Przez dwa miesiące zabierałem 56-letnią kobietę do restauracji. Jednak gdy tylko zaprosiłem ją do siebie, momentalnie pokazała swoje prawdziwe oblicze

Dwa miesiące spotykałem się z 56-letnią kobietą po warszawskich restauracjach. Ale wystarczyło zaprosić ją do siebie, by natychmiast zrzuciła maskę.

Pięć lat temu rozwiodłem się dość spokojnie i zdążyłem już przyzwyczaić się do samotnego trybu życia, ceniąc swobodę, którą dawał mi własny kawalerski rytm. Ostatnio jednak coraz częściej czułem pustkę, gdy po długim dniu wracałem do swojego mieszkania na Żoliborzu i otwierałem drzwi, za którymi panowała cisza.

Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energii mi nie brakuje. Postanowiłem założyć konto na portalu randkowym. Liczyłem na spotkanie z kobietą, z którą będzie można budować codzienność. I rzeczywiście, już po kilku dniach wymiany wiadomości byłem mile zaskoczony trafiła mi się ciekawa osoba.

Jej profil był prosty:

Barbara, 56 lat, wdowa, poszukuję porządnego mężczyzny do poważnego związku.

Na zdjęciu była sympatyczna, zadbana kobieta o łagodnym spojrzeniu, bez przesadnej pozy czy makijażu. Szybko zaczęliśmy pisać do siebie codziennie. Już na początku zaznaczyłem, że nie interesuje mnie długie pisanie przez internet szukam realnego związku, wspólnego życia, wyjazdów, zwykłych, codziennych radości. Odpisała, że jej o to samo chodzi i zaproponowała spotkanie w najbliższą sobotę w centrum Warszawy.

Pierwsze spotkanie przebiegło świetnie. Pogoda była piękna, spacerowaliśmy po Krakowskim Przedmieściu, rozmawialiśmy o pracy i rodzinie, głównie o jej wnukach. Ujęło mnie, że mówi spokojnie, z wyważeniem, a nie bez przerwy. Po chwili zaprosiłem ją do kawiarni, rachunek wziąłem na siebie jestem tradycjonalistą i jeśli zapraszam, to płacę. Tak zostało.

Zaczęło się klasyczne czekoladki i kwiaty. To ja zawsze kupowałem słodycze i bukiety, ale czas spędzaliśmy razem. W piątki i soboty mieliśmy bogate wieczory: spektakl w Teatrze Narodowym, kolacja w restauracji w Śródmieściu, wystawa minerałów, koncert Mazowsza, czasem wyjazd poza Warszawę z obiadem w karczmie pod lasem. Nie jestem dusigroszem, ale gdybym podsumował te dwa miesiące randkowania, kwota wyszłaby spora, bo niemało tego było.

Starałem się być prawdziwym dżentelmenem, sądziłem, że powoli do siebie się zbliżamy. Ona uroczo się uśmiechała, na spacerach łapała mnie pod ramię i chwaliła:

Michał, z tobą czas płynie tak miło, taki jesteś elegancki i kulturalny mężczyzna.

Nie ukrywam, było to dla mnie bardzo przyjemne.

Niepokojące sygnały w kinie

Z perspektywy czasu widzę, że już wtedy pewne rzeczy były wyraźne.

Po pierwsze, nigdy nie zaprosiła mnie do swojego mieszkania, nawet na herbatę czy rozmowę. Ciągle tłumaczyła się: Mam bałagan, Dzisiaj wnuczka u mnie nocuje, Jestem bardzo zmęczona, może spotkajmy się na mieście. Myślałem, że po prostu się krępuje. Może po latach samotności przywykła, że w domu nie ma mężczyzn. Nie naciskałem czekałem, aż sama zdecyduje.

Po drugie, w dziwny sposób rozmawiała o wieku. Przy mowie o wyjazdach, restauracjach, wydarzeniach kulturalnych była pełna energii, zawsze chętna na nowe atrakcje. Ale kiedy rozmowa schodziła na relacje bardziej osobiste, natychmiast przeistaczała się we wzorową babcię.

Pewnego wieczoru, podczas seansu w kinie, delikatnie położyłem dłoń na jej kolanie. To był tylko miły gest, nic więcej. Natychmiast ją odsuneła, stanowczo, ale spokojnie:

Michał, ludzie przecież patrzą!
Basiu, przecież jest ciemno, obok nas nikogo nie ma.
Ale to wygląda nieładnie. Nie jesteśmy przecież nastolatkami.

Zrzuciłem to na karb surowego wychowania. Uznałem, że trzeba jej dać czas, może rzeczywiście jest osobą bardzo tradycyjną i trzeba szanować jej granice. Jednak rodził się coraz większy dyskomfort. Oboje mamy prawie sześćdziesiąt lat czy naprawdę trzeba grać przez miesiące w grę nie dotykaj mnie?

Bardzo lubiła rozwodzić się nad swoimi schorzeniami. Mam świadomość, że w tym wieku to normalne tu coś strzyka, tam boli. Jednak ona opowiadała o tym przy każdym spotkaniu, z wyraźną satysfakcją. Potrafiła przez godzinę mówić o tabletkach na cholesterol albo na ból pleców. Słuchałem uważnie, współczułem i nawet proponowałem lekarza. Ale gdy wspomniałem, że dwa razy w tygodniu chodzę na basen, skrzywiła się z dezaprobatą:

Po co ci ten wysiłek? Zepsujesz sobie tylko serce. W naszym wieku najlepiej poleżeć z książką na kanapie niż pływać w basenie pełnym chloru.

A przecież mnie nie interesuje życie spędzone na kanapie. Chcę być aktywny.

Chwila prawdy i wykład o wstydzie

Wczoraj wreszcie uznałem, że dosyć udawania pioniera. Dwa miesiące to wystarczający czas, by zobaczyć, czy do siebie pasujemy.

Jedliśmy kolację w gruzińskiej restauracji przy Nowym Świecie, zamówiliśmy wino, rozmawialiśmy, śmiała się głośno opowiadając anegdoty z pracy. Byłem przekonany, że wszystko jest w porządku i czas na poważną rozmowę.

Po kolacji wsiedliśmy do mojego auta. Padał cichy deszcz, w środku miło, muzyka grała w tle. Delikatnie wziąłem ją za rękę i tym razem nie odsunęła dłoni.

Basiu, może pojedziemy do mnie? Napijemy się herbaty, posłuchamy muzyki.

Natychmiast zesztywniała. Uśmiech zniknął, twarz poważniała.

Michał, na co konkretnie liczysz?

Nie mam na myśli nic niedwuznacznego. Po prostu jesteś dla mnie ważna. Lubię cię, możemy być bliżej siebie.

Wtedy rozpoczęła się jej przemowa o wieku, wstydzie i duchowości:

Zastanów się, co mówisz, Michał! To są sprawy dla młodych albo dla tych, co chcą mieć dzieci. My po pięćdziesiątce powinniśmy dbać o wnuki, trzymać się zasad. Przecież to nawet brzmi śmiesznie. Bez ubrań wyglądamy fatalnie, wyobraź sobie, mnie z fałdkami, ciebie z brzuchem. W tym wieku liczy się wsparcie w codzienności, przyjaźń! A ty myślisz tylko o przyziemnych sprawach.

Nie mogłem uwierzyć. Czyli jestem niemoralny i prostacki, bo po ośmiu tygodniach znajomości chciałem poważniejszej bliskości.

Basiu, przecież wyglądamy świetnie jak na swój wiek. Ty również masz bardzo atrakcyjną sylwetkę. Czemu zakładasz, że po pięćdziesiątce życie się kończy i zostaje nam tylko rozmowa o ogórkach i wnuczkach?

Tak się przyjęło powiedziała twardo. Porządna kobieta w moim wieku nie myśli o romansach, tylko o pomaganiu dzieciom i pielęgnacji niedzielnego ogródka. Byłoby mi wstyd, gdyby dzieci się dowiedziały, że spotykam się z mężczyzną w takim celu.

Nie wytrzymałem i powiedziałem wszystko, co mi leżało na sercu:

To po co ci mężczyzna? Dwa miesiące jadłaś ze mną, jeździłaś moim samochodem, chodziłaś do teatrów i kawiarni na mój koszt. Nie miałaś oporów przed prezentami, a gdy tylko chodzi o coś poważniejszego nagle fuj.

Poczerwieniała, wyłącznie z wściekłości.

Uważasz, że samymi kolacjami zobowiązałeś mnie do czegokolwiek?

Nie o to chodzi, Basia. Po prostu normalne relacje opierają się na rozwoju, na coraz większej bliskości. Szukałaś sobie przyjaciela z portfelem i samochodem, a nie partnera do życia.

Wyskoczyła z samochodu, trzasnęła drzwiami, odwracając się na pięcie. Patrzyłem, jak z podniesioną głową idzie do swojego bloku, a mnie było gorzko i wstyd nie przed nią, ale przed samym sobą.

Uwielbiam rozmowy, książki, historię. Nie zamierzam jednak rezygnować z bliskości, tylko dlatego, że ktoś żyje stereotypami i ma beton w głowie, a wiek sprowadza wyłącznie do spraw duchowych.

Usunąłem jej numer i wylogowałem się z serwisu randkowego. Potrzebuję czasu, by dojść do siebie po tej farsie.

Teraz wiem jedno na pierwszym spotkaniu będę pytać wprost, jak podchodzi do bliskości. Usłyszę kolejną tyradę o starości i wnukach jako celu życia rachunek dzielimy na pół, dziękuję i żegnam.

A co Wy sądzicie? Czy w wieku pięćdziesięciu sześciu lat zaproszenie porządnej kobiety do siebie rzeczywiście jest takim obrazą? I po co takie panie rejestrują się w serwisach randkowych, jeśli uważają, że to już nie ich czas?