Przez dwa miesiące zabierałem 56-letnią kobietę do najlepszych restauracji w Warszawie. Jednak gdy zaprosiłem ją do siebie, natychmiast pokazała swoją prawdziwą twarz

27 marca 2024

Ostatnie dwa miesiące przewróciły moje spokojne życie do góry nogami mogę to zapisać w dzienniku z całą szczerością. Przez pięć lat po rozwodzie byłem przyzwyczajony do ciszy swojego własnego mieszkania, wieczorów w fotelu z książką i sobotnich poranków spędzanych na spacerach po Starym Mieście w Warszawie. Ostatnio jednak coraz częściej łapałem się na tym, że samotność zaczyna mi ciążyć.

Mam 56 lat, zdrowie dopisuje, energii mi nie brakuje czemu nie miałbym dać sobie jeszcze jednej szansy? Założyłem konto na portalu randkowym w nadziei, że znajdę kogoś na poważnie, kto tak samo jak ja pragnie codziennego towarzystwa. I wyobraźcie sobie, szybko znalazłem kogoś ciekawego.

Jej profil był prosty, bez zbędnych ozdobników:

Grażyna, 56 lat, wdowa, szukam porządnego mężczyzny do stałego związku.

Na zdjęciu uśmiechnięta twarz, ciepłe oczy, żadnego udawania. Rozmowa poszła nam gładko. Od razu jasno podkreśliłem, że nie chce ciągnąć pustych znajomości przez internet interesuje mnie prawdziwa kobieta, z którą mogę dzielić życie: codzienność, urlop w Zakopanem, wspólne obiady. Grażyna się zgodziła i już na najbliższy weekend spotkaliśmy się w centrum Warszawy.

Pierwsza randka idealna. Długo spacerowaliśmy po Nowym Świecie, pogoda sprzyjała. Ona z pasją opowiadała o swojej pracy i wnukach, a ja słuchałem i przytakiwałem. Podobało mi się, że była spokojna, nie zagadywała na śmierć. Po spacerze zaprosiłem ją do kawiarni oczywiście zapłaciłem, bo wychowanie typowe, po męsku, nie pozwala mi robić inaczej.

I ruszył się klasyczny okres randkowy kwiaty i czekoladki, które zawsze kupowałem ja, chociaż oboje spędzaliśmy czas przyjemnie. Co piątek i sobotę nie mogło zabraknąć kulturalnych atrakcji: teatr, wystawa malarstwa, koncert, albo wyjazd za miasto na obiad w mazowieckiej karczmie. Nie żałowałem wydatków, choć z perspektywy dwóch miesięcy trochę się tego nazbierało

Starałem się być dżentelmenem, myślałem, że powoli się zbliżamy. Grażyna częściej łapała mnie pod ramię na ulicy, uśmiechała się:

Wiesław, z tobą naprawdę przyjemnie spędza się czas. Jesteś taki uprzejmy.

Oczywiście było to bardzo miłe.

Zaczęły się jednak pojawiać pierwsze sygnały ostrzegawcze. Nigdy nie zaprosiła mnie do siebie nawet na herbatę pod pretekstem, że nieposprzątane, wnuczka na noc, albo że po prostu zmęczona. Uznałem, że może się krępuje, przyszłość pokaże.

Były też dziwne rozmowy o wieku. Na rozrywki i wycieczki była młoda i pełna zapału. Kiedy chciałem przejść na trochę bliższy kontakt, zaczynała narzekać i odsuwać się emocjonalnie.

Pamiętam jak w kinie, ostatni rząd, położyłem jej rękę na kolanie (nic nadzwyczajnego), a ona natychmiast energicznie ją usunęła:

Wiesław, wszyscy przecież patrzą.
Grażynko, tu ciemno i pusto
Nieważne, tak się nie zachowuję. Nie jesteśmy już licealistami.

Zrzuciłem to na jej konserwatyzm. Myślałem: w porządku, szanuję granice, może tak trzeba. Ale zaczęła pojawiać się frustracja: mamy prawie 60 lat, nie mamy na wszystko czasu, by ciągle się tylko czarować.

Grażyna bardzo lubiła szczegółowo opowiadać o chorobach. Każda kolacja w restauracji zamieniała się w wykład o lekach na serce, bólu pleców, ciśnieniu. Byłem wyrozumiały, słuchałem, sympatyzowałem, proponowałem nawet lekarza. Kiedy jednak wspomniałem, że chodzę dwa razy w tygodniu na basen na Ochocie, odparła z drwiną:

Po co ci taki wysiłek? Serce wykończysz. W naszym wieku lepiej poleżeć na kanapie i poczytać mądrą książkę, zamiast moczyć się w chlorze.

A ja nie chciałem spędzać dni na kanapie. Chcę jeszcze od życia pełnej palety emocji.

I wreszcie punkt kulminacyjny.

Wczoraj byliśmy na kolacji w restauracji gruzińskiej, zamówiliśmy chinkali, lampkę wina, żarty przeplatały się z dobrą energią. Wydawało mi się, że to czas na poważniejszą rozmowę.

Po kolacji siedliśmy w moim aucie; padał drobny deszcz, było ciepło, radio cicho grało. Ująłem jej dłoń, ona tym razem nie cofnęła ręki.

Grażynko, może podjedziemy do mnie? Wypijemy herbatę, posłuchamy muzyki

Od razu się spięła, zniknął uśmiech.

Wiesław, co dokładnie masz na myśli?

Mówię wprost. Jesteśmy dorośli, spotykamy się dwa miesiące. Chciałbym po prostu być bliżej.

I wtedy się zaczęło. Długi, moralizatorski wykład o wieku, wstydzie, duchowości, aż oniemiałem:

Myślisz poważnie? ton surowy. To są rzeczy dla młodych. My już swoje przeżyliśmy. Wyobraź sobie, jak będziemy wyglądać bez ubrań Mam wałeczek, ty brzuch. Fuj! W tym wieku liczy się wsparcie i przyjaźń. Ty tylko myślisz o cielesności!

Nie wierzyłem własnym uszom. Nagle poczułem się jak jakieś zwierzę, dlatego że zapragnąłem bliskości z kobietą po tylu randkach.

Przestań! odpowiedziałem. Dbam o siebie, figurę mam niezłą, a i ty dobrze wyglądasz jak na swoje lata. Dlaczego się z góry przekreślasz? Kto powiedział, że po pięćdziesiątce zostaje tylko wspólne czytanie książek?

Tak się przyjęło! odparła lodowato. Porządna kobieta w moim wieku zajmuje się wnuczętami i pielęgnuje pomidory. Przed dziećmi byłoby mi wstyd, gdybym namówiła mężczyznę na takie sprawy.

Wtedy nie wytrzymałem i powiedziałem szczerze, co myślę:

Czyli nie szukałaś partnera, tylko sponsora i koleżanki do kina! Przez dwa miesiące jadłaś za moje pieniądze, jeździłaś moim autem, przyjmowałaś kwiaty od tego zwierzęcia. A kiedy chcę Cię po prostu przytulić, to od razu fuj.

Zrobiła się purpurowa, ale raczej ze złości niż wstydu.

I co, mam rzucać Ci się w ramiona, bo stawiasz obiad?

Grażyna, nie przesadzaj, odpowiedziałem spokojnie, choć gotowałem się w środku. Randkowanie zakłada rozwój relacji, u nas tego nie ma. Ty po prostu szukałaś wygodnej przyjaźni z dodatkiem samochodu.

Wysiadła, trzaskając drzwiami. Patrzyłem za nią, jak z wypiętą głową idzie w stronę osiedla, bolało mnie gdzieś w środku.

Lubię pogadanki o literaturze, kawę i dobre kino. Ale jestem tylko człowiekiem, mam swoje potrzeby i nie zamierzam rezygnować z miłości przez betonowe kompleksy na temat wieku.

Skasowałem jej numer i usunąłem konto z portalu. Niech sobie znajdzie kogoś do wspólnego siania pomidorów ja chcę żyć naprawdę.

Od dziś na pierwszym spotkaniu pytam wprost o pogląd na związki. Jeśli usłyszę kazanie o starości lub wnukach jako sensie życia płacimy oddzielnie i rozchodzimy się.

A Wy, jak uważacie? Czy w wieku pięćdziesięciu kilku lat wypada w ogóle rozmawiać o bliskości, czy naprawdę to tylko temat dla młodych? Dlaczego niektóre kobiety rejestrują się w takich serwisach, jeśli już spisały się na straty?