Zdumieni ludzie: pies w opuszczonym domu karmił nie szczenięta, lecz…

Dziennik Niny Wiktorowicz

Dziś wracając z Biedronki, niosłam ciężkie torby, a w głowie kłębiło mi się tysiąc myśli. Kolana znów dawały o sobie znać, wnuczka Marysia obiecała zadzwonić, ale oczywiście cisza. Zima w tym roku też jakaś dziwna raz śnieżyca, raz paskudne błoto na chodnikach. Snułam się zamyślona, gdy nagle potknęłam się o coś i mało nie wywinęłam kozła na chodniku.

Odwróciłam się między nogami przemknęła ruda suka, chuda jak szkapa, żebra na wierzchu, sierść w strąkach.

Patrz, gdzie lecisz, łachudro! wymsknęło mi się mimowolnie.

Pies ani się nie zatrzymał. Pędził przed siebie, jakby ktoś na niego czekał. W pysku niósł coś, co wyglądało na kawałek chleba.

Pewnie gdzieś ukryła szczeniaki mruknęłam pod nosem. Wiosna niebawem to i matki się mnożą.

Poprawiłam torbę na ramieniu, ale dziwne uczucie nie chciało mnie opuścić. W tej scenie coś jednak mi nie pasowało.

Następnego dnia sytuacja się powtórzyła. Ta sama ruda sylwetka na podwórzu, ten sam bochenek chleba w pysku, ten sam kierunek do opuszczonego domku na końcu naszego podwórka, gdzie kiedyś mieszkała stara pani Stefania. Od pół roku nie żyła, dom stał pusty i ponury.

Nina, patrz, znowu twoja koleżanka biegnie! krzyknęła do mnie z balkonu sąsiadka Lucyna. Codziennie to samo. Ciekawe gdzie ona jedzenie znajduje?

Jakie jedzenie? zatrzymałam się.

Zobacz, w pysku coś niesie. Pewnie po śmietnikach szpera. Karmi szczeniaki, matczyny instynkt.

A jesteś pewna, że szczeniaki?

A kogo innego? Wiosna wyczuwalna w powietrzu, natura swoje robi

Przytaknęłam, ale w głowie krążył mi niepokój. Szczeniaki niby logiczne. Ale coś tu się nie zgadzało.

Ruda znów przemknęła przez dziurę w zniszczonym płocie i zniknęła przy opuszczonym domku. Przystanęłam zamyślona.

No co ja? skarciłam się. Idę zobaczyć, co tam się dzieje. I tak cały blok o tym gada.

Przecisnęłam się przez tę samą dziurę w płocie; deski strasznie trzeszczały, ale dały radę. Na podwórku chwasty po pas, szkło, zardzewiałe wiadro. Skądś z głębi dobiegł cichy, popiskujący dźwięk.

Poszłam za głosem, obeszłam pół walącej się szopy i stanęłam jak wryta.

Ruda siedziała przy starej budzie. Naprzeciwko niej leżała duża czarna suczka z osiwiałym pyskiem, przywiązana krótkim, zardzewiałym łańcuchem do słupka.

Była ślepa.

Oczy spowite mleczną błoną, wychudzona do granic, sierść w wielkich kłakach. Leżała na boku, oddychając z trudem.

Ruda spokojnie położyła przed nią chleb, delikatnie popchnęła nosem i znieruchomiała.

Czarna suczka ledwo się poruszyła, wyczuła chleb i chciwie zaczęła go gryźć. Ruda siedziała przy niej, nie machała ogonem, tylko patrzyła uważnie.

Gdy bochenek zniknął, Ruda delikatnie polizała jej pysk i ułożyła się obok.

Stałam tam, nie mogąc się poruszyć. W oczach zaszkliły mi się łzy.

Boże Ona ją codziennie karmi. Sama głodna, a i tak się dzieli

Nie wiem jak długo patrzyłam, ocknęłam się dopiero, gdy ruda podniosła głowę i spojrzała prosto na mnie. W jej spojrzeniu było: No co stoisz? Idź, albo pomóż.

Czekaj zaraz wracam wyszeptałam.

Odwróciłam się i popędziłam do domu szybciej, niż pamiętam przez ostatnich dwadzieścia lat. Kolana protestowały, w bok kłuło, ale nie zwalniałam.

W domu złapałam co się dało gotowanego kurczaka, kaszę, kiełbasę, miseczkę z wodą i znów wybiegłam.

Na podwórzu ta sama scena: Ruda przy Czarnulce.

No proszę, wysapałam kucając. Proszę, jedzcie.

Położyłam kurczaka przy Rudzie, ale ona nawet nie drgnęła. Patrzyła tylko na Czarnulkę.

Co ty, głupia? Sama jesteś zagłodzona.

Zrozumiałam. Przesunęłam mięso pod pysk ślepej suczki. Ożywiła się, wyczuła je i zaczęła chciwie jeść.

Ruda przełknęła ślinę, nie ruszyła nic. Dopiero kiedy Czarnulka się najadła, wzięła ostrożnie resztkę.

Tak trzeba powiedziałam cicho.

Obie długo piły wodę. Ja patrzyłam na nie i ocierałam łzy.

Po co ty płaczesz? usłyszałam za plecami głos Lucyny. Stała w prześwicie płotu i patrzyła szeroko otwartymi oczami.

Widzisz, kogo ona karmi szepnęłam. Nie szczeniaki.

Lucyna milczała. Potem pociągnęła nosem.

Kto ją tak zostawił?

Stefania pewnie. Trzymała ją na łańcuchu. Umarła, a o psie zapomnieli.

Pół roku już

Siedzi tu sama od pół roku. I tylko ta Ruda ją znalazła i karmi codziennie.

Lucyna przykucnęła, pogłaskała Rudą po głowie.

Jakaś ty mądra dobra psisko.

Do wieczora na podwórku zebrał się cały blok. Ktoś przyniósł jedzenie, ktoś stare koce. Mężczyźni próbowali przeciąć łańcuch, ale był za gruby.

Trzeba szlifierki mruknął pan Franek. Przyniosę jutro.

Rano przyszedł z narzędziem, ludzie znów się zeszli.

Tylko delikatnie, Franek! dyrygowała Lucyna. Nie wystrasz jej!

Szlifierka zapiszczała, posypały się iskry. Czarnulka zadrżała, próbowała się podnieść.

Łańcuch pękł.

Gotowe, jesteś wolna odetchnął Franek.

Uklękłam przy niej, pogłaskałam delikatnie po grzbiecie.

Chodź do mnie, co? Nakarmię cię, u mnie ciepło. Rudą też zabiorę, obu nie zostawię samej.

Czarnulka ledwo zauważalnie merdnęła ogonem, jakby rozumiała każde słowo.

Próbowałam ją podnieść, ale była za ciężka.

Pozwól, ja wezmę odezwał się pan Franek, podnosząc ją ostrożnie. Dokąd?

Blok trzeci, mieszkanie dwadzieścia jeden.

Kiedy przechodziliśmy przez podwórko, ludzie milkli, szczelnie ustępując miejsca. Ruda tuptała tuż za nami, ogon podkulony, uszy przy sobie.

Nie bój się, szepnęłam do niej. Obu was zabieram.

Pod blokiem jak zwykle siedziały dyżurne babcie.

Ninka, co ty wyprawiasz? zagadnęła jedna niechętnie. Psy do mieszkania wnosisz?

Wnoszę, odcięłam stanowczo.

Zawszone one! Zabrudzą wszystko i śmierdzieć będzie!

Umyję.

A sąsiedzi?

A co powiedzą? krzyknęłam tak głośno, że aż się przeraziłam. Pół roku tu siedziała na łańcuchu, głodna, ślepa! Nikt nie widział! Tylko ta Ruda zauważyła! A my? Mijaliśmy codziennie.

Głos mi się załamał. Zamilkły, spuszczając wzrok.

Nie wiedziałam mruknęła jedna. Stefania umarła i nikt nic nie mówił.

No właśnie. Nikogo nie obchodziło otarłam łzy.

Ruszyłam do klatki. Pan Franek i Ruda za mną.

W domu rozłożyłam na podłodze stary koc, Franek delikatnie położył Czarnulkę.

No, gotowe. Pomóc w czymś?

Nie, dziękuję. Sama dam radę.

Kiedy zamknęłam drzwi, oparłam się o nie ciężko. Ruda usiadła obok Czarnulki i patrzyła na mnie tak serdecznie, że aż ścisnęło mi się serce.

No dobrze, westchnęłam. Poznajmy się! Ja jestem Nina. A ty? Jak masz na imię?

Ruda szczeknęła cicho.

Będziesz Ruda. A ty spojrzałam na czarną Czarnulka. Zgoda?

Przyniosłam miskę z kaszą i mięsem, położyłam przy Czarnulce. Wąchała ostrożnie, bała się nowego miejsca.

Spróbuj, podałam jej mięso do pyska.

Wzięła delikatnie. Dobra sunia, szepnęłam. Jedz powoli.

Karmiłam ją wolno, cierpliwie, kawałek po kawałku. Ruda leżała obok, potem niespodziewanie położyła łeb na moich kolanach. Wiedziałam to zaufanie. To podziękowanie.

Wieczorem zadzwoniła Lucyna.

I co, żyją?

Żyją, powiedziałam zmęczona. Śpią teraz, obie.

A ty nie śpisz?

Nie mogę. Myślę.

O czym?

Długo milczałam.

O tym, że my, ludzie, czasem gorsi jesteśmy niż zwierzęta. Pies o drugim nie zapomina, a my codziennie obok przechodzimy i nawet nie zauważamy. Nie chcemy zauważać.

Ninka, daj spokój.

Nie dam rady. Nie mogę! Bo mi wstyd! Rozumiesz? Wstyd mi przed tą suczką!

Odłożyłam słuchawkę, usiadłam obok śpiącego obok mnie psa i cicho się rozpłakałam.

Minął tydzień. Czarnulka powoli dochodziła do siebie. Najpierw tylko leżała, potem zaczęła ostrożnie wstawać, chwiała się, ale próbowała. Ruda była jej przewodnikiem.

Masz najlepszego przewodnika, Czarnulka mówiłam. Lepszego byś nie znalazła.

Wieść rozeszła się po podwórku Lucyna się postarała.

Słyszałaś o Ninie Wiktorowicz? szeptały babcie. Dwie psy przygarnęła!

Jedną ślepą! Siedziała pół roku na łańcuchu!

A druga ją karmiła! Wyobrażasz sobie?

Nieprawdopodobne!

Sama Lucyna widziała, to mówi!

Gdy wychodziłam z psami, sąsiedzi się zatrzymywali. Jedni się uśmiechali, inni dziwili.

Dobra jesteś, Ninko przyznał raz pan Franek. Naprawdę człowiek.

Jaki tam człowiek machnęłam ręką. To Ruda jest prawdziwym człowiekiem. Ja tylko dobrze zrobiłam, że nie przeszłam obojętnie.

Wieczorem usłyszałam pukanie. W drzwiach stała młoda kobieta.

Dobry wieczór, pani Nina?

Tak, a kto pyta?

Jestem Ania. Słyszałam o pani psach. O tym, jak je uratowała pani. Chciałabym pomóc. Jestem weterynarzem, mogę obejrzeć Czarnulkę. Bez opłat.

Zbaraniałam.

Za darmo?

Tak. Chcę tylko pomóc. Może pani?

Proszę, zapraszam.

Ania dokładnie zbadała Czarnulkę.

Jest już stara. Chora. Nie odzyska wzroku. Ale będzie żyć, jeśli dobrze się nią zaopiekujesz.

A jak się opiekować?

Wyjęła leki.

Tu są witaminy, tu środki na stawy, a tu maść do łapek. Wszystko zapiszę.

Ile jestem winna?

Nic, uśmiechnęła się. To prezent ode mnie i od tych, którzy poznali waszą historię.

Znowu poczułam łzy.

Dziękuję.

To my dziękujemy Ania pogłaskała Rudą.

Kiedy wyszła, usiadłam na kanapie. Czarnulka wylegiwała się u nóg, Ruda przy mnie. I po raz pierwszy od lat poczułam, że naprawdę jestem komuś potrzebna.

I to było szczęście.