarz, który wyszedł ze swojej budki zapalić papierosa. Zatrudnili cię do pilnowania magazynu, a nie do wylegiwania się jak jakiś kanapowy pies. Phi!

Plunął złośliwie pod nogi i wrócił do swojej kanciapy. Nazywał się Mirek. Tadzika nie lubił odkąd ten był malutkim szczeniakiem właściwie bez powodu.

Po chwili na podjazd wjechał granatowy fiat. Pies gwałtownie zerwał się na łapy.

Cześć, przyjacielu przywitał się mężczyzna w czapce z kilkudniowym zarostem. Przyjechałem ci dogrzać budę.

To był Sebastian najlepszy i najbardziej lubiany przez Tadzika ochroniarz. Zawsze znajdywał dla psa dobre słowo i coś smacznego. Nawet w dzień wolny nie zapomniał o nim przywiózł świeżą słomę, by Tadzik nie zmarzł.

Sebastian starannie wyłożył budę świeżą, miękką słomą, potem wyjął z auta miskę z gorącą kaszą i kawałkiem mięsa. Poczekał, aż Tadzik wszystko zje, zabrał pustą miskę do umycia i dopiero potem pojechał.

Znowu został sam. Przynajmniej już niedługo zrobi się ciemno we śnie łatwiej zapomnieć o samotności, która zawsze gdzieś krążyła tuż obok.

Kiedy się już ściemniło na dobre, Tadzik skierował się do budy. Już miał wejść do środka, gdy nagle zastygł.

W głębi słomy mignęły dwa lśniące zielone ślepia. Rozległo się wyraźne syczenie.

Na nieproszonego gościa Tadzik spojrzał przyjaźnie. Przed nim siedziała wychudzona, czarna kotka z wielkimi, przeszywającymi oczami. Jej wzrok mówił wyraźnie:

„Nie ruszaj mnie. Lepiej ze mną nie zadzieraj!”

Mimo nieprzystępnego wyglądu, pies poczuł niespodziewaną radość.

„Buda nie jest wielka, ale chyba się zmieścimy” pomyślał z optymizmem.

Zrobił krok do przodu i wtedy drobną łapką kotka przecięła powietrze, pokazując szpony ostrzejsze od igieł.

„Ssssyyyyy!” odpowiedziała na pokojowe zamiary.

„No to dobrze. Mogę spać przed budą,” pomyślał Tadzik spokojnie i położył się u samego wejścia do swojego domku.

Rano obudził się wcześniej niż zwykle, czekając jak zawsze na śniadanie. Odwróciwszy głowę zobaczył, że kotka słodko drzemie w jego budzie.

„Jaka ona urocza!”

Z budki wyszedł rozespany i ponury Mirek. Bez słowa rzucił Tadzikowi resztki jedzenia i wrócił do siebie.

Zgodnie z zasadami pies powinien dostawać porządny posiłek, ale Mirek nigdy sobie tym głowy nie zawracał. Po prostu rzucał co popadnie. Tadzik często po takich posiłkach miał bóle brzucha, ale do kogo miał się poskarżyć?

Podczas wąchania porzuconych resztek Tadzik poczuł nowy zapach.

Kotka! Bezwstydnie i bez strachu siedziała obok wielkiego gospodarza terenu i gryzła skórkę od kiełbasy, jakby to była rzecz w pełni normalna.

Tadzik cieszył się, że mógł ją poczęstować szczególnie, że była tak chuda.

Gdy jego spojrzenie spotkało oczy kotki, ta od razu napięła się, gotowa do ataku, ale pies z ciekawością po prostu żuł chleb i dalej patrzył.

„Może ona zła, bo też chce chleba?” przyszło mu do głowy, więc zawstydzony odłożył swój kawałek na bok.

Cały dzień przesiadywali w swoim towarzystwie i obserwowali siebie nawzajem. Kotka nieufna, wyczekująca; Tadzik z życzliwym zainteresowaniem.

Wieczorem, gdy Mirek kończył zmianę, rzucił Tadzikowi znów jakieś odpadki. Kotka rzuciła się od razu na kolację.

Cha, cha! oburzył się ochroniarz. Co to za czarna zmora! Wynocha stąd! Be!

Kotka umknęła za Tadzika. Pies na moment się speszył, ale natychmiast się zorientował. Zjeżył sierść, spojrzał groźnie przez zęby.

Mirek prychnął z pogardą i nie chcąc się wdawać w dalsze przepychanki, odszedł. Nowy ochroniarz, który przyszedł później, nawet nie zerknął na zwierzęta.

Kotka spojrzała na psa tym razem z nutką wdzięczności w oczach. A Tadzik rozmyślał:

„Powiedział na nią zmora To jej imię? Chyba tak będzie się nazywała”

Postanowił: kotkę będzie wołał Zmora.

Przyszły mrozy. Zmora znów układała się w słomie. Tadzik nie chciał jej zbytnio przeszkadzać, ale zajrzał do środka.

Kotka podniosła wzrok na jego skruszone oczy. Nie rozumiała, jak pies może być taki Ale przesunęła się i pozwoliła się położyć obok.

Całą noc spali przytuleni do siebie. Nigdy jeszcze ich sen nie był taki spokojny.

Od tej pory Tadzik i Zmora byli nierozłączni. Jedli, spali i rozmawiali ze sobą swoim zwierzęcym językiem.

Kiedy Sebastian pierwszy raz zobaczył kotkę przy Tadziku, nie mógł uwierzyć własnym oczom: taka kruszynka, a nie boi się starego psa.

Ale wkrótce pojął zwierzęta też potrafią się przywiązać. A w miłości rozmiar nie gra roli.

Sebastian wziął opiekę nad Zmorą na siebie: zabrał ją do weterynarza, wyczesał kołtuny, dokarmiał codziennie. Po kilku tygodniach kotka wyraźnie nabrała sił.

Spokój zakłócał tylko Mirek. Wmówił sobie, że czarna kotka przynosi pecha i postanowił się jej pozbyć.

Pewnego dnia próbował ją nawet podtruć, ale Tadzik wywęszył podejrzany zapach i udaremnił plan zawsze był czujny.

W mroźną noc pies i kotka leżeli w budzie. Tadzik wylizywał nową rankę Zmory zawsze gdzieś ją los niósł i wpadała w tarapaty.

Nagle ich nosy wyczuły coś niepokojącego. Obcy zapach

Tadzik wyskoczył na zewnątrz i zaczął szczekać najgłośniej jak się dało. Pożar! Magazyn płonął!

Mirek wybiegł z budki, klnąc i biegając w panice koło płonącego budynku. Szukał telefonu, nerwowo macał kieszenie.

Zmora żałośnie zamiauczała. Ochroniarz się odwrócił kotka siedziała przy upuszczonym telefonie.

Przeklęta zmora! warknął, brutalnie ją odtrącił, chwycił telefon i zadzwonił po strażaków.

Tadzik zaszarżował do przyjaciółki. Ta, kulejąc, oddaliła się pod krzaki. Wytrwali w ukryciu aż pożar nie zgasł.

Kiedy strażacy ugasili ogień, zmęczony Mirek rzucił kotce pełne nienawiści spojrzenie.

Następnego wieczoru Tadzik podsłuchał rozmowę przy budce:

Mówię wam, od niej same kłopoty. Widzieliście te oczy? Prawdziwa wiedźma! przekonywał Mirek.

I co proponujesz? odparł ktoś ze znudzeniem.

Do lasu wywieźć i tyle.

Tadzik zamarł. Serce mu się ścisnęło boleśnie. Przytulił się do śpiącej Zmory.

Powariowałeś? Ona tam zginie! sprzeciwił się Sebastian.

A co mnie to obchodzi? Pożaru mało?

Coś w tym jest, czarne koty zawsze przynoszą pecha pokiwał głową ktoś inny.

Nikt jej nie ruszy. Koniec tematu uciął Sebastian i odszedł.

Nastał ranek. Tadzik obudził się, przeciągnął i ziewnął. Z przyzwyczajenia chciał powąchać śpiącą przy nim Zmorę.

Ale jej nie było.

Przeszukał słomę pusto. Wypadł przed budę, biegał tam i z powrotem, raz po raz cicho, zachrypnięcie szczekał.

Przy budce przemknęła czarna plama. Pies rzucił się w tamtą stronę.

To był tylko jakiś woreczek, targany przez wiatr.

Nagle drzwi się otwarły.

Czego tu łazisz? Szukasz swojej kumy? słodko zapytał Mirek. Już jej tu nie ma. Teraz grasuje gdzie indziej.

Tadzik patrzył mu w oczy, jakby szukał innego znaczenia tych słów.

Chociaż Nic już więcej nie zrobi. Za dzień, dwa zdechnie w lesie. O ile już nie padła.

Nie wydał z siebie żadnego dźwięku. Nawet żałosny skowyt ugrzązł mu w środku.

Pierwszy śnieg zaczął prószyć. Duże płatki wolno osiadały na nieruchomym psie.

Od kiedy zabrano mu to, co najdroższe, Tadzik już nigdy nie wszedł do budy. Spał na ziemi, prawie nie jadł i nie reagował nawet na Sebastiana.

Tadzik, ona jest teraz w naprawdę dobrym miejscu, uwierz mi. Ma ciepło, spokój. Wierzysz mi? mówił łagodnie Sebastian, siadając obok i delikatnie głaszcząc psa.

Też chcę tam być. Chcę do swojej Zmory. Możesz? Pozwól Proszę

Wcześniej tego dnia Tadzik podsłuchał rozmowę nieznajomych. Stali nieopodal i rozprawiali o nim, jakby już nie był żywy, tylko przedmiot. Mówili, że pies się zestarzał, że nie ma już z niego pożytku. Że magazyn potrzebuje nowego, młodego strażnika, a jego czas już minął

Jak skończyła się ta rozmowa, Tadzik nie pamiętał. Przestało go to obchodzić. Liczyło się jedno.

Śnieg padał bez przerwy. Zimne płatki pokrywały mu grzbiet, pysk, łapy. Powoli zarzucało go białą pierzyną. Zamknął oczy.

Może się uda, by ich nigdy więcej nie otworzyć? Już nie chcę zaświtała ostatnia myśl w głowie śpiącego, wyziębionego psa.

Świat robił się coraz cichszy. Tadzik prawie przestał czuć swoje ciało, przestał wyłapywać zapachy i podmuchy wiatru. I wtedy, w ciemniejącym świecie, rozbrzmiał znajomy głos:

Wstawaj, przyjacielu. Chodź, ruszamy! Zabieram cię ze sobą.

Dalsze wydarzenia pamiętał jak przez mgłę: ciepłe wnętrze samochodu Sebastiana, miękkie siedzenie, długa trasa przez dziury, nowe nieznane zapachy za szybą.

Tęsknota osłabiła go i rozchorowała niemalże. Wkrótce zasnął głęboko na tylnym siedzeniu, kołysany cichą muzyką z radia

Po paru godzinach się zatrzymali. Sebastian pomógł mu wysiąść i powoli doprowadził do domu.

Zamieszkasz teraz ze mną, przyjacielu.

Dla Tadzika nie miało to większego znaczenia. Ale nie chciał sprawiać przykrości dobremu człowiekowi, więc spróbował nawet się ucieszyć. Wyszło niezręcznie, ale Sebastian wszystko zrozumiał bez słów.

Nic się nie martw, zaraz wejdziemy do środka, od razu ci ulży uśmiechnął się, otwierając drzwi.

Wystarczyło przekroczyć próg, by Tadzik się ożywił. Ten zapach Nie dało się go pomylić!

Przypuszczenia potwierdziły się natychmiast.

Na parapecie siedziała czarna chmurka, która z lekkością zeskoczyła na podłogę i podeszła prosto do niego. Zanim kotka dotarła bliżej, Tadzik już wiedział to była ona. Jego Zmora!

Mówiłem ci, że jest w dobrym miejscu uśmiechnął się Sebastian. Myślałeś, że pozwoliłbym tym łotrom zostawić twoją przyjaciółkę w lesie?

Ale dla psa i kotki nikt teraz nie istniał mieli sobie tyle do opowiedzenia!

Kiedy nasycili się swoim towarzystwem i spokojnie razem usiedli, Tadzik zamyślił się: ciekawe, co naprawdę znaczy słowo „zmora”?

Już chciał zapytać kotkę, ale zmienił zdanie. Czy to ważne? Przecież Zmora to jego przyjaciółka. I tylko to się liczy.